Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Climate change, food and peace

Excellent SIPRI (Stockholm International Peace Research Institute) essay titled "Climate change, food security and sustaining peace", written by Dr. Florian Krampe is a Researcher in SIPRI's Climate Change and Risk Project, pinpoints the strategies above are some examples that enable national and international actors to successfully get at the root causes of food insecurity in conflict-affected states. I encourage everyone to read it, even if geopolitics do not belong in your agenda.

‘We have succeeded at keeping famine at bay, we have not kept suffering at bay’, said UN Secretary-General Antonio Guterres while briefing members of the UN Security Council on 12 October. Explaining the impediments to an effective response to the risks of famine in north-east Nigeria, Somalia, South Sudan and Yemen, and, Guterres named conflict as a root cause of famine.

Guterres is right. In fact, a recent report on the state of the world’s food security—jointly published by Food and Agriculture Organization (FAO), International Fund for Agricultural Development (IFAD), United Nations Children’s Fund (UNICEF), World Food Programme (WFP) and World Health Organization (WHO)—puts the number of people affected both by hunger and conflict at 489 million. That is about 60 per cent of the 815 million people suffering worldwide from hunger and malnutrition. The report further details that the connection between conflict and hunger is especially notable ‘where the food security impacts of conflict were compounded by droughts or floods, linked in part to the El Niño phenomenon’. There appears to be a general consensus among UN agencies that conflict, as a root cause of hunger and malnutrition, needs to be addressed. Evidently, this is easier said than done.

Complex conflict, comprehensive peacebuilding
Building peace in post-conflict countries is rarely, if ever, straightforward. International actors often face insurmountable challenges when programming and implementing their projects. In addition to stopping violence, the aim of their work is to set states and societies on a peaceful path. Yet, the food-security situation clearly shows that the indirect, long-term effects of war further exaggerate this challenge. Many of these challenges relate to political and social aspects of post-war countries, such as human rights abuses, reconciliation and justice, as well as economic recovery and public health. Environmental and climate change expose post-conflict states further to new risks, exaggerating the human costs of war long after active combat has ceased.

The Lake Chad Basin is sadly one of the key examples of this dynamic. The ongoing insurgency in the region and the continued shrinking of Lake Chad (which is the main source of livelihood for millions of inhabitants) are causing a massive humanitarian crisis, intensifying the fragile security situation and increasing the cross-border displacement of populations. The Report of the Secretary-General points out: ‘Some 10.7 million people across the Lake Chad Basin region currently need humanitarian assistance, including 8.5 million in Nigeria.’ According to the report, 7.2 million people currently suffer severe food insecurity in the region, of which 4.7 million are located in the north-eastern Nigeria.

The interconnectedness of food security, natural resources, peace and conflict is not new to anyone familiar with fragile and conflict-affected states. The question is how to reverse this negative spiral. It is instrumental to focus on the questions of how interventions are interacting with other factors, what negative side effects may appear and how to reduce or, even better, prevent them. But, most of all, the reversal of this spiral involves developing a mindset that goes beyond ‘do no harm’ doctrines. In practice, that means focus and emphasis must be placed on opportunities and synergies to equally end hunger, reduce poverty, foster a healthy ecosystem, support sustainable natural resource management and, ultimately, to help sustain peace.

How can governments and international agencies better respond to food security in post-conflict settings?

Acknowledge complexity. Involved actors must acknowledge the complex underlying dimensions of the problem. While Guterres emphasizes conflict as a root cause, he downplayed the role of environmental and climate change—both in his current and previous assessments. His previous assessment of the humanitarian crisis around Lake Chad fell short of addressing and acknowledging the underlying environmental dynamics that significantly affect the water and food security of local communities in the region and make them vulnerable to insurgent recruitment.

Improve assessment capacity. There is a need for more integrated risk assessments that focus on climate and environmental factors, but also social, political and economics. For example, climate-related security risks are not just related to climate but are part of larger social–ecological processes and interactions that need to be better understood. The assessments must seek to understand the role of women, local contexts and the inclusion of marginalized groups, especially with regard to access to natural resources.

Be prepared. Both states and international state actors have to understand the state–society relationship—before, during and after crisis. One key way governments can increase their ability to cope with shock is to simply be prepared. This is of course difficult in conflict-affected states and, admittedly, often one of the actual sources of post-conflict fragility. Yet, supporting government efforts to focus on the state–society relationship is necessary, because a state that focuses on the delivery of services to those it is suppose to serve is a state that cares about its inhabitants. Service delivery is fundamental in two ways: one, it reduces vulnerability and increases resilience; and two, it reduces distrust towards the government. Without a certain level of trust between state and society, shocks cannot be adequately addressed.

Think holistically. Lastly, there is a tendency, especially among UN agencies—often due to their mandate—to treat issues such as food security and natural resources as technical issues in need of a technical solution. This approach is doomed to fail because, fundamentally, access to food, land and other natural resources—like the conflicts themselves—are deeply political processes. They need to be treated as such.

Future steps
Unquestionably, within the past year with Guterres at the helm, space has opened within the UN system to more frequently discuss the questions of sustaining peace and conflict prevention. The strategies above are some examples that enable national and international actors to successfully get at the root causes of food insecurity in conflict-affected states. Each of these steps must explicitly include a focus on gender as a crucial, yet often neglected, dimension. Most importantly, in addition to understanding risk, there is a need to further shift the discourse of intervention programming and implementation towards opportunity. Will such an approach stop conflicts and prevent people from taking up arms? Absolutely not. But the evidence is clear that it will make it much harder for insurgent groups to mobilize people for their cause.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

GRETA urges Greece to national anti-trafficking strategy

This is the first report on Greece, from the Council of Europe’s expert group against human trafficking (GRETA) praises positive steps taken by Greek authorities to combat human trafficking, but also highlights a number of shortcomings.  GRETA welcomes the adoption of anti-trafficking legislation, the setting up of co-ordinating and specialised structures, the provision of training to relevant professionals and awareness-raising activities.  However, the report also underlines gaps in the fight against human trafficking, such as the absence of a national anti-trafficking strategy or action plan. While GRETA welcomes the recent formalization of the National Referral Mechanism, it urges the Greek authorities to take further steps to improve the identification of victims of trafficking for all forms of exploitation. Despite reports of forced labour in sectors such as agriculture, tourism or domestic work, there have been few cases of identified trafficking victims for the purpose of labour exploitation. While women and girl trafficking victims can be provided with safe accommodation and assistance in shelters run by the National Centre for Solidarity (EKKA) and NGOs, GRETA urges the authorities to ensure that male victims also benefit from the assistance provided for by law. Further, GRETA calls on the Greek authorities to improve the support to child victims of trafficking, by taking account of their special needs, addressing the situation of children who have gone missing, and putting an end to child detention for immigration purposes.

Even though Greek law provides for a recovery and reflection period for trafficking victims that is longer than the minimum of 30 days foreseen in the Convention, GRETA stresses that this period is rarely applied in practice and urges Greek authorities to inform presumed victims of the possibility to use such a period and to effectively grant it.  Furthermore, despite the existence of legal possibilities for trafficking victims to claim compensation from the perpetrator or the State, there are no known cases of compensation having been granted. GRETA urges Greek authorities to adopt measures to facilitate and guarantee access to compensation for victims of trafficking.  GRETA also notes with concern the low number of final convictions for human trafficking offences in general, and the near absence of convictions for trafficking for the purpose of forced labour in particular. GRETA urges Greek authorities to prioritize the identification of gaps in the investigation procedure and the prosecution of trafficking cases in order to ensure an expeditious trial and effective, proportionate and dissuasive convictions.

Download the report from HERE.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Ποιοτικό Σινεμά στα έδρανα στην Θεσσαλονίκη

Στιγμιότυπο της ταινίας  "Personal Shopper" που προβάλλει απόψε η ΚΟΧηΜΠΑ

Λέγεται -και εν πολλοίς ισχύει- ότι οι κινηματογράφοι στην Θεσσαλονίκη είναι πολύ λίγοι τόσο λαμβάνοντας υπόψιν μας το μέγεθος της πόλης, όσο και εαν λάβουμε υπόψιν μας την πολιτιτική δραστηριότητά της και την φήμη της στα κινηματογραφικά πράγματα εξαιτίας της διοργάνωσης του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από παλιά, και του εξίσου σημαντικό Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Θεσσαλονίκης. Οι ελάχιστοι ανεξάρτητοι κινηματογράφοι προβάλλουν αδιαμφησβήτητα πολύ συχνά ποιοτικές ταινίες, αλλά δεν είναι εφικτό να προβάλλουν αρκούντως πολλές, ενώ, και αυτές που προβάλλουν είναι "πρώτης προβολής", γεγονός που δεν αφήνει περιθώρια να προβάλλονται πολλά αφιερώματα. Το κενό αναπληρώνουν κινηματογραφικές ομάδες πόλης, αλλά και μερικές φοιτητικές κινηματογραφικές ομάδες που διοργανώνουν προβολές εξαιρετικών λίγο ελάχιστα παλιότερων ταινιών στα Πανεπιστήμια! Τα θυμήθηκα όλα τούτα διαβάζοντας στο Facebook για τις αποψινές προβολές των φοιτητικών ομάδων, με εκπληκτικές ταινίες. Στις περισσότερες περιπτώσεις η προβολή είναι δωρεάν ή ο καθένας δίνει ό,τι θέλει. Αν και κυρίως απευθυνονται σε φοιτητές, κανείς δεν αποκλείεται. Επίσης, με την ευκαιρία, να σχολιάσω πως αντιθετα με τόσα συχνά λέγονται, αυτές οι προβολές δεν ανακόπτουν κανέναν απο το να πάει στον κινηματογράφο, ούτε ανταγωνίζονται τα λιγοστά σινεμά της πόλης: αναπληρώνουν το κενό ποιότητας που προκαλεί ο μικρός αριθμός κινηματογράφων της Θεσσαλονίκης και δίνουν την δυνατότητα σε νέους που το πορτοφόλι τους δεν θα άντεχε να πηγαίνουν τόσο συχνά κινηματογράφο να απολαύσουν, γνωρίσουν ή/και ανακαλύψουν την 7η Τέχνη. Και, ως γνωστόν, το θέμα είναι να αγαπήσεις το σινεμά. Διότι αφότου συμβεί αυτό και πέρα, η αγάπη για τον κινηματογράφο δύσκολα σβήνει! Έτσι, απόψε και αύριο το πρόγραμμα στις φοιτητικές προβολές έχει ως εξής:

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Αν υπαγορευετε βία σε ό,τι εναντιωνεστε να αναμενετε πως θα την υποστειτε

Bία ενάντια στους ρατσιστές, βία ενάντια στους φασίστες, βία ενάντια στους παιδόφιλους, βία ενάντια στους βιαστές, βία ενάντια στους πλούσιους, βία ενάντια στους καπιταλιστές, βία ενάντια στην αντίπαλη ομάδα, βία ενάντια στους πολιτικούς αντιπαλους, "βία στην βία της εξουσίας", βία ενάντια "στους προσκυνημένους", βία ενάντια στους διαφωνούντες, βία ενάντια στους εφησυχασμένους, βία ενάντια στους εγκληματίες, Bία ενάντια στην βία, βία, βία βία...

Πηγή Φωτογραφίας Lifo
ΑΝ η κοινωνία συνολικά και γενικά προτρέπεται να αντιδρά με βία σε ό,τι την ενοχλεί, δικαίως ή αδίκως, και συνηθίσει στην ιδέα, μετά από ένα σημείο και πέρα δεν έχει καμία σημασία ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο, διότι, ανάλογα με τις κοινωνικές δυναμικές, τις χειριστικές δυνατότητες του εκάστοτε κέντρου εξουσίας, και την τοπική ισχύ του άλογου πλήθους, οποιοσδήποτε έστω και στιγμιάια ανήκει στην μειοψηφία θα ποδοπατείται. Η οχλοκρατία δεν είναι ούτε πολίτευμα, ούτε "κατάσταση": απώλεια κάθε κατάκτησης του πολιτισμού είναι, εκβαρβαρισμός είναι και κατάντια, τόσο για την κοινωνία (γενικά και αόριστα) όσο και για καθέναν από εσάς που μου την υπερασπίζεστε ως "επιλογή". Αν είστε ελεύθεροι να σπάσετε το κεφάλι του Φασίστα, και δεν θεωρείτε πως πρέπει να πιέσετε αφόρητα για την απόδοση δικαιοσύνης εντός του νομικού συστήματος, ανοίγετε τον δρόμο ο κάθε φασίστας να μπορεί να σπάσει το δικό σας κεφάλι (αλλά και το δικό μου, και του διπλανού μου). Αν θεωρείτε ότι πρέπει να παλουκωθεί ο βιαστής και να λυντσαριστεί ο παιδόφιλος, τι θα γίνει αν ξαφνικά στην συνείδηση του πλήθους θεωρηθεί π.χ. δικαιολογημένη η εκτέλεση ενός πρόσφυγα επειδή κατηγορείται ότι πυρπόλησε μια εκκλησία; Θα είστε και τότε τόσο λαύροι υποστηρικτές της "άμεσης δημοκρατίας" και των λαϊκών δικαστηρίων; Πως θα ανακαλέσετε μία λανθασμένη καταδίκη, όταν έρθουν νέα στοιχεία στο φως; Και αν το κοινωνικό σύνολο μάθει στην γενικευμένη αυτοδικία, πως ακριβώς θα το χαλιναγωγήσετε όταν ευκολόπιστα θα δεχθούν ότι κάθε gay είναι δυνητικλός παιδόφιλος (όπως πιστεύει μέρος της ελληνικής κοινωνίας);

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Ημερίδα NYC: Περιφερειακές Εξελίξεις και ο Ρόλος της Ελλάδας

Με μεγάλη χαρά ο Εκπαιδευτικός Όμιλος New York College σας προσκαλεί στην εκδήλωση με θέμα «Περιφερειακές Εξελίξεις και ο Ρόλος της Ελλάδας», η οποία θα λάβει χώρα την Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου και ώρα 17:00, στη Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης. Η ημερίδα διοργανώνεται από το Κέντρο Γεωπολιτικών Αναλύσεων του New York College, υπό την Αιγίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και του Δήμου Θεσσαλονίκης, την επίσημη υποστήριξη της Υπηρεσίας Europe Direct του Δήμου Θεσσαλονίκης και την επίσημη υποστήριξη του Συλλόγου Αποφοίτων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Την εκδήλωση, θα χαιρετίσουν ο Περιφερειάρχης Κ. Μακεδονίας, κ. Απόστολος Τζιτζικώστας, o Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ. Βασίλης Κόκκαλης, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης, ο Κωνσταντίνος Π. Γκιουλέκας, Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης, ο Διοικητής του Γ. Σώματος Στρατού, Αντιστράτηγος Δημήτριος Μπίγγος, ο κ. Ηλίας Φούτσης, Πρόεδρος και Ιδρυτής Εκπαιδευτικού Ομίλου New York College καθώς επίσης και o κ. Παντελής Σαββίδης, Δημοσιογράφος ΕΡΤ 3, Πρόεδρος Συλλόγου Αποφοίτων Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Λίγα λόγια για την εκδήλωση
Στην εν λόγω ημερίδα θα γίνει αναφορά και ανάλυση θεμάτων που αφορούν στην Τουρκία, στο ρόλο των Η.Π.Α., στο Προσφυγικό, στα Θέματα Ενέργειας με εστίαση στην Κύπρο, στην Τρομοκρατία και στις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα της Συρίας. Όλα τα παραπάνω θα συνδεθούν με την Ελλάδα, ο ρόλος της οποία θα αναλυθεί διεξοδικώς από τους ιδιαίτερα σημαντικούς Ομιλητές της Εκδήλωσης.

