Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Last man standing....

Ο Γιώργος Κουκουβιτάκης ανήρτησε  αυτό το κείμενο στο facebook, το οποίο θεωρώ ως την πληρέστερη και τιμιότερη κριτική στο νέο ΠΑΣΟΚ. Εκφράζει τις σκέψεις πολλών από εμάς, κυρίως όσων δεν είμαστε "ΠΑΣΟΚτζήδες", αλλά διείδαμε μια πιθανότητα η Ελλάδα να αποκτήσει επιτέλους μία υγιή αντιπολίτευση. Τελικώς, ως φαίνεται, η ελπίδα θα πρέπει να περιοριστεί στην ισχύ του ενός, για όσο αυτός αντέξει....

Με έκπληξη παρακολουθώ το ΠΑΣΟΚ, που από την γέννησή του πορεύτηκε ως κίνημα εξουσίας, να εκτροχιάζεται από την σημερινή ηγεσία του και να μετατρέπεται σταδιακά σε κίνημα διαμαρτυρίας. Άλλοτε παρατηρώ να χλευάζουν πρώην συντρόφους τους, άλλοτε να ψηφίζουν και να ενισχύουν το πελατειακό κράτος με προσλήψεις (Κτιριακές Υποδομές Α.Ε.) και άλλοτε να χαρακτηρίζουν υποταγμένους, όσους μιμήθηκαν την πολιτική που οι ίδιοι εγκαινίασαν και κράτησαν όρθια τη χώρα. Αντί να ενδιαφέρονται πρωτίστως για την ημικατεστραμμένη χώρα και τους καθημαγμένους πολίτες, δηλώνουν με κυνισμό ότι πολιτεύονται με γνώμονα τριάδες μικροκομματικών επιδιώξεων ! Προτιμούν τον κομματικό πατριωτισμό έναντι του πραγματικού πατριωτισμού, πείστηκαν φαίνεται από το κεντροαριστερό Καρανίκα που κρύβουν μέσα τους, ότι αυτή η κομματική πολιτική αποτελεί προσόν και θα εκτιμηθεί από τους πολίτες ως ανεκτίμητη προσφορά, ειδικά όταν διατυμπανίζεται σε συνεντεύξεις…

Επενδύουν στην παρωχημένη σήμερα, και γιαυτο απολίτικη και αντιπαθή σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αντίθεση Δεξιά – Αντιδεξιά. Κυβέρνησαν μαζί ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ και σωστά, για να σωθεί η χώρα αλλά δηλώνουν ότι τους χωρίζει άβυσσος ! Υποχρέωσαν την Ν.Δ να συρθεί σε μια πολιτική που προηγουμένως καταδίκαζε και σήμερα την χαρακτηρίζουν «υποταχτική στο Σόιμπλε » Αντί να υπερηφανεύονται που το ΠΑΣΟΚ αποδόμησε και γελοιοποίησε τη θεωρία «των κακών ξένων» όταν όλο και περισσότεροι εντοπίζουν στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της διακυβέρνησης Καραμανλή τη βασική αιτία της κρίσης, δικαιώνουν τον κ. Τσίπρα που δημαγωγεί και εγκαλεί … «την αντιπολίτευση ότι συντάσσεται με τους δανειστές και όχι με την κυβέρνηση»

Κατανοώ το άγχος της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, καθώς βλέπει τη Ν.Δ να επελαύνει προς την αυτοδυναμία. Κατανοώ επίσης την επιθυμία να διαφοροποιηθεί από την Ν.Δ που χωρίς να κουράζεται ιδιαίτερα εισπράττει σήμερα το σύνολο σχεδόν της κυβερνητικής φθοράς του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυτό όμως που είναι ανεξήγητο είναι η άρνηση της σημερινής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, να εκφράσει και να αξιοποιήσει το πολιτικό κεφάλαιο της Παράταξης, που είναι αρκετό για να την ξεχωρίσει και να την μεγεθύνει !

Γιατί αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη ότι όλες οι κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν το ΠΑΣΟΚ δικαίωσαν με το πιο πανηγυρικό τρόπο την πολιτική του, μια πολιτική που αφού προηγουμένως κατήγγειλαν, την υιοθέτησαν και μάλιστα σε χειρότερη έκδοση ορισμένες φορές… Αντί να τεθούν μπροστά για να ολοκληρωθεί η πολιτική που μόνοι ξεκίνησαν και να σωθεί η χώρα, θα εμπιστευτούν τη Ν.Δ για να την συνεχίσει ; Και με τι πιθανότητα επιτυχίας όταν αποτελεί προϋπόθεση η στήριξη σε μια ισχυρή μεταρρυθμιστική Παράταξη-που δεν είναι, ούτε μπορεί να γίνει η Ν.Δ, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν καταβάλλει ο πρόεδρος της. Είναι λογικό να ταξιδεύουν με τον Τιτανικό και επειδή έχουν εταιρία σωσιβίων να λένε «Ας βουλιάξει το πλοίο. Εμάς μας συμφέρει ;» όπως ευρηματικά γράφει ο εξαιρετικός Θανάσης Χειμωνάς;

Επίσης αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο η πολιτική αντίληψη και προσωπική πρακτική Φλωρίδη, πως η βουλευτική έδρα ανήκει στους πολίτες που εξέλεξαν εκπρόσωπο, δεν αποτελεί προσωπική ιδιοκτησία του βουλευτή που περιφέρεται και παζαρεύεται από κόμμα σε κόμμα για να διευκολύνει την επόμενη εκλογή του βουλευτή… Αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη ο νόμος Διαμαντοπούλου για την Παιδεία, την πλέον σοβαρή εκσυγχρονιστική προσπάθεια στην εκπαίδευση, τουλάχιστον την τελευταία 20ετία. Αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη η πολιτική Ραγκούση πού θέσπισε την Διαύγεια, τον Καλλικράτη, τις προσλήψεις με αντικειμενικά κριτήρια και την επιλογή προϊσταμένων με αξιοκρατικά κριτήρια ! Και το πολιτικό κεφάλαιο μπορεί να αξιοποιηθεί περισσότερο αν η ηγεσία της Παράταξης έχει την πολιτική ικανότητα να υπενθυμίσει ότι ο νεοδημοκράτης υπουργός Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος ξεκίνησε το ξήλωμα του νόμου Διαμαντοπούλου και ο μεταρρυθμιστής Κυριάκος Μητσοτάκης επανέφερε τον κομματισμό στη δημόσια διοίκηση αφού αυθαίρετα κατάργησε 25.000 προϊσταμένους, αξιοκρατικά επιλεγμένους και τους αντικατέστησε με τα δικά τους παιδιά…

Δεν είμαι βέβαιος ότι κατανοούν πως αποτελεί ανεκτίμητο πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη και όσα μεταφέρει στις αποσκευές του τυχόν συμπόρευση με το ΠΟΤΑΜΙ (διάγνωση- αφήγηση των αίτιων της κρίσης συντεχνίες- διατήρηση κεκτημένων, κρατισμός, λαϊκισμός, αποδοχή μικροφοροδιαφυγής, συναίνεση στη διαπλοκή μικροσυμφερόντων, αδιαφορία στη μικροπαρανομία, κομματισμός, μετριοκρατία-αναξιοκρατία) όσο και στην χειραφέτηση της κοινωνίας με την πειστική επανατοποθέτηση των λύσεων του εθνικού προβλήματος της χώρας (ΤΟ εθνικό πρόβλημα της χώρας είναι η παραγωγή, φιλελεύθερη προσέγγιση της οικονομίας- στήριξη επιχειρηματικότητας, σύνδεση και αλληλεξάρτηση παραγωγής, αναδιανομής, κουλτούρα συνεργασιών, παιδεία, δικαιοσύνη, αξιοκρατία)

Ελπίζω όμως να αντιλαμβάνονται ότι αποτελεί αναντικατάστατο πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη η πλήρης αποδόμηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από τον Ε. Βενιζέλο : Με λόγο χειμαρρώδη και γοητευτικό, με μαεστρία και αξιοπιστία κατεδάφισε ιδεοληψίες, θεωρίες συνομωσίας, ανορθολογισμούς και προκαταλήψεις. Ειπώθηκε και δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα ότι είναι μια αντιπολίτευση μόνος του…

Αναρωτήθηκαν άραγε πως εγκαταλείφθηκε η πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «μονομερής διαγραφή του επονείδιστου χρέους» που ήταν στην ημερήσια διάταξη της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής ; Γιατί σταμάτησαν να αναφέρονται στο «σατανικό» PSI ; Προσπαθώ να θυμηθώ ένα πολιτικό που να αντιπαρατέθηκε στη Βουλή «για την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» και θυμάμαι μόνο τις μνημειώδεις παρεμβάσεις Βενιζέλου :
«να έλθουν να μιλήσουν, όταν κουρέψουν ένα ευρώ, όχι 107 δις που κουρέψαμε εμείς»
«θα υποχρεωθούν να καταθέσουν δάφνινο στεφάνι και να προσκυνήσουν το PSI…(ήδη το έπραξαν αφού υπερασπίστηκαν το «σατανικό» PSI στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο)
«Το 2060 η ελάφρυνση 40-45 δισ. που επαίρονται ότι πήραν πρόσφατα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (στην πραγματικότητα ήταν δεσμεύσεις των εταίρων από το 2012, και μάλιστα λιγότερες από τις υπεσχημένες) η ελάφρυνση του χρέους από το PSI με τα ίδια κριτήρια, ισοδυναμεί με 1 τρις 330 δισ. ευρώ !»

