Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

La Science des rêves / The Science of Sleep (2006)


«Διάφανες αυλαίες είναι τα βλέφαρά μου: Όταν τα ανοίγω βλέπω οτιδήποτε, 
όταν τα κλείνω βλέπω τα πάντα» 
– Ανδρέας Εμπειρίκος 

«Αν η αγάπη είναι το όνειρο, η ζωή είναι ο ύπνος», μοιάζει να λέει στον θεατή ο σκηνοθέτης της ταινίας «Σε είδα στο όνειρο μου» Michel Gondry. Το Science of Sleep είναι μία πραγματικά περίεργη –εκτός από πρωτότυπη- ταινία που υπερβαίνει τα εσκαμμένα σε πολλά σημεία, με αποτέλεσμα δύσκολα να πεις «δεν μου άρεσε». Ωστόσο έχει ένα εγγενές μειονέκτημα: την σεναριακή ανάπτυξη καταστάσεων και χαρακτήρων. Η εμφανής δικαιολογία είναι ότι οι καταστάσεις είναι στην κυριολεξία ονειρικές και οι χαρακτήρες ζουν μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.

O Gael García Bernal ενσαρκώνει τον Stéphane, έναν νεαρό που έρχεται στην Γαλλία μετά τον θάνατο του πατέρα του απόπ το Μεξικό μετά από προτροπή της μητέρας του, που είναι γαλλίδα. Ο Stéphane ζει όλη του την ζωή μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου με αποτέλεσμα συχνά να μην ξεχωρίζει το πραγματικό από το φανταστικό. Μετά από μία σειρά τυχαίων καταστάσεων ερωτεύεται την Stéphanie (Charlotte Gainsbourg), την γειτόνισσα του, την οποια αποφασίζει να εντάξει στον ονειρικό κόσμο του.

Η ταινία είναι ένα εικαστικό αριστούργημα. Τοπία και πόλεις ολόκληρες από χαρτί, σκηνικά από ύφασμα, νερό από σελοφάν και σύννεφα από βαμβάκι, ντύνουν μερικές από τις σκηνές στο ιδιαίτερο σημείο εκείνο που η πραγματικότητα συμβάλλει με το όνειρο. Η παιδική αφέλεια ως προς την τεχνοτροπία του εικαστικού μέρους εντείνει το άρωμα ονείρου από το οποίο εμφορείται η ταινία, ενώ ο κινηματογραφόφιλος θεατής θα βαρεθεί να μετρά σκηνοθετικά ευρήματα εκμετάλλευσης του σκηνικού αλλά και πρωτότυπες εικαστικές ιδέες στο επίπεδο των σκηνικών.

Σε ερμηνευτικό επίπεδο η ταινία είναι μάλλον μέτρια, όχι επειδή οι ηθοποιοί είναι κακοί στους ρόλους τους, αλλά περισσότερο επειδή ο ηθοποιός μοιάζει τόσο λίγος μέσα σε αυτή την πανδαισία χρωμάτων του σκηνικού. Ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας ίσως ήθελε λίγη περισσότερη δουλειά: η ενσάρκωση ενός τόσο υπερβολικά σουρεαλιστικού ρόλου δεν είναι εύκολο εγχείρημα και τα ιδιαίτερα «γήινα» φυσικά χαρακτηριστικά του Gael García Bernal δεν είναι τόσο κατάλληλα, παρά την «παιδική» φυσιογνωμία του προσώπου του.

Προσωπικά η ταινία μου άρεσε, θεωρώ ότι είναι αδύνατον να μην εντυπωσιάσει τον θεατή, ο οποίος σίγουρα θα περάσει δύο πολύ όμορφες και γεμάτες χρώμα ώρες, ωστόσο αφενός, δεν είναι μια ταινία κατάλληλη για όλα τα κοινά –κάποιοι ίσως την βρουν υπερβολικά παρανοϊκή, ή και βαρετή, αφετέρου δε, η ταινία δεν με άγγιξε. Δεν λέω, αξιέπαινη η προσπάθεια του σκηνοθέτη να μην εκμεταλλευτεί τον συναισθηματικό κόσμο του θεατή εγκαινιάζοντας από τη αρχή της ταινίας μία σαφή ταύτιση του με τον ήρωα, ωστόσο ο πρωταγωνιστής είναι τόσο υπερβολικός σε αυτά που ζει, ώστε δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να ταυτιστεί μαζί του, με αποτέλεσμα η ταινία μεν να είναι να είναι αξιοθαύμαστη αλλά να μην είναι συγκινησιακά πλήρης.

Δεν είναι άστοχο να πει κανείς ότι η ταινία έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία καθώς ο σκηνοθέτης της ταινίας και συγγραφέας του σεναρίου της «Αιώνιας Λιακάδας ενός καθαρού μυαλού» το 2003 έφτιαξε μαζί με φίλους, συνεργάτες και συγγενείς του ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «I've Been Twelve Forever» στο οποίο αναπτύσσει την άποψη ότι ο ονειρικός κόσμος και οι μνήμες της παιδικής του ηλικίας μέχρι τα 12 του χρόνια είναι ο ουσιαστικός μηχανισμός που κινεί την καλλιτεχνική έμπνευση του ως ενήλικας. Σκηνοθέτης των βίντεοκλιπ των Bjork, Kylie Minogue, Chemical Brothers, Foo Fighters and Daft Punk, σκηνοθέτης των φανταστικών διαφημίσεων της βότκας Absolut, ο Gondry θεωρείται από πολλούς ως ο νέος Kubrick ενώ είναι βέβαιο ότι αποτελεί μία από τις σημαντικότερες «δυνάμεις» ανανέωσης του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

People of Print: Κοινό project των Γουνελά, Σιατερλή & Σιατερλή, Ταμμάμ, Τσαλαματά

Οι εικαστικοί Βούλα Γουνελά, Βέρα Σιατερλή, Δήμητρα Σιατερλή, Μάγδα Ταμμάμ, Βίκυ Τσαλαματά -πέντε γυναίκες - θρύλοι στον χώρο της σύγχρονης Ελληνικής Χαρακτικής κάνουν μαζί ένα  project - έκθεση στο σπίτι της Κύπρου, με εγκαίνια την Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου. Το project έχει καρποφορήσει κοινό έργο τους με τίτλο «+άπτω». Οι ίδιες, εξέδοσαν κοινή ανακοίνωση - εικαστική δήλωση: "Μετά από μακρόχρονη γνωριμία και παράλληλη επαγγελματική πορεία ως μέλη της καλλιτεχνικής κοινότητας, το 2013 –σε μια δύσκολη εποχή για την καλλιτεχνική παραγωγή- συναντηθήκαμε και συνδεθήκαμε πιο στενά με αφορμή μια κοινή δράση/έκθεση. Η ανάγκη κατανόησης της ρευστής και επισφαλούς σύγχρονης συνθήκης και των παρεπόμενων συνεπειών της, η ανάγκη να δοθεί ένα νέο νόημα στην πραγματικότητα καθώς και στον όρο «καλλιτέχνης» και τον ρόλο του στην υπάρχουσα συγκυρία, αποτέλεσαν την αφορμή και το κίνητρο για συναντήσεις και ζυμώσεις. Μέσα σε αυτήν την διαδικασία κληθήκαμε να αναθεωρήσουμε και να αξιολογήσουμε εκ νέου τους όρους παραγωγής της τέχνης, να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση τέχνης – υποκειμενικού-συλλογικού και τον ρόλο που επιτελεί η τέχνη στον σύγχρονο κοινωνικό ιστό. Προσπαθήσαμε να απαντήσουμε στα καίρια αυτά ζητήματα –που τίθενται ρητά ή υπόρρητα– και να θέσουμε διαφορετικούς όρους σε αυτές τις σχέσεις. Σε όλες τις εποχές, ο στοχασμός της τέχνης ετίθετο με όρους αναμέτρησης του ατόμου με τις κυρίαρχες αξίες και τους ισχύοντες κοινωνικούς κανόνες. Πιστεύουμε ότι στο σημερινό πνεύμα της εποχής η συνέργεια είναι αναγκαία και σημαντική. Ιστορικά και καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα –και πάντα σε εποχές δυσμενών συνθηκών– η σύμπραξη καλλιτεχνών δεν είναι καθόλου ασυνήθης. Σημαίνει τη ρήξη με τους παραδοσιακούς μηχανισμούς και την ατομικότητα της καλλιτεχνικής παραγωγής, η οποία τοποθετεί το μεμονωμένο υποκείμενο στο επίκεντρο της δημιουργικής πράξης. Για το πρότζεκτ «+άπτω» δημιουργήσαμε έναν τόπο συνυφασμένο με πολλές γέφυρες όπου μέσα από την συνύπαρξη και την «ανταλλαγή» εργαστηρίων –κατά την οποία ανοίξαμε τα εργαστήρια μας η μια στην άλλη– μοιραστήκαμε βιώματα, εμπειρίες και ιδέες. Ο στόχος μας είναι η δημιουργία μιας γλώσσας επικοινωνίας, με σύγχρονους κώδικες, που θα συνδέσει το ατομικό με το κοινωνικό, το προσωπικό με το πολιτικό. Αυτός ο δημιουργικός κύκλος θα γεννήσει ένα πεδίο διαλόγου –μια αλυσίδα πολιτισμικής επικοινωνίας".

ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ   Μορφωτικό Γραφείο  ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Δ: Ξενοφώντος 2Α, 105 57Αθήνα Τ: 2103734934 F: 2103734904 E: spiticy@otenet.gr W: www.spititiskyprou.gr

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

C.R.A.Z.Y. (2005)

To C.R.A.Z.Y. είναι αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα πικρόγλυκα δράματα που έχω δει ποτέ στο σινεμά. Με μουσική επένδυση που από μόνη της εκκινεί συναισθήματα νοσταλγίας, είναι μιά ταινία που πραγματικά λυπάμαι που ο κινηματογραφόφιλος κόσμος αγνόησε θεωρώντας πιθανόν ότι θα δει μία ακόμα gay-themed ταινία, χάνοντας έτσι μία από τις καλύτερες και πιο ανθρώπινες ταινίες της χρονιάς που εκπνέει.

Για να αρχίσουμε να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους, η ταινία δεν έχει ως θέμα την ομοφυλοφιλία. Είναι μία ταινία με θέμα την ενηλικίωση στην διάρκεια των δεκαετιών 70’s και 80’s με όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ενήλικοι και ανήλικοι, σε μια χρονική περίοδο που όλος ο Δυτικός Πολιτισμός αναζήτησε -μέσα από συχνά ακραίες φόρμες έκφρασης- πορεία προς την ενηλικίωση του. Η ταινία θυμίζει τα άρθρα μουσικοκριτικών που αναφέρουν τις συγκεκριμένες δεκαετίες ως την «εφηβεία» της δυτικής μουσικής. Η ιστορία του Zach είναι αυτή ενός αγοριού που εκτός από όλες τις άλλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο καθένας μας στην εφηβεία του, έχει να αντιμετωπίσει επιπρόσθετα την πρόκληση να συμβιβαστεί ο ίδιος και οι άλλοι με την ιδιαιτερότητα του, σε μία εποχή που όλα αλλάζουν, που όλα ουσιαστικά είναι «ιδιαίτερα». Η μουσική παίζει κυρίαρχο ρόλο στην ταινία. Κάθε τόσο νότες του Charles Aznevour – τον οποίο μιμείται συχνά – πυκνά ο πατέρας του Zach, και η  Patsy Cline προσθέτουν ηχόχρωμα στον κόσμο των σταθερών αξιών των «μεγάλων», και οι David Bowie, Jefferson Airplane, και πολλοί άλλοι ακόμα χρωματίζουν τον κόσμο του Zach. Μετά από μία σύντομη εισαγωγή στην ατμόσφαιρα τους τέλους της δεκαετίας του ’60, η ταινία παίρνει φόρα και συγκρούεται με τον τοίχο. Ο Zach προσεύχεται να αλλάξει και να γίνει όπως τα αδέλφια του προκειμένου να έχει και πάλι την χαμένη αποδοχή του πατέρα του όπως στα παιδικά του χρόνια, ενώ η εποχή αυτή ξεκινά με μία απίστευτη σκηνή μέσα σε μία εκκλησία όπου το εκκλησίασμα και η χορωδία «ψέλνουν» το Sympathy for the devil. Το soundtrack θα πρέπει να αναζητηθεί από κάθε φίλο της εποχής της ταινίας, είναι πραγματικά απάνθισμα της εποχής του.