Χρήστος Βαίτσης, Πτέραρχος Ιπτάμενος, Επίτιμος Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας
Αλέξανδρος Μαλλιάς, Πρέσβης επί Τιμή - π. Πρέσβης της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον (2005-2009)
Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Σπύρος Λίτσας, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Κων/νος Φίλης, Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
Δρ. Μαρία Αλβανού, Εγκληματολόγος, Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας

Αλεξία Τασούλη, Δημοσιογράφος

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

K-PAX (2001)

Ο Dr. Powell έχει αφιερώσει την ζωή του στην δουλειά του. Προσπαθεί να βρεί το χαμένο μονοπάτι της ζωής των ασθενών του για να του ξαναβάλει στη γραμμη του τρένου από την οποία εκτροχιάστηκαν. Δεν ζει βέβαια την δική του ζωή, αλλά "δεν μπορεί κανείς να τα 'χει όλα" O Prot είναι το τελεταίο που περίμενε να του συμβεί.

Ποιά είναι  αλήθεια; Όποια και να είναι φαίνεται πως όλοι αδιαφορούν γι΄ αυτή. Διότι μοιάζει να μην έχει πραγματικά σημασία για κανέναν αν ο Prot είναι εξωγήινος.  Η ταινία είναι αφαιρετική. Ελάχιστα πράγματα έχουν σημασία και μέσα σε αυτά δεν ανήκουν καν βασικές έννοιες, όπως για παράδειγμα ο χρόνος. Ο πράξεις των ανθρώπων έχουν μιά αξία διαχρονική. Το λάθος είναι "λάθος" είτε το έκανες χτες είτε θα το κάνεις αύριο. Λέει ο Prot στον γιατρό (Jeff Bridges) "I wanna tell you something Mark, something you do not yet know, that we K-PAXians have been around long enough to have discovered. The universe will expand, then it will collapse back on itself, then will expand again. It will repeat this process forever. What you don't you know is that when the universe expands again, everything will be as it is now. Whatever mistakes you make this time around, you will live through on your next pass. Every mistake you make, you will live through again, & again, forever. So my advice to you is to get it right this time around. Because this time is all you have".

To αν ο Prot είναι εξωγήινος ή όχι έχει ελάχιστη σημασία. Ο Prot είναι πάνω απ' όλα έννοια, είναι η ευκαιρία του γιατρού να συνειδητοποίήσει κάποια πράγματα που η καθημερινότητα έχει κρυψει με επιμέλεια και προσοχή. Ετσι λοιπόν στην πραγματικά υπέροχη εκείνη τελευταία σκηνή που ο γιατρός κοιτάει τα άστρα, μπορεί κανείς να δει το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο: μπορεί να δει ότι η ταινία είχε αισιόδοξο ή απαισιόδοξο τέλος. Aν ο γιατρός πίστεψε στο εξωγήινο,δε έχει καταφέρει απολύτως τίποτα διότι και πάλι ακολουθεί το μονοπάτι ενός άλλου. Αν ο γιστρός αποφάσισε απλά να αναζητησει στα άστρα το δικό του μονοπάτι, βρίσκεται μονάχα στην αρχή του δρόμου, τουλάχιστον όμως έχει βρει μια δική του αλήθεια, έχεις αποφασίσει πως είναι η ώρα να κάνει τα δικά του "λάθη" και τα δικά του "σωστά".  Με τα δικά μου μάτια, δεν είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Θα την χαρακτήριζα μάλλον κοινωνική. Ωστόσο λάτρεψα τη ατμόσφαιρα της. Αυτά. "Now if you'll excuse me, I have a beam of light to catch", όπως λέει και ο Prot.