Όταν η Ν.Δ δεν είχε πάρει χαμπάρι τον κίνδυνο χειραγώγησης από ένα νέο δημοψήφισμα, πάλι ο Βενιζέλος φροντίζει να αποσταθεροποιήσει και να κάψει την θεσμική εκτροπή ,πριν ακόμη εκδηλωθεί.

Από τις 15 Γενάρη στη Κ.Ε αναφέρεται στην πιθανότητα «ενός αντισυνταγματικού δημοψηφίσματος φάρσας» Στις 30 Ιανουαρίου σε συνέντευξη στον Βήμα FM προετοιμάζει, προσανατολίζει και προτρέπει την αντιπολίτευση να μην συμμετάσχει σε δημοψήφισμα για συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ως αντισυνταγματικό δημοψήφισμα, δημοψήφισμα με απαγορευμένο ερώτημα. Ενώ την 1η Φεβρουαρίου από το βήμα της Βουλής καλεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην συμφωνήσει καθώς προβλέπει «μία επιλογή συνδυασμένη με θεσμική κρίση … και όλοι όσοι έχουν αρμοδιότητα και ευθύνη σε μία συντεταγμένη πολιτεία, οφείλουν εγκαίρως να το πουν και να αντιδράσουν… η αντιπολίτευση, είμαι βέβαιος, σύσσωμη θα αντιδράσει σε οποιαδήποτε παρόμοια εξέλιξη θεσμικού εκβιασμού και φάρσας»

Πάντως είναι αξιομνημόνευτη η αυτοσυγκράτηση του Βενιζέλου. Παρότι επικοινωνεί με τις νέες πολιτικές περισσότερο άνετα από οποιοδήποτε σύγχρονο πολιτικό, με δική του πρωτοβουλία παραιτήθηκε από την ηγεσία, όταν έκρινε ότι αυτό απαιτεί το συμφέρον του πολιτικού του χώρου ! Και εισπράττει την επιστροφή της παράταξης του σε παρωχημένες πολιτικές παλιότερων εποχών, αφήνοντας τον κ. Μητσοτάκη και την Ν.Δ να καρπωθούν αποκλειστικά την αναμενόμενη εκλογική συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ! Πόση υπομονή διαθέτει για να αντέχει ακόμη;

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Δραχμή ή ευρώ: λίγα λόγια και καλά

"Το νομισμα πράγματι δεν ειναι αυτοσκοπός ουτε φετίχ. Ενα συναλλακτικό εργαλείο ειναι. Απλα στην περιπτωση της ελληνικής οικονομιας, ενα de facto αδύναμο εθνικό νομισμα θα δυσχεράνει τις παραγωγικες δραστηριότητες και τις εξαγωγές που εξαρτώνται κατα 70% απο εισαγωγές και θα μειώσει μισθους και διαθέσιμο εισοδημα με το συνδυασμό υποτιμήσεων και πληθωρισμού. Εν ολίγοις θα μας φερει πολυ πιο γρήγορα, πιο κοντά στο επίπεδο ζωης των χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Κι ολα αυτα χωρις θετικές συνέπειες για το δημόσιο χρεος το οποιο θα παραμείνει σε σκληρό νομισμα έναντι των δανειστών μας".

- Άκης Σκέρτσος, Γενικός Διευθυντής του ΣΕΒ

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Όπου ναυαγεί ο κοινοβουλευτισμός κυρήσσεται δικτατορία

Ο πρώην λογογράφος του Τσίπρα δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα ενυπογράφως στο ΒΗΜΑ ένα κείμενο τόσο ερεβώδες, που δύσκολα το χωράει ό νούς των περισσότερων συμπολιτών μας. Βλέπετε, τα σενάρια των πραγματικών συνομωσιών δεν περιέχουν cliff-hangers, έρωτες, περιπέτειες και ήρωες, ούτε αίσιο τέλος, μέχρι να αποτραπούν κα να καταρρεύσουν, ή να πραγματωθούν και να ονομαστούν μέρος της Ιστορίας. Ένα από τα πιο αγαπημένα μου blogs το "Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές" θέτει μέσα σε διεθνές πλαίσιο το σενάριο και κοιτάζει κατάματα τον Μεσαίωνα που προελαύνει ΕΔΩ.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Brexit, Trump, και άλλα δηλητήρια: Όταν η ετυμηγορία εμφανίζεται ανεπαρκής

Copyright: The Independent, All rights reserved


O βρετανός πολιτικός αναλυτής Gerry Hassan συζητά την δημοκρατική νομιμοποίηση και την ηθική βάση των συγκυριακών αποφάσεων όπως εκφράζονται μέσα από τα δημοψηφίσματα στην Ευρώπη. Αρκεί η στιγμιαία λαϊκή ετυμηγορία να λαμβάνει το ηθικό βάρος της ευθύνης για να αλλάξει τον ρουν της Ιστορίας με μια κίνηση για πολλοί περισσότερους ανθρώπους από τους ψηφίσαντες;

Διαβάστε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο ΕΔΩ.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Νέο Downloader επιτίθεται σε Android παριστάνοντας Update του Flash Player





Οι  ερευνητές της ESET ανακάλυψαν μια νέα και επικίνδυνη εφαρμογή που στοχοποιεί συσκευές Android, εξαπατώντας ανυποψίαστους χρήστες, οι οποίοι αφού το εγκαταστήσουν, αναγκάζονται να πληρώσουν λύτρα για τις κινητές συσκευές τους ή βρίσκουν άδειους τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Το trojan, που εντοπίστηκε από το λογισμικό ασφαλείας της ESET ως Android / TrojanDownloader.Agent.JI, εξαπλώνεται μέσω παραβιασμένων ιστοσελίδων και εμφανίζεται ως μια ενημέρωση του Flash Player. Πρόκειται για μία από τις απειλές για Android που θα παρουσιαστούν από την ESET στο Mobile World Congress. Αφού εγκατασταθεί, το κακόβουλο λογισμικό δημιουργεί στο Android μία ψεύτικη υπηρεσίαγια εξοικονόμηση ενέργειας της μπαταρίας παρακινώντας το θύμα να της δώσει πρόσβασηστις λειτουργίες του Android Accessibility. Αν ο χρήστης δώσει άδεια στις δυνατότητες«Monitor your actions», «Retrieve window content» και «Turn on Explore by Touch» οεισβολέας μπορεί να μιμηθεί τις ενέργειες του χρήστη εμφανίζοντας στην οθόνη ό,τι θέλει. Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Ψυχική υγεία και παιχνίδι: μια πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα συσχέτιση

Καταλυτικής σημασίας & ενδιαφέροντος άρθρο, το οποίο εξηγεί τεκμηριωμένα πως μία ερευνητική ομάδα ψυχολόγων κατέληξε να αποδώσει την συντριπτική αύξηση άγχους και κατάθλιψης μετά την αλλαγή της χιλιετίας στην γενική στροφή προς μια κουλτούρα του υλισμού, που μεταδίδεται μέσω της τηλεόρασης και άλλων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι νέοι άνθρωποι εκτίθενται από τη γέννηση τους στις διαφημίσεις και τα άλλα μηνύματα που υποστηρίζουν ότι η ευτυχία εξαρτάται από την καλή εμφάνιση, την δημοσιότητα και τα υλικά αγαθά. Ο αρθρογράφος επεκτείνει το μοντέλο της θεωρίας τους και καταλήγει να προσθέσει στην λίστα των αιτίων τη μείωση των ευκαιριών για ελεύθερο παιχνίδι και της αύξησης του χρόνου και του βάρους που δίνεται στην εκπαίδευση. Το πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται ΕΔΩ και αξίζει να διαδοθεί και σχολιαστεί (γενικά κρατήστε την ιστοσελίδα psychologynow.gr στους σελιδοδείκτες σας και καταχωρήστε το email σας για να ενημερώνεστε για νέα άρθρα -όλοι όσοι γράφουν είναι εξαιρετικοί).

