Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

51ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης | Πενία τέχνας απεργάζεται

Αν το  φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχε διακριτικό τίτλο αυτός θα έπρεπε να ήταν “Πενία τέχνας απεργάζεται”: θα ήταν εξαιρετικά εύστοχος, όσο και αληθινός.

Προσωπικά δεν έχω τη τύχη της κοινωνικής συναναστροφής με τον κ. Δημήτρη Εϊπίδη, τον νέο διευθυντή του φεστιβάλ, αλλά παλαίμαχο εντός του οργανισμού  και μέχρι πρότινος διοργανωτή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, για να μπορώ να έχω ιδία άποψη για τη προσωπικότητα ή τις ικανότητες του. Εντούτοις, ακούω πως προκρίθηκε για τη θέση ως υποψήφιος επανάληψης του βιβλικού θαύματος του γάμου της Κανά: θα πρέπει να εργαστεί με κάτι λιγότερο από τον μισό ετήσιο προϋπολογισμό της περασμένης διοργάνωσης, με κάτι περισσότερο από το 1/3 του μόνιμου προσωπικού και με την  απαίτηση για αναβάθμιση στη ποιότητα του φεστιβάλ, ή μάλλον για την ακρίβεια, με το αίτημα να το κάνει και πάλι να μοιάζει με φεστιβάλ, αφού η προηγούμενη διοίκηση του, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της -και τη τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου- για να μοιάζει με lifestyle vengera -και ας αλλάξουμε θέμα καλύτερα για να παραμείνω κόσμιος!

Αν και όχι ιδιαίτερα λαμπρό το φεστιβάλ δε φαίνεται να στερείται ενδιαφέροντος καν και μοιάζει λίγο ..θολοκουλτουριάρικο! Σύμφωνοι: ένα κινηματογραφικό Φεστιβάλ θα πρέπει να αναδεικνύει νέα ταλέντα, να φέρνει εγγύτερα στο κοινό του επιτυχημένους πρωτοπόρους του σινεμά που είναι λιγότερο γνωστοί, αλλά συνάμα -νομίζω- θα πρέπει να  δίνει τη  ευκαιρία στο κοινό του να έρχεται σε επαφή και εγνωσμένου παγκόσμιου κξύρους δημιουργούς, με την ευκαιρία της διεξαγωγής του. Στη περίπτωση μας και κινηματογραφικά και όχι “στυλιστικά” μιλώντας, η έναρξη και η λήξη περιλαμβάνουν ηχηρά ονόματα. Το Φεστιβάλ θα ξεκινήσει με τη προβολή του “127 Hours” του Danny Boyle και θα καταλήξει με το “Black Swan” του Darren Aronofsky. Στο ενδιάμεσο θα έχουμε την υεκαιρία να παρακολουθήσουμε ταινίες μονάχα ακροθιγώς γνωστών δηνμιουργών στην Ελλάδα, και ως εκ τούτου επιφυλάσσομαι για σχολιασμό κατόπιν της παρακολούθησης όσων εξ αυτών έχω την ευκαιρία να δω.

Το αφιέρωμα στη φιλμογραφία του Apichatpong Weerasethakul, του οποίου η ταινία -ειρήσθω εν παρόδω- με τίτλο “Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives” κέρδισε Χρυσό Φοίνικα, παρουσιάζει ενδιαφέρον και ακολουθείται από ένα line up για το οποπιο οι γνώσεις μου στον διεθνή κινηματογράφο δεν αρκούν για να κρίνω την αξία του: η Δανή Susanne Bier, ο ιρακινός Mohamed Al Daradji, ο Borivoj Dovnikovic, ο γόνος της γνωστής οικογενείας Romain Gavras... 

Αυτό που μπορώ να κρίνω -έστω και σε περιορισμένη έκταση- είναι οι ταινίες του διαγωνιστικού προγράμματος. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι ειδικές προβολές του “3” του Tom Tykwer, το “Route Irish” του Ken Loach, το “Submarino” του Thomas Vinterberg, επιλογές ικανές για να μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον.

Ασχολίαστη θα αφήσω επίσης τη παρουσία 21 ελληνικών τίτλων. Τα  τελευταία 4 χρόνια έχω παρακολουθήσει πάνω από 30 ελληνικές ταινίες στις προηγμένες διοργανώσεις του Φεστιβάλ, ώστε να έχω μάθει να περιμένω τα χειρότερα και να δέχομαι με ενθουσιασμό τα καλύτερα. Ανάμεσα τους έχω ξεχωρίσει και ανακαλώ μόλις 6 που άξιζαν τον χρόνο μου. Αν παρελπίδα αποφασίσω να πάω σε κάποιες από αυτές και ανακαλύψω κάτι καλό, να 'στε σίγουροι, θα σας ενημερώσω με χαρά.

Προς το παρόν σας ενθαρρύνω να ρίξετε μια ματιά στο πρόγραμμα, όπως αυτό διαμορφώνεται προς στιγμήν, ΕΔΩ

Εναλλακτικά, μπορείτε να το "κατεβάσετε" ή να το ανοίξετε σε μορφή .pdf πατώντας ΕΔΩ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου