Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Δυναμικές ανάπτυξης μέσω κοινοτήτων βλέπει το Facebook στις μικρομεσσαίες επιχειρήσεις

Η νέα έκδοση του Future of Business Report που δόθηκε στην δημοσιότητα πριν μερικές μέρες, (η έρευνα έγινε τον Μάρτιο) επικεντρώνεται στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και την εκπαίδευση. Οι επιτυχημένες επιχειρήσεις είναι προσαρμοστικές και διαλλακτικές. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα στρέφονται η μία στην άλλη για να μάθουν και να μοιραστούν ιδέες στο πλαίσιο της σημερινής μεταβαλλόμενης οικονομίας.Η τεχνολογία ωφελεί τους ανθρώπους και τις επιχειρήσεις συνδέοντάς τους με θέσεις εργασίας, την εκπαίδευση, καθώς και άλλους πόρους. Η πρόσβαση σε τέτοιες πληροφορίες βελτιώνει τις ζωές, τις κοινότητες και τις οικονομίες. Ωστόσο, η νέα τεχνολογία απαιτεί νέα μάθηση. Πολλές επιχειρήσεις μαθαίνουν να προσαρμόζονται στο σύγχρονο τεχνολογικό περιβάλλον για να συνδεθούν με νέους πελάτες, να πουλήσουν προϊόντα ή υπηρεσίες online, να αναζητήσουν ανθρώπινο δυναμικό και να διεξάγουν επικοινωνιακές εκστρατείες σε κινητά τηλέφωνα.Αυτό ισχύει όλο και περισσότερο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αναζητούν εργαλεία και λύσεις για την οικονομικότερη και αποτελεσματικότερη διαχείριση των επιχειρήσεών τους στο νέο τεχνολογικό περιβάλλον.Για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η κινητικότητα μπορεί να συμβάλει σε καλύτερη διαχείριση του χρόνου και να βοηθήσει στην κάλυψη αναγκών και πόρων.

Τα συμπεράσματα της έρευνας
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας το 35% των Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων στην Ελλάδα δηλώνουν ότι στρέφονται η μία από την άλλη, προκειμένου να συλλέξουν τις πληροφορίες και τις γνώσεις που χρειάζονται για να αναπτυχθούν στο σύγχρονο τεχνολογικό περιβάλλον. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι οι δεσμοί που δημιουργούν οι επιχειρήσεις μεταξύ τους έχουν σημασία -όταν συνδέονται και μαθαίνουν η μια από την άλλη, παρουσιάζουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Το 32% των επιχειρήσεων που βλέπουν με αισιοδοξία την οικονομία μαθαίνουν από άλλες επιχειρήσεις, ενώ το 64% που δηλώνουν απαισιόδοξες για την οικονομία δεν στρέφονται η μία στην άλλη για να μάθουν και να αναπτυχθούν.

Η Future of Business Survey αποτελεί μια συνεργασία ανάμεσα στο Facebook, τον Ο.Ο.Σ.Α. και την Παγκόσμια Τράπεζα με σκοπό την παροχή μηνιαίων στοιχείων για τις αντιλήψεις, τις προκλήσεις και τις προοπτικές των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται διαδικτυακά. Εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά σε 17 χώρες τον Φεβρουάριο του 2016, ενώ έκτοτε έχει επεκταθεί συμπεριλαμβάνοντας πλέον συνολικά 33 χώρες. Η έρευνα υλοποιείται κάθε μήνα από τη γερμανική εταιρεία ερευνών FactWorks. Ο πληθυσμός-στόχος αποτελείται από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έχουν ενεργή επιχειρηματική δραστηριότητα στο Facebook και περιλαμβάνει τόσο νεότερες όσο και εδραιωμένες επιχειρήσεις, που εκτείνονται σε ένα φάσμα τομέων. Έως σήμερα περισσότερες από 60 εκατομμύρια μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έχουν δημιουργήσει μια σελίδα στο Facebook, και 141.785 από αυτές έχουν λάβει μέρος στην έρευνα. Με όλο και περισσότερες επιχειρήσεις να αξιοποιούν τα online εργαλεία καθημερινά, η έρευνα παρέχει μια εικόνα για τη νέα κινητοποιημένη, ψηφιακή τεχνολογία και συγκεκριμένες γνώσειςγια τους φορείς: μία κοινότητα η οποία έχει μετρηθεί αρκετά αλλά χρήζει περαιτέρω εξέτασης και ενδιαφέροντος για αξιόλογες πολιτικές. Η έρευνα περιλαμβάνει ερωτήσεις σχετικά με τις αντιλήψεις της σημερινής και της μελλοντικής οικονομικής δραστηριότητας, τις προκλήσεις, τα επιχειρηματικά χαρακτηριστικά και τη στρατηγική. Μια πρώτη έκθεση με τις αρχικές διαπιστώσεις και συζητήσεις της μεθοδολογίας, τους περιορισμούς και τις μελλοντικές προοπτικές δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2016.Για περισσότερες πληροφορίες και πρόσβαση στα δεδομένα και στην έκθεση, επισκεφτείτε: www.futureofbusinesssurvey.org 


Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Σε διάλογο με 95 απόψεις για την Τέχνη

"'-Τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας!', είπε ο πίθηκος και έφαγε το σαπούνι", ήταν μία από τις σουρρεαλιστικές φράσεις που αξιοποιούσα νεότερος, θέλοντας να επιδείξω το ατελέσφορο της δογματικής κριτικής σε θέματα που άπτονται κατά μεγάλο ποσοστό της οπτικής γωνίας του θεατή.

Και ήταν η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλο, καθώς παρακολουθούσα την καταχρηστικά δριμεία και ακραία επιθετική κριτική στην νεότερη έκθεση που φιλοξενεί το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, μία διοργάνωση των τεσσάρων Ανώτατων Σχολών Καλών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Ελλάδας (Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Φλώρινας, Ιωαννίνων), υπό τον  τίτλο "8η Μπιενάλε των Φοιτητών των Σχολών Καλών Τεχνών Ελλάδoς", από την μία πλευρά, και τα σχόλια αλληλοχαϊδέματος και βαυκαλισμού περί "ανατρεπτικών έργων", "αναδυόμενων πρωτοποριών", και λοιπές μπαρούφες από την άλλη· ως γνωστόν (και αυτή ήταν μία άλλη φράση που αξιοποιούσα συχνά παλιότερα) "πως θα έρθουν οι άλλοι στην κηδεία σου αν δεν πας πρώτα εσύ  στην δική τους;"

Σε όλα αυτά ήρθε να προσθέσει αρνητικές σκέψεις η μνημειώδης φράση "95 φοιτητές-εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες" που διάβασα στην επίσημη ανακοίνωση του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης για την έκθεση· είναι κρίμα που οι πανεπιστημιακού επίπεδου δάσκαλοι αδυνατούν να αντιληφθούν, ότι, στις σχολές Καλών Τεχνών ανά την υφήλιο -και όχι μονάχα  στην Ελλάδα,  σπουδάζουν δύο ειδών φοιτητές: όσοι επιδιώκουν να γίνουν καλλιτέχνες, αλλά και οι καλλιτέχνες που επιδιώκουν να αποκτήσουν πτυχίο και να διευρύνουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους. Συνεπώς η φράση "εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες" είναι ιδιαίτερα ατυχής, διότι αφενός βλέπει δικαιωματικά ως καλλιτέχνη καθέναν στον οποίο θα απονεμηθεί πανεπιστημιακός τίτλος (δηλαδή, στην συντριπτική πλειοψηφία όσων εισήχθησαν στις Σχολές) μία μέρα αφού του απονεμηθεί ο τίτλος, και κανέναν σαν καλλιτέχνη μέχρι μία ημέρα πριν του απονεμηθεί ο τίτλος!  Επίσης η φράση επιδιώκει μιαν επιείκια αναντίστοιχη με την πράξη της εικαστικής έκθεσης: κάθε καλλιτέχνης που εκθέτει το έργο του το πράττει ώστε να κριθεί με βάση το έργο του, και όχι με βάση τις "εκπτώσεις" που θα του εξασφαλίσει ο τίτλος του φοιτητή.

Ας κάνουμε, λοιπόν, ακριβώς αυτό, και μόνο αυτό.

Απο παλιά, αλλά ιδίως κατόπιν και της επαγγελματικής ενασχόλησης μου με τον χώρο των εικαστικών τεχνών, έχω πειστεί ότι σε κάθε περίπτωση οφείλουμε ως ελάχιστη πράξη καλής θέλησης να αφήνουμε το έργο να συνηγορήσει υπέρ του εαυτού του. Να αφουγκραστούμε τα μυστικά ποτάμια που πηγάζουν στην ψυχή κάθε δημιουργού, ακόμα κι αν ο ίδιος μοιάζει "λίγος" και "μικρός", μέσα στο κάθε έργο τέχνης που βρίσκεται μπροστά μας ή γύρω μας, όχι σα να ήταν έμψυχο υλικό, αλλά πιότερο σα να ήταν το ίδιο μια ψυχή. Αποφάσισα λοιπόν να θεωρήσω όλα τα παραπάνω τίποτα περισσότερο από background noise, και να επισκεφτώ την έκθεση σήμερα νωρίς το απόγευμα, σχεδόν μία εβδομαδα κατόπιν των επίσημων εγκαινίων της στα οποία δεν κατάφερα να παραστώ.

Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα έκθεση, με έργα από κάμποσες διαφορετικές προσεγγίσεις τέχνης, με ενδιαφέρουσα επιμελητική άποψη ως προς την χωροθεσία των έργων, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη του το δύσκολο έργο του επιμελητή έμπροσθεν της απαράβλητης ποικιλομορφίας. Βρήκα έργα που μου άρεσαν πολύ, έργα που γνώριζα καθώς έχω την τύχη να γνωρίζω τους δημιουργούς τους, έργα που διακρίνονται για την  σύλληψη ή/και την αποτύπωση τους, έργα που με εξέπληξαν ευχάριστα και έργα που μου θύμισαν ότι κοιμήθηκα λίγες ώρες χθες το βράδυ, έργα εμπνευσμένα και έργα - ευκολάκια/"ξεπέτα"/"να τελειώνουμε", έργα σοβαρά και έργα σοβαροφανή, έργα πρόχειρα και έργα άρτια, έργα συμβατικά με πειραματισμούς ως προς τα υλικά αποτύπωσης, και έργα πειραματικά με συμβατικά υλικά αποτύπωσης,  έργα που θεώρησα πολύ ενδιαφέροντα, και άλλα που ακόμα και αν είχαν πολλά να πουν, τα κοίταζα και με κοιτούσαν για κάμποση ώρα πριν αναλάβω την ευθύνη να αποφασίσω ότι δεν ταίριαζαν τα ζώδια μας και ότι δύσκολα θα σπάσουμε τον πάγο ανάμεσα μας!

Είδα πολλά έργα υπογεγραμμένα από καλλιτέχνες, οι οποίοι, φανερά πλέον, δεν θεωρούν ντροπή να γράψουν το όνομα τους στον καμβά ή το χαρακτικό έργο, όπως επί μία δεκαετία τουλάχιστον τώρα τους καθοδηγούν να πιστεύουν -λανθασμένα κατά την γνώμη μου- πολλοί δάσκαλοι τους. Επίσης είδα την πλειοψηφία των ἐργων να έχουν τίτλους -ένα ακόμα "ταμπού" της σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα που μάλλον ευτυχώς "σπάει" σιγά-σιγά.

Και αφού σας είπα τι είδα, ήρθε η ώρα να σας πω και τι δεν είδα. Δεν είδα, λοιπόν, πολλες ακρότητες, που θα ήταν σε θέση να προκαλέσουν per se τον λιγότερο πεπαιδευμένο επισκέπτη, ή ακόμα και να αποτρέψουν με βάση το word of mouth άλλους να επισκεφτούν την έκθεση, όπως αυτή κατηγορήθηκε δημόσια. Δεν είδα κείμενα -καλλιτεχνικές δηλωσεις/statements που θα διευκόλυναν την θέαση των έργων, και, όσο κι αν αντιλαμβάνομαι τον δισταγμό της Επιμέλειας/Διοργάνωσης να δεχθεί ένα κείμενο για κάθε έργο, ή την δυνατότητά της να υποχρεώσει όλους τους συμμετέχοντες να γράψουν ένα, η έλλειψη ήταν καταφανής και δεν μπορώ να μην την σημειώσω. Δεν είδα πολλά έργα που να θεώρησα συγκλονιστικά, τέτοια που να ξεφεύγουν απο τα όρια του απλώς οξυδερκούς σχολίου.

Συνολικά, είδα μία έκθεση 95 καλλιτεχνών, πολλοί εκ των οποίων με αδιαμφησβήτητο παρόν, μερικοί εκ των οποίων έχουν λιγότερο αμφίβολο από άλλους μέλλον.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Συναυλία Görkem Saoulis στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης



Μια  ενδιαφέρουσα συναυλία θα λάβει χώρα αύριο στο αγαπημένο μου χώρο ορχηστρικής μουσικής της Θεσσαλονίκης, το καλλιμάρμαρο Κρατικό Ωδείο της οδού Φράγκων. Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης φιλοξενεί, την Κυριακή 23 Απριλίου, στις 20:00 την παρουσίαση του δίσκου “Görkem” (Γκιορκέμ) και συναυλία με την καλλιτέχνιδα. Μία δισκογραφική δουλειά από την Görkem Saoulis, με μοναδική αισθητική και έντονο άρωμα Ανατολής. Η παρουσίαση του δίσκου θα πλαισιωθεί και από άλλες μουσικές επιλογές (Ορχηστρική μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Σαούλη. Τραγούδια από την Κωνσταντινούπολη,  (του Αλέκου Μπατζανού), Ανατολία (Πόντος) και Αζερμπαϊτζάν.)

Görkem Saoulis (τραγούδι, κανονάκι)

Την Görkem συνοδεύουν οι μουσικοί:

Γιάννης Σαούλης (Τραγούδι, λαούτο),
Πέτρος Γκαμπέλης (κρουστά/βιμπράφωνο),
Αλέξης Στεφανίδης (Κεμανές - ποντιακή Λύρα),
Δημήτρης Αραμπατζής (μπαγιάν/ακορντεόν),
Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα),
Γιάννης Καρακαλπακίδης (κοντραμπάσο).

Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης
Φράγκων 15

Είσοδος Ελεύθερη

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Κοινωνική ειρήνη το σημαντικότερο ζητούμενο

Σήμερα 4η μέρα μετά το Πάσχα, οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί (που θυμούνται την θρησκεία τους 10 μέρες τον χρόνο) συνεχίζουν να επιτίθενται σε όσους από εμάς επέλεξαν να έχουν συνεπή άθρησκη στάση καθ' όλον το έτος, ενώ κάποιοι εξ ημών συνεχίζουν να επιτίθενται στους ένθρησκους για τις συνήθειες τους. Το πρόταγμα για κοινωνική ειρήνη στους καιρούς μας δεν έχει καθόλου να κάνει με την έννοια της αμαρτίας, ή με την Ηθική. Έχει να κάνει με την κοινωνική συνοχή που θα μας κάνει να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολους καιρούς.
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ: κρατήστε την καλή παρέα, το φαγητό που ετοιμάσαμε όλοι μαζί, τις κουβέντες του κρασιού, την χαλάρωση, την ξεκούραση, την συναναστροφή μας. όσοι πιάσατε τις εξοχές, δείτε την ομορφιά που έχουμε γύρω μας σ' αυτή την χώρα. είμαστε τυχεροί που ζούμε εδώ. αν με ρωτάτε, θα ήθελα να επιλέγουμε αυθαίρετα 12 μέρες τον χρόνο και να γιορτάζουμε σε τριήμερα απενοχοποιημένα από την ανάγκη να γιορτάζουμε κάτι! αλλά, ακόμα κι αν κάποιοι επιλέγουν να το λένε "χριστούγεννα", "πάσχα", "αγίου πνεύματος", στην πραγματικότητα αυτό δεν κάνουμε;

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Brain Drain | Η Ελλάδα που έρχεται καθώς το μέλλον της φεύγει

Μια στατιστική έρευνα της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) που δημοσιεύτηκε πέρυσι έβαλε στην ζωή μας τον  όρο Brain Drain, άλλως το φαινόμενο της διαρροής του επιστημονικού δυναμικού στο εξωτερικό. Σήμερα, ο όρος μεταφράζεται άστοχα αλλά με λεξικολογική ακρίβεια σαν “διαρροή εγκεφάλων”, και ως θέμα ανακύπτει σχεδόν σε κάθε δημόσια συζήτηση που έχει αντικείμενο την οικονομική κρίση στη Ελλάδα, και απαρέγκλιτα στην ύλη των Media για το θέμα, ως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της. Συχνά επεξεργασμένη από ανθρώπους που έχουν μελετήσει πλημμελώς το θέμα, ο όρος κινδυνεύει να καταντήσει κενό γράμμα, ξύλινη γλώσσα, αλλά και να προβάλλει λανθασμένο αξιολογικό περιεχόμενο: οι καλύτεροι Έλληνες αποφασίζουν να φύγουν διότι η Ελλάδα δεν σώζεται, και πίσω μένουν όσοι είναι λιγότερο ικανοί. Το αφήγημα του braindrain, και όχι ο ίδιος ο όρος ή όσα πραγματικά περιγράφει, αν μη τι άλλο, υποτιμά κραυγαλέα όσους Έλληνες  επέλεξαν να μείνουν στην Ελλάδα.

Το φαινόμενο είναι υπαρκτό, παρόν, και επικίνδυνο επειδή φαλκιδεύει την δυνατότητα του τόπου να ανακάμψει. Υπερτονίζεται όμως, και έχει γίνει “τσίχλα” στα Media, παρόμοια με την μόνιμη επωδό ότι για όλα φταίει η έλλειψη Παιδείας, καταλήγοντας τις συζητήσεις και, όχι, διευρύνοντας τις. Έχει σημασία να θέσει κανείς το πρόβλημα στην σωστή βαση του, ώστε να σταθεί δυνατή η ορθολογική προσέγγιση του.  Η μετανάστευση επιστημονικού δυναμικού έχει καθιερωθεί ως ένα κυρίαρχο μοντέλο της διεθνούς μετανάστευσης και ως κύρια πτυχή της παγκοσμιοποίησης. Ο όρος διαρροή επιστημονικού δυναμικού σηματοδοτεί τη διεθνή μεταφορά πόρων με τη μορφή ανθρώπινου κεφαλαίου υψηλά εκπαιδευμένου προσωπικού από λιγότερο αναπτυγμένες προς αναπτυγμένες χώρες, ενώ, ως μετανάστης υψηλών προσόντων ορίζεται το άτομο εκείνο το οποίο που γεννήθηκε σε άλλη χώρα από αυτήν στη οποία κατοικεί, είναι ηλικίας 25 ετών και άνω, και κάτοχος ακαδημαϊκού ή επαγγελματικού πτυχίου που αποκτήθηκε μετά την αποφοίτηση από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η διαρροή επιστημονικού δυναμικού από μια χώρα μπορεί να υπολογιστεί, αν μετρήσουμε τα άτομα με τριτοβάθμια εκπαίδευση που γεννήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν, ενώ ζουν και εργάζονται σε μια άλλη χώρα, ως ποσοστό του συνόλου των ατόμων με τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα προέλευσης τους.

Τα στατιστικά στοιχεία της ΤτΕ που σόκαραν την κοινή γνώμη δείχνουν ότι ο αριθμός των μονίμως εξερχόμενων Ελλήνων ηλικίας 15-64 ετών, από το 2008 μέχρι σήμερα, ξεπερνά τις 427.000, ενώ, τουλάχιστον μέχρι το 2015 που έληγε το κύριο σώμα της έρευνας, η διαδικασία εξόδου των Ελλήνων για αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό ήταν ακόμη σε εξέλιξη με αμείωτους ρυθμούς. Οι κοινωνιολόγοι και οι σχετικοί με θέματα Απασχόλησης και Γήρανσης πληθυσμού αναλυτές μιλούν για την τρίτη μαζική μετανάστευση που γνωρίζει η χώρα. Περαιτέρω, αυτό το κύμα φυγής κατακυριαρχείται από μορφωμένους και με επαγγελματική εμπειρία νέους, που κατευθύνονται κυρίως στη Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση στην Ε.Ε. στη μαζικότητα της μεταναστευτικής εκροής και στην αναλογία της στο εργατικό δυναμικό της χώρας, μετά την Κύπρο, την Ιρλανδία και τη Λιθουανία, και την τρίτη θέση μετά την Κύπρο και την Ισπανία όσον αφορά το ποσοστό των νέων σε ηλικία εξερχόμενων μεταναστών. Συγκεκριμένα, οι εξερχόμενοι Ελληνες, μόνο κατά το 2013, αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 2% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας, ενώ η αναλογία των νέων τής πλέον παραγωγικής ηλικίας 25-39 ετών ξεπερνά το 50% στο σύνολο των εξερχομένων.

Ποιοι φεύγουν και γιατί;

Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση ίσως δεν είναι τόσο αυτονόητη. Είναι  βέβαιο ότι η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός -κυρίαρχα σημεία  προβληματικής καθενός που εξέρχεται στην αγορά εργασίας στην Ελλάδα παίζουν σημαντικό ρόλο. Ομοίως και η εμφανής αδυναμία της αγοράς εργασίας να αξιοποιήσει τα αντικείμενα που σπούδασαν, και, βεβαίως, η οικονομική ανέχεια που συνεπάγεται η αδυναμία ευρέσεως εργασίας. Όμως κανένα από αυτά τα στοιχεία ίσως δεν είναι το βασικότερο. Διότι ο κύριος λόγος που ωθεί τους Έλληνες εκτός συνόρων δεν είναι  η εύρεση εργασίας, αλλά η  αναζήτηση μέλλοντος, δηλαδή, η αβεβαιότητα. Τα ευρήματα μιας σημαντικής έρευνας έκανε πρώτος γνωστά στην Ελλάδα ο κ. Ιάσων Μανωλόπουλος, Chief Investment Officer και συνιδρυτής της εταιρείας επενδύσεων Dromeus Capital σε άρθρο του στην εφημερίδα Καθημερινή (φ.12.10.2014) υπό τον τίτλο “Η αποφυγή της αβεβαιότητας”. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο “η Αποφυγή της Αβεβαιότητας εκφράζει τον βαθμό στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας αισθάνονται άβολα με την αβεβαιότητα και την ασάφεια. Η Ελλάδα, σε πρόσφατη έρευνα, αναδείχθηκε πρώτη στον Δείκτη Αποφυγής Αβεβαιότητας. Αυτή η έρευνα βασίζεται στο έργο του καθηγητή Geert Hofstede που ανέπτυξε τη θεωρία των πολιτισμικών διαστάσεων, το οποίο καταλήγει πως κάθε κουλτούρα διέπεται από ξεχωριστά χαρακτηριστικά που συνοψίζονται σε πέντε σημεία, ένα εκ των οποίων είναι  η Αποφυγή της Αβεβαιότητας, δηλαδή ο βαθμός στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας αισθάνονται άβολα με την αβεβαιότητα και την ασάφεια. Η Αποφυγή της Αβεβαιότητας χαρακτηρίζει τη στάση μιας κοινωνίας ως προς το μέλλον, που εξ ορισμού είναι αβέβαιο: πρέπει να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε το μέλλον μας ή απλά να το αφήσουμε να συμβεί; Τα κοινά χαρακτηριστικά που μοιράζονται κουλτούρες με υψηλό αίσθημα αποφυγής αβεβαιότητας είναι: πολιτισμοί με μακρά ιστορία, ομογενή πληθυσμό, δυσκολία στην εισαγωγή νέων ιδεών και αποφυγή επιχειρηματικού ρίσκου. Επίσης υπάρχει μια μοιρολατρική θεώρηση των πραγμάτων: τα άτομα δεν αισθάνονται κυρίαρχα και συνεπώς αποφεύγουν να πάρουν αποφάσεις που εμπεριέχουν αβεβαιότητα. Από τις 76 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα για τον Δείκτη Αποφυγής Αβεβαιότητας (UAI), η Ελλάδα κατατάχθηκε στην πρώτη θέση με σκορ 112 και την ακολουθούν η Πορτογαλία με σκορ 104, ενώ η Ιταλία κατατάσσεται χαμηλότερα με σκορ 75. Η χώρα με το χαμηλότερο σκορ είναι η Σιγκαπούρη με 8. Οι ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία και Αυστραλία κατατάχθηκαν 64η, 70ή, 66η και 57η αντιστοίχως, με σκορ 46, 30, 40 και 51. Η Ιρλανδία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας, βρίσκεται στην 60ή θέση με σκορ 35”.