Για αυτούς που ανησυχούν αναφορικά με το τι θα δουν τα μάτια τους, να πω ότι τίποτα δεν δείχνεται, τα περισσότερα υπονοούνται και απλά κάποια από αυτά υπογραμμίζονται. Ανάλογα διακριτική είναι η διαλεκτική της ταινίας και για άλλα ζητήματα, όπως για το γεγονός ότι η μητέρα έχει έναν ιδιαίτερο ψυχικό δεσμό με τον γιό της, αλλά και πολλά άλλα, από τα «περίεργα» της εποχής.

Ιδιαίτερης μνείας πρέπει να τύχει η ερμηνεία του πρωταγωνιστή Marc-André Grondin στον ρόλο του Zach αλλά και αυτή της Danielle Proulx στον ρόλο της μητέρας. Ο Michel Côté εξαίρετος βετεράνος καναδός κωμικός ηθοποιός ενσαρκώνει τον πατέρα και αποτελεί το εφαλτήριο των περισσότερων κωμικών σκηνών ενδο-οικογενειακών καυγάδων. Γενικώς στο επίπεδο του casting έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Η σκηνοθεσία δίνει ιδιαίτερο ρυθμό και ορισμένες γωνίες λήψης προσθέτουν σημαντικά στην χιουμοριστική διάσταση των πραγμάτων.  Η ταινία έχει κερδίσει 10 Genie Awards στον Καναδά, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται καλύτερου σεναρίου, καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερου Α’ ανδρ. ρόλου καθώς επίσης 13 Prix Jutras (τα τοπικά «όσκαρ» του Quebec), ενώ έχει αναγνωριστεί ως η κορυφαία καναδική παραγωγή για το 2005 με το Golden Reel Award και έχει επίσης λάβει το «Toronto International Film Festival Award for the Best Canadian Feature Film» το ίδιο έτος.

Εν κατακλείδι, το μαγικό φίλτρο της ταινίας για κάτι παραπάνω από δυόμιση ώρες σε κάνει να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι εκεί, σε μιά γωνιά του σπιτιού που η κάμερα έχει παρελείψει να «δει» ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, αναπνέεις τον αέρα τους, νοιώθεις τα συναισθήματα τους που ξεχειλίζουν καθώς προσπαθούν να βρουν το εαυτό τους (οι έφηβοι, την ενηλικίωση, ο πρωταγωνιστής την λύτρωση και την αποδοχή και οι ενήλικοι την ωριμότητα και την ισορροπία, μέσα στον μικρόκοσμο του Μοντρεάλ , το οποίο εκτός από τον Καναδά της εποχής που απεικονίζει η ταινία, μετά το τέλος της βρίσκεται πλέον στην ψυχή μας.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Νοιάζομαι με ένα "Like", νιώθω σπουδαίος μ' ένα "Share"

 Χτες το βράδυ περιδιάβαινα σε ενημερώσεις από προφίλ φίλων με τους οποίους συνδέομαι στο Facebook, οπότε πρόσεξα μια μακροσκελή ανάρτηση κειμένου που αφορούσε γενικόλογα την προσωπική εμπειρία του δημοσιεύσαντος το "status" από τον καρκίνo ο οποίος του έχει στερήσει πολλά μέλη της οικογένειας του. Οσο δραματικό κι αν ακούγεται, το κείμενο ήταν εξαιρετικά προσεκτικά γραμμένο και εντελώς πολιτικώς ορθό, και -γνωρίζοντας προσωπικά τον φίλο μου, τον τρόπο που εκφράζεται και το μικρό πρόβλημα δυσλεξίας που έχει, μάλλον όχι δικό του.

Το κείμενο κατέληγε στην εξής επωδό: "Ολοι λενε: "Αν χρειαστειτε κατι μην διστασεις, θα ειμαι εκει για σένα"...γι αυτο το μονο που σας ζητω ειναι να μοιραστητετο πιο πανω μηνυμα στο fb, πρεπει να γινει αντιγραφη και επικολληση (Οχι Share)!! Γραψε "ΕΓΙΝΕ" στα σχολια οταν το κάνεις!Αυτον τον μηνα καταβαλλουμε προσπαθεια για να αυξηθει η ευαισθητοποιηση για την ασθενεια ..Οτι κανουμε το κανουμε για τον εαυτο μας αλλα και για καποιον ξεχωριστα που υποφερει...Γιατι ξερουμε ατομα που παλεψαν η παλευουν εναντια σε αυτη την ασθένεια τωρα κ θελουν την στηριξη μας".

Εκτός από προφανείς απαντήσεις που μπορεί να λάβει αυτό το υποβολιμιαία πρoσβλητικό κείμενο, για/από καθέναν που έχει πραγματικά συμπαρασταθεί ποτέ στην ζωή του σε οποιονδήποτε, για ο,τιδήποτε, σε οποιονδήποτε βαθμό ή έκταση, δεν μπορώ να μην το εκλάβω σαν αφορμή, για το παρακάτω σχόλιο. 

Προσωπικά, χρησιμοποιώ το Facebook για την εισήγηση ιδεών, την διάδοση χρήσιμων πραγμάτων, την διαμοίραση ευχάριστων ή διασκεδαστικών υλικών, και, φυσικά, για την διαλεκτική προβολή απόψεων μου. Δεδομένου ότι αγαπώ την Φωτογραφία, και την εξασκώ ο ίδιος ως μορφή απόθετηρίου αναμνήσεων και εν μέρει "αυθόρμητης" Τέχνης, διατηρώ δεκάδες φωτογραφικά άλμπουμ, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων αποτελείται από πρωτότυπο υλικό που έχω παράγει ο ίδιος. Συχνά συζητάω στο προφίλ μου για κάθε τι που "αναρτώ", άλλωστε αυτό είναι βασικό επιδιωκόμενο από την  παρουσία μου στα social media και από την σύνδεση μου με ανθρώπους που, από πολύ εως ελάχιστα, γνωρίζω και προσωπικά.

Φυσικά δεν συμφωνώ με τις απόψεις όλων των συνδέσεων μου στο Facebook, ούτε βέβαια με τον βίο και την Πολιτεία τους. Με αρκετούς γνωριστήκαμε επαγγελματικά, στις τρεις ξεχωριστές καριέρες που έχω ακολουθήσει μέχρι σήμερα στην ζωή μου.  Με άλλους γνωρίζομαι πολλά χρόνια προσωπικά. Για κάποιες από τις γυναίκες που συνδέονται υπήρξα εραστής & σύντροφος, αλλά τα μονοπάτια μας χώρισαν και τώρα το μόνο που απομένει είναι γυμνή η επικοινωνία ουσίας, στον βαθμό που μπορεί να εξυπηρετηθεί πίσω από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Με μερικές δεκάδες από τους περίπου 750 συνδεδεμένους στο προφίλ μου ανθρώπους δεν γνωρίζομαι προσωπικά· αυτοί έχουν επιλεγεί με βάση τις αναρτήσεις τους που εκκινούν σκέψεις και παραγωγικές συζητήσεις, προσθέτουν γνώσεις σε ειδικά αντικείμενα με τα οποία οι ίδιοι κατατρίβονται, ή, εναλλακτικά, την πρόθεση εκ του σύνεγγυς επαφής ή γνωριμίας μας ανακόπτουν φυσικά εμπόδια. Είμαι ευτυχής που έχω ένα σημείο διεπαφής με τόσο ποικίλο κοινό, που έχει το γενικό κοινό χαρακτηριστικό του σκεπτόμενου ανθρώπου -στις μέρες μας σπανίζουν ολοένα και περισσότερο.

Σε αυτό το πλαίσιο, και απο ορισμένους από τους ανθρώπους που συνδέομαι, διαβάζω συχνά προσωπικά μηνύματα και  σπανιότερα δημόσια σχόλια που κινούνται στην γραμμή: "αν μιλόύσες πιο απλά θα σε καταλάβαινε περισσότερος κόσμος", και "δεν έχει νόημα να προτιμάς ομονοούντες στις συνδέσεις σου αλλά να προσπαθείς να μεταπείσεις με επιχειρήματα διαφωνούντες". Θεωρώ και τις δύο παρατηρήσεις λανθασμένες. Κατά πρώτον, η επιλογή να  μιλάς σωστά, να δείχνεις σημαντικά και όχι ευχάριστα ως κανάλιεπικοινωνίας που ο καθένας μας είναι -εφόσον εκπέμπει ή αναμεταδίδει μηνύματα, να είσαι περισσότερο ουσιαστικά ηθικός και όχι τυπικά αγαπητός κλπ, ως στάση ζωής που στοχεύει στην βελτίωση όλων αντί στην κολακεία πολλών και την αποδοχή τους, ρίχνοντας το επίπεδο φίλων και στο τέλος μετατρέποντας την κοινωνία σε έναν βάλτο με υπανθρώπου, υπερέχει της επιφανειακής υπεραποδοχής στην σκέψη μου. Κατά δεύτερο, δεν μιλώ σε ομονοούντες για να συμφωνούν μαζί μου, αλλά για να δηλώσω ευθαρσώς, και αναλαμβάνοντας την ευθύνη της επιλογής μου, προς αυτούς και κάθε άλλον, ότι δεν είναι μόνοι. Φροντίζω μάλιστα να είμαι διαθέσιμος ακόμα και σε άσχετους τρίτους -καθώς το προφίλ μου είναι εντελώς δημόσιο- να υποστηρίξω κάθε άποψη μου. Εαν οι απόψεις μου είναι επαρκώς στηριγμένες, και λογικά τεκμηριώμενες, σαφώς υπάρχει περιθώριο να μεταπείσουν διαφωνούντες. Εαν αυτοί θέλουν να συζητήσουμε το ζήτημα, να λύσουμε διαλεκτικά τις διαφορές μας και να κάνουμε μία παραγωγική συζήτηση, δεν θα μπορούσαν να μου δώσουν μεγαλύτερη χαρά. Αν όχι, δεν έχουν θέση σε αυτή την μικρή κοινότητα επιλεγμένων συνομιλητών που είναι το προφίλ μου· διότι, πολύ απλά, δεν σκοπεύεω να διαχειρίζομαι τα ψυχολογικά προβλήματα, τους φανατισμούς και τους "ψόφους" του καθενός άρρωστου ψυχικά συνανθρωπου μας, δηθενοικολόγου, παλαβού αριστερού, επαναστάτη του φραπέ, ή τις λοιπές κακαντρεχείς φυλές που, αν και ενυπήρχαν και παλιότερα στην Ελληνική κοινωνία, είχαν λιγότερους τρόπους να εκθέτουν τα βδεγλυρά τους τίποτα μέχρι σήμερα.

Πρόσφατα, ως κοινότητα ανθρώπων που ασχολούνται θεωρητικώς με τα κοινά μέσω των social media, μας έχει βρει το κακό του "κάνε το ελάχιστο, αντίγραψε αυτό το μπλαμπλαμπλαμπλαμπλα  στο προφίλ σου, διότι αν δεν το κάνεις δεν είσαι φίλος/σωστός/υπεύθυνος/γαμάτος κλπ. ή/και θα σε κόψω από σύνδεση".  Το θεωρώ απλώς τραγικό και γελοίο. Και θλίβομαι βαθύτατα όταν φίλοι μου παρασύρονται από τέτοιες αντιδράσεις της μάζας. Παρόλα αυτά, αποδέχομαι τους φίλους μου με τα ελαττώματα τους, και, σκέπτομαι, ελπίζω να κάνουν το ίδιο και εκείνοι για μένα.

Αναλογιστείτε λίγο τι θα γινόταν αν ο καθένας έγραφε έστω μια γραμμή ή δυό, για πράγματα που πραγματικά τον απασχολούν, για σκέψεις που πραγματικά έκανε και τις θεώρησε ωφέλιμες, για εμπειρίες που πραγματικά είχε και τους δημιούργησαν συναισθήματα, για κάτι που έμαθε σήμερα. Αν, αντί για δισεκατομύρια φωτογραφίες με "γατουλινάκια", μωράκια, κλπ., δημοσίευε  φωτογραφίες που για κείνον είναι μοναδικές. Όχι κάθε μέρα, αλλά όταν πραγματικά υπήρχε κάτι σημαντικό που πρέπει να ειπωθεί. Τότε όλοι μας θα βγαίναμε κερδισμένοι. Θέλω να σας πω να μην αντιγράφετε πια: έχουμε τόσα παπαγαλάκια γύρω μας, και, σπάνια σε μεγάλους αριθμούς διαδίδονται σκέψεις που δείχνουν εναλλακτικούς δρόμους. Μην αναμασάτε την μαζική κουλτούρα. Δώστε περισσότερο εαυτό στις προβολές του εαυτού σας, και αναζητήστε και αναδείξτε το ίδιο από τους άλλους, όπου και όταν αυτό πραγματικά αξίζει.

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Σημαντικό βήμα για τις επενδυσεις στην μελισσοκομία στην Χαλκιδική


Ετοιμαστείτε για χορούς χαράς σε Λευκό Πύργο & Σύνταγμα, από όλους αυτούς τους ψευτο-αριστερούς & δηθενοικολόγους που έκαναν σημαία "κοινωνικής συνείδησης" και "λαϊκών αγώνων" την δίωξη των επενδυτών της Χαλκιδικής, πριμοδοτούμενοι πριν & μετά την ανάληψη της εξουσίας από την συμμορία του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, οι εκατοντάδες οικογένειες που θα μείνουν χωρίς δουλειά τον επόμενο μήνα στις Σκουριές, σε μια περιοχή που γεωμορφολογικά παράγει μόνο οικολογικά δάση και βραχώδεις σχηματισμούς δε νομίζω ότι απόψε θα στήσουν πανηγύρι για την διάσωση του ροζ κουνουπιού και τους οικοσυστήματος ευρύτερα... Γι' αυτούς, άλλωστε, κανείς δεν νοιάστηκε ποτέ, από καμία κυβέρνηση ορμώμενος για το πως θα τα βγάλουν πέρα: οι διαδηλωτές των πόλεων που βλέπαμε συχνά - πυκνά τα τελευταία 10 χρόνια, είναι ζήτημα αν έχουν πάει στις Σκουριές ποτέ για εκδρομή, κι αυτό συνήθως καλοκαίρι, να ρίξουν καμιά βουτιά και σε καμιά παραλία του αφηγήματος "σαν-την-Χαλκιδική-δεν-έχει".... 
Ο μόνος που νοιάστηκε είναι ο Βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τάσος Κουράκης, και μάλιστα από το 2012, ο οποίος δήλωσε μαζί με τον ανένδοτο αγώνα ενάντια στους επενδυτές στην Χαλκιδική και απαντώντας σε ερώτηση επιτροπής των εργαζόμενων στα Μεταλεία  "τι θα απογίνουν οι 1.100 εργαζόμενοι της επιχείρησης;" ότι "οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να ασχοληθούν με τη μελισσοκομία, η οποία είναι μια φιλική προς το περιβάλλον δραστηριότητα" (ΕΔΩ)

 "Στην ανακοίνωσή της, η καναδική εταιρεία επιρρίπτει άμεσα ευθύνες στην κυβέρνηση επειδή «παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της Eldorado και της ελληνικής θυγατρικής της, Ελληνικός Χρυσός, για εποικοδομητική συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, το υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες, οι καθυστερήσεις στην έκδοση αδειών ρουτίνας για την κατασκευή και την ανάπτυξη των έργων Σκουριών και Ολυμπιάδας στη Χαλκιδική συνεχίζονται». Η εταιρεία εξηγεί ότι αυτές οι καθυστερήσεις «επηρέασαν αρνητικά τα χρονοδιαγράμματα και το κόστος των έργων της Eldorado».Προσθέτει ότι από τις 22 Σεπτεμβρίου τα μεταλλεία θα τεθούν σε καθεστώς συντήρησης και η αναστολή και παύση των εργολάβων και εργαζομένων θα γίνει σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. Παράλληλα, θα συνεχιστούν οι εργασίες περιβαλλοντικής διαχείρισης.Η Eldorado επισημαίνει επιπλέον ότι «θα επανεκτιμήσει τις επενδυτικές επιλογές της στην Ελλάδα κατόπιν έγκρισης και έκδοσης των απαιτούμενων αδειών, σε συνεργασία με μια υποστηρικτική κυβέρνηση, ανοικτή σε συζητήσεις γύρω από τη χρήση και εφαρμογή των βέλτιστων διαθέσιμων τεχνολογιών»".
Αναλυτικά η ανακοίνωση της εταιρείας και οι πρώτες αντιδράσεις ΕΔΩ.