Στο εξαιρετικό άρθρο, το οποίο φέρει τον τίτλο "Η παρακμή του παιχνιδιού και η σχέση της με την άνοδο των ψυχικών διαταραχών στα παιδιά" μεταξύ άλλων επισημαίνεται  ότι "Η αυξημένη ψυχοπαθολογία φαίνεται να μην έχει σχέση με ρεαλιστικούς κινδύνους και αβεβαιότητες στον ευρύτερο κόσμο. Οι αλλαγές στην ψυχοπαθολογία δεν συσχετίζονται τόσο με οικονομικούς κύκλους, πολέμους ή οποιαδήποτε από τα άλλα είδη των παγκόσμιων γεγονότων τα οποία οι άνθρωποι συχνά υποστηρίζουν ότι επηρεάζουν τις νοητικές καταστάσεις των παιδιών. Τα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης στα παιδιά και τους εφήβους, ήταν πολύ χαμηλότερα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, του Ψυχρού Πολέμου και της ταραχώδους δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του '70, απ' ό,τι είναι σήμερα. Οι αλλαγές φαίνεται να έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με τον τρόπο που οι νέοι βλέπουν τον κόσμο, από ό,τι με τον τρόπο που ο κόσμος πραγματικά είναι. Οι νέοι έχουν μειωμένη αίσθηση του προσωπικού ελέγχου απέναντι στη μοίρα τουςΈνα πράγμα που γνωρίζουμε για το άγχος και την κατάθλιψη είναι ότι συσχετίζονται σημαντικά με την αίσθηση του ελέγχου ή της έλλειψης ελέγχου των ανθρώπων επί τη δικής τους ζωής. Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι υπεύθυνοι για τη μοίρα τους, είναι λιγότερο πιθανό να έχουν άγχος ή κατάθλιψη από εκείνους που πιστεύουν ότι είναι θύματα των περιστάσεων πέρα ​​από τον έλεγχό τους. Ίσως σκεφτείτε ότι η αίσθηση του προσωπικού ελέγχου θα ήταν αυξημένη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Η πραγματική πρόοδος έχει σημειωθεί στην ικανότητά μας για την πρόληψη και τη θεραπεία ασθενειών˙ οι παλιές προκαταλήψεις που περιόριζαν τις επιλογές των ανθρώπων λόγω της φυλής, του φύλου ή του γενετήσιου προσανατολισμού έχουν μειωθεί και ο μέσος άνθρωπος είναι πλουσιότερος από ό, τι στο παρελθόν. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι η πίστη των νέων στον έλεγχο επί του δικού τους πεπρωμένου, έχει μειωθεί κατακόρυφα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Η πρότυπη μέτρηση της αίσθησης του ελέγχου είναι ένα ερωτηματολόγιο που αναπτύχθηκε από τον Julien Rotter στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και ονομάζεται Εσωτερική-Εξωτερική Κλίμακα Πηγής Ελέγχου. [...] Σε μια ερευνητική μελέτη που δημοσιεύθηκε πριν από λίγα χρόνια, η Twenge και οι συνεργάτες της ανέλυσαν τα αποτελέσματα πολλών προηγούμενων μελετών που χρησιμοποίησαν την Κλίμακα Rotter με νέους από το 1960 έως το 2002. Διαπίστωσαν ότι κατά την περίοδο αυτή οι μέσες μετρήσεις για παιδιά ηλικίας 9 έως 14 ετών καθώς και για τους φοιτητές, μετατοπίστηκαν δραματικά μακριά από την εσωτερική πηγή ελέγχου προς την άκρη του εξωτερικού ελέγχου της κλίμακας. Στην πραγματικότητα, η μετατόπιση ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το μέσο νεαρό άτομο το 2002 έκλινε περισσότερο στην εξωτερική πηγή ελέγχου από ό,τι το 80% των νέων στη δεκαετία του 1960. Η αύξηση της εξωτερικότητας στην κλίμακα Rotter κατά την περίοδο των 42 ετών, έδειξε την ίδια γραμμική τάση όπως και η αύξηση της κατάθλιψης και του άγχους. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η άνοδος στην εξωτερική πηγή ελέγχου (με ταυτόχρονη μείωση της εσωτερικής πηγής ελέγχου) σχετίζεται αιτιολογικά με την αύξηση του άγχους και της κατάθλιψης. Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουν ελάχιστο ή καθόλου έλεγχο πάνω στην τύχη τους, γίνονται ανήσυχοι: «Κάτι τρομερό μπορεί να συμβεί σε μένα ανά πάσα στιγμή και δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό». Όταν το άγχος και η αίσθηση της αδυναμίας γίνονται πάρα πολύ έντονα, οι άνθρωποι γίνονται καταθλιπτικοί: «Δεν υπάρχει κανένα νόημα να προσπαθήσω, είμαι καταδικασμένος»".

Το άρθρο δεν περιορίζεται όμως στην άπόδοση του κειμένου των αποτελεσμάτων της Twenge, αλλά προχωρά ένα βήμα παρακάτω, και, συνδυάζοντας με άλλες προτάσεις της σύγχρονης ψυχολογίας και τωνκοινωνικών επιστημών τα συμπεράσματα της έρευνας εισηγείται ότι Στερώντας από τα παιδιά τις ευκαιρίες να παίξουν μόνα τους, μακριά από την άμεση εποπτεία και τον έλεγχο των ενηλίκων, τους στερούμε τις ευκαιρίες για να μάθουν πώς να παίρνουν τον έλεγχο της δικής τους ζωής". Η τεκμηρίωση που ακολουθείται είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

Περεταίρω, ανήρτησα στο προφίλ μου στο Facebook και συζήτησα με φίλους -περισσότερο ή λιγότερο ειδικούς- το θέμα (δείτε ΕΔΩ και συμμετέχετε στην συζήτηση μας, αν θέλετε). Ο φίλος Μοδέστος Στάικος πρότεινε τον συνδυασμό της πρότασης των συνεργατών της ιστοσελίδας psychologynow.gr με την κοινωνιολογική θεωρία του Johan Huizinga "Homo Ludens", ενώ έγιναν και άλλα ενδιαφέροντα σχόλια. Ανάμεσα τους σταχυολογώ το εκτενές σχόλιο της φίλης Ναταλίας  Αλεξίου, η οποία σημειώνει, μεταξύ άλλων: "Ως γονείς ή δάσκαλοι πρέπει να σταθούμε στο θέμα του ελεύθερου (unstructured) παιχνιδιού. Είναι πράγματι ο πρωταρχικός τρόπος μάθησης, ο οποίος ωστόσο κοντεύει να εξαλειφθεί στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες από μια ηλικία και μετά. Μου φαίνεται εξωφρενικό παιδάκια του δημοτικού να έχουν τόσο διάβασμα στο σπίτι και εξωσχολικές δραστηριότητες ώστε να μην έχουν παρά ελάχιστο χρόνο για παιχνίδι. (Και να μην πιάσω εδώ το γεγονός ότι στο διάβασμα στο σπίτι αναμένεται να συμμετέχει και ο γονιός!) Δεν είναι τυχαίο ότι στη Φινλανδία, μάλλον τη χώρα με το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο, το ελεύθερο παιχνίδι αποτελεί κομμάτι της εκπαίδευσης των μικρών παιδιών εις βάρος της διδασκαλίας με την κλασική μέθοδο. Και μια προσωπική παρατήρηση: Δουλεύοντας με πρωτοετείς Αμερικανούς φοιτητές μού κάνει εντύπωση η δυσκολία των παιδιών να διαχειριστούν τον χρόνο τους όταν δεν είναι εκ των προτέρων γεμισμένος για λογαριασμό τους. Φροντίζουμε, λοιπόν, να τους οργανώνουμε διαρκώς δραστηριότητες γιατί διαφορετικά βαριούνται ή νιώθουν απόγνωση! (Ευτυχώς σταδιακά μπαίνουν στο νόημα της φοιτητικής ζωής.) Επίσης, χρόνο με τον χρόνο αυξάνονται θεαματικά τα περιστατικά κατάθλιψης, αγχώδους διαταραχής και ανάγκης ψυχολογικής υποστήριξης. Υποθέτω ότι τα ίδια ισχύουν mutatis mutandis και για τα ελληνόπουλα παρά τον πιο χαλαρό τρόπο ζωής. Συμπέρασμα: Αφήστε τα παιδιά (κάθε ηλικίας) να παίξουν!". 

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Ο νεκρός δεν δικαιώνεται

"ὁ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας", λέει ο Παύλος στην "Προς Ρωμαίους" επιστολή και οι Έλληνες εδώ και αρκετές γενιές καταλαβαίνουν ότι ο νεκρός δεν έχει καμία αμαρτία, και για αυτό τον λόγο, δεν πρέπει να τον κατακρίνει κανένας για ό,τι έπραξε στην διάρκεια της ζωής  του. Αν μη τι άλλο, ο Απόστολος Παύλος δεν θα εκστόμιζε ποτέ κάτι τόσο αντίθετο στην Χριστιανική διδασκαλία! Αν δούμε όμως την φράση αυτή καθαυτή, σημαίνει, σε μια πρόχειρη μετάφραση, "πάνω στον νεκρό η αμαρτία δεν έχει εξουσία". Το κρίσιμο και παρεξηγημένο ρήμα είναι το γ’ ενικό οριστικής παρακειμένου παθητικής φωνής του αρχαιοελληνικού ρήματος "δικαιόω", το οποίο σημαίνει "έχω δικαίωμα πάνω σε κάποιον ή κάτι", δηλαδή, με απλά λόγια, εξουσιάζω!

Παρόλα αυτά, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου μας σεβόμαστε τον νεκρό λίγο παραπάνω όταν θα αποχωρήσει από την ζωή· αν μη τι άλλο έχει προχωρήσει εκεί που θα καταλήξουμε όλοι, πλούσιοι, φτωχοί, κακοί και καλοί. Βρίσκεται πλέον σε έναν χώρο συμβατικά και μόνο νοητό στον οποίο  ανθρώπινη αρμοδιότητα της κρίσης υποχωρεί, μπροστά στο άβατο του θανάτου.