Και ποιοι μένουν;
Κάποιοι λοιπόν αποφασίσαμε έχοντες “σώας τας φρένας” να μην πετάξουμε ό,τι χτίσαμε στην πορεία της ζωής μας, είτε επειδή δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε μια αρχή από το μηδέν, είτε επειδή θεωρούμε ότι δεν αξίζει, αν βρισκόμαστε μακρυά από την πατρίδα μας. Σεβαστή η απόφαση όσων επέλεξαν να φύγουν. Ωστόσο η σπουδαιοφανής προβολή της επιλογής τους δεν αφήνει περιθώριο να διανοηθεί κανείς πως και το να μείνεις, είναι μια επιλογή κατόπιν σκέψης, και απόφασης. Το φαινόμενο του  brain drain αποκόβει την χώρα από το μέλλον της, όπως ακριβώς όμως πράττει και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε εκλεκτούς, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα, διότι είναι άξιοι και όσους έμειναν επειδή είναι δειλοί και βολεμένοι, λιγότερο ικανοί, κλπ. Διότι αν εξακολουθήσουμε σε αυτή την πορεία, για μια ακόμα φορά ως κοινωνία θα πριονίζουμε το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο καθόμαστε. Ορισμένως, μαντέψτε ποιοι θα πρέπει να αναστήσουν την χώρα, να εκκινήσουν αλλαγές σε κοινωνικό, οικονομικό, και ηθικό επίπεδο ώστε η Ελλάδα να μετασχηματιστεί σε  βιώσιμο περιβάλλον; Όσοι μένουν πίσω. Και το έργο πέφτει βαρύτερο στις πλάτες τους χωρίς τους νέους μας για συνοδοιπόρους και συμπολεμιστές.

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία -Αρθρογραφία
  • Docquier, F. and Rapoport, Η. (2012). Globalization, Brain Drain, and Development, Journal of Economic Literature, 50(3), σελ. 681–730.
  • Bhagwati, J. and Dellalfar, W. (1973). The brain drain and income taxation. World Development, 1 (1-2), σελ.94-101
  • Λαμπριανίδης Λ. (2011). Επενδύοντας στη φυγή, η διαρροή επιστημόνων από την Ελλάδα την εποχή της παγκοσμιοποίησης, Εκδόσεις Κριτική, Αθήνα
  • "Uncertainty Avoidance Index". www.clearlycultural.com