O Απόστολος Παύλος του Diego Velázquez,
φιλοτεχνημένος περίπου το 1619 στην Σεβίλλη,
είναι λάδι σε καμβά, διαστάσεων 99.5 × 80 cm, 
και, στην σημερινή εποχή φυλάσσεται
στο Museu Nacional d'Art de Catalunya,
που βρίσκεται στην Βαρκελώνη της Ισπανίας.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Ξεδιάντροπα ψέματα για άβολες αλήθειες

Με εξοργίζουν όσοι λένε ξεδιάντροπα ψέματα, επειδή ντρέπονται για άβολες αλήθειες! Εξαιτίας της επικράτησης του φαινομένου στα δημόσια πράγματα & τον πολιτικό λόγο, ολοένα και περισσότεροι υιοθετούν αυτή την πρακτική και στην καθημερινή ζωή τους, φαλκιδεύοντας τις προσωπικές & επαγγελματικές σχέσεις τους! 

Πάντοτε οι Έλληνες λέγαμε πολλά ψέμματα, για κοινωνικούς λόγους, αλλά έχει παραγίνει το κακό! Θα με καταλάβετε καλύτερα, αν αναλογιστείτε ο,τιδήποτε περιέχει μικρές δεσμεύσεις ή προθεσμίες, και, σίγουρα θα αναγνωρίσετε κάποιες από τις κλασσικότερες δικαιολογίες της λίστας που ακολουθεί. Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μονάχα η μή τήρηση, δέσμευσης, συμφωνίας, η αργοπορία σε μια συνάντηση, η ακύρωση λίγο μετά την τελευταία στιγμή σε μια εκδρομή/ένα πάρτυ/διακοπές που συχνά προκαλεί πρόβλημα και στους υπόλοιπους συμμετέχοντες, αλλά η απόλυτη άρνηση ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης! Επιπλέον, έχουν στοχο να προκαλέσουν ενοχές στον αποδέκτη, ώστε ακόμα κι αν φανερά λένε ψέμματα, αφενός να μην μπορει να αποδειχθεί ώστε να μην τους εγκαλέσει κανείς γι αυτό, αφετέρου δε, να το παίζουν εν συνεχεία θιγόμενοι, οπότε το θύμα τους να είναι στο τέλος αυτό που περιγράφει η λαϊκή έκφραση "και κερατάς και δαρμένος". Αυτό που διαφεύγει από αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι το ζήτημα δεν είναι να σου κλείσουν το στόμα. Διότι, έστω ότι το έκαναν: πλέον δεν είσαι απλά εκνευρισμένος, αλλά είσαι εξοργισμένος επειδή σου λένε κατά πρόσωπο ότι σε θεωρούν ηλίθιο! Συνήθως δε, ή όποια συμφορά καλύπτει και την ερώτηση "γιατί δεν με πήρες ένα τηλέφωνο"...

Φράσεις που θα ακούσετε σπανιότατα  πλέον είναι: 

- Με συγχωρείς.... άργησα να ξεκινήσω/ξεχάστηκα/άργησα να ξυπνήσω
- Δεν είμαι σε καθόλου καλή διάθεση και βαριέμαι να βγω. Συγνώμη που στο λέω τελευταία στιγμή...
- Θέλω πολύ να βγούμε/πάμε εκδρομή//κλπ., αλλά έχω αφραγκιές αυτό τον καιρό/Εχω π.χ. Χ ευρώ για να περάσω μέχρι το τέλος του μήνα και δεν είμαι για έξοδα. Από τον επόμενο ό,τι θες!
- Δεν πρόλαβα να ασχοληθώ καθόλου με το project που ανέλαβα· δεν έχω κάνει τίποτα. Αν μπορείς να μου δώσεις επιπλέον χρόνο μία εβδομάδα θα μπορούσα να το ετοιμάσω...
- Δεν με ενδιαφέρει να συμμετέχω στο τάδε project σου· ελπίζω να μην θιχτείς, αλλά ειλικρινά, δεν είναι του άμεσου ενδιαφέροντος μου και αυτό τον καιρό έχω πολλές υποχρεώσεις στις οποίες με δυσκολία ανταποκρίνομαι.
- Δεν πηγαίνω ποτέ σε κηδείες και σε νοσοκομεία διότι φοβάμαι/καταθλίβομαι/νιώθω τόσο αμήχανα που δεν μπορώ να το διαχειριστώ και φοβάμαι ότι αντί να παρηγορήσω θα γίνω βάρος σε άλλους...
- Δεν είμαι σίγουρη/-ος ότι θέλω να εξακολουθήσουμε να βγαίνουμε/ξαναβρεθούμε


Αντίθετα, λόγοι για κάθε είδους αναβολές & ακυρώσεις λίγο (ή και περισσότερο) μετά την τελευταία στιγμή,  που θα σας είναι πολύ οικείοι είναι οι ακόλουθοι.

Μποτιλιάρισμα
Είναι ο υπ' αριθμόν ένα λόγος που σχεδόν κανείς, ποτέ και  σε καμία Ελληνική πόλη δεν έρχεται ούτε κατ' εξαίρεσιν στην ώρα του!

Θάνατος εύκαιρων συγγενών
Ειλικρινά, αν λάμβανα υπόψιν μου πόσες θείες (για  κάποιον μυστηριώδη λόγο, πολύ σπανιότερα, θείοι!) έχουν τινάξει τα πέταλα κάθε φορά που κάποιος δεν ήρθε ποτέ σε ραντεβού / αποφάσισε τελευταία στιγμή να μην έρθει σε εκδρομη, διακοπές ή πάρτυ, ο πληθυσμός της χώρας θα έπρεπε να έχει μείνει ο μισός! Για να μη πω ότι η αναγνώριση συγγενών μέχρι και 18ου βαθμού συγγένειας θα ήταν συνήθης πρακτική

"Ἁκου να δεις τι μου συνέβει..."
Συνήθως εκφέρεται όταν είναι φανερό ότι ο άνθρωπος που "έστησαν" δεν έχει χρόνο ή έχει φοβερό φόρτο εργασίας. Η διήγηση κατά κανόνα είναι εξαιρετικά πολυεπίπεδη, πολύπλοκη, και, φυσικά, χρονοβόρα σε βαθμό που έπη της παγκόσμιας λογοτεχνικής κληρονομιάς -όπως η Ιλιάδα, η Οδύσσεια, ο Σεβάχ ο Θαλασσινός και τα Παραμύθια της Χαλιμάς να ωχριούν! Τις περισσότερες φορές δε, αν τους διακόψεις, παρεξηγούνται κιόλας. 

"Θα βγω με την ξαδέλφη μου" 
Αν στο εκστομίσει γυναίκα, είσαι άντρας, και περιμένεις να γίνετε ζευγάρι, άρχισε να σκέφτεσαι πορτοκαλιές που βρίσκονται σε διαφορετική τοποθεσία, κάνουν κι αυτές πορτοκάλια και άλλα δημώδη... Για να μην σου πω να τρέξεις όσο  προλαβαίνεις!

"Έπαθα πονοκέφαλο/αλλεργία/υπερκόπωση/πονοδοντο/πυρετό/λουμπάγκο/(και πολλά άλλα)"
 Όλες οι συμφορές χτυπούν πάντα όταν υπάρχει κάποια προθεσμία, ή όταν κάποιος αλλάξει γνώμη και πλέον δεν θέλει να κάνει κάτι. Κυκλοφορεί και σε σχήμα πρωθύστερο: "Ξέρεις έπαθα λουμπάγκο πριν 20 μέρες που δεν σου παρέδωσα το Χ project". Βεβαίως, κυρίες και κύριοι... Διότι το λουμπάγκο (και άλλα πολλά κακά που μππορούν να σε βρουν εκ της ως άνωθεν λίστας) είναι κάτι σαν ηλεκτρομαγνητικός παλμός: όχι μόνο σε αφήνει 20 μέρες στο κρεβάτι, αλλά απενεργοποιεί κάθε δυνατότητα επικοινωνίας με οποιοδήποτε μέσο, ενώ, παράλληλα, με έναν μυστηριώδη τρόπο, ο κλωνος του παθόντα εμφανίζεται σε πάρτυ, αγώνες, ή ποστάρει διαρκώς στα social media! 



Αν σας φερθούν έτσι να μην δίνετε τόπο στην οργή. Δεν έχει νόημα να επαφίεστε σε ανθρώπους οι οποίοι είτε υποτιμούν την νοημοσύνη σας είτε υποτιμούν την μεταξύ σας σχέση τόσο, ώστε με χαρακτηριστική ευκολία να προσπαθούν να σας ξεφορτωθούν με ασύστολα ψέμματα.

Αν πάλι βρίσκεστε από την άλλη όχθη, προκρίνετε πάντα την αλήθεια όσο άβολη και εαν είναι. Τιμήστε τους φίλους, τους ερωτικούς συντρόφους, τους συγγενείς και τους συνεργάτες σας με την αλήθεια  και μην φοβάστε να ταπεινωθείτε μπροστά τους, αν πρέπει, ή να φανείτε λιγότερο  αγαθός και σπουδαίος. Αν το εκμεταλλευτούν εις βάρος σας είτε έχουν κάνει λάθος -οπότε μπορείτε να τους δώσετε με την σειρά σας την επιλογή να επανορθώσουν, ή εναλλακτικά, να αντιληφθείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να χαίρουν της εκτίμησης και της εμπιστοσύνης σας. Να αναλαμβάνετε την ευθύνη ακόμα και των πιο μικρών πράξεων σας που τους έβλαψαν. Να απολογήστε και να εννοείτε κάθε λέξη που θα εκστομίσετε. Να σας γίνει μάθημα και να είστε στο εξής πιο συγκρατημένος στα "ναι", τα "θέλω", και τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνεται.