Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Annie Hall - Ο νευρικός εραστής (1977)


 
Oι σχετικοί με την κινηματογραφική βιομηχανία θεωρούν ότι πρόκειται για τη πιο τυπική ταινία του Γούντι Αλεν, που εγκαινιάζει τη «σοβαρή» περίοδο της καριέρας του -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγκαταλείπεται η κωμική πλευρά της. Η κρίση των σχέσεων, ο φόβος του θανάτου, Νέα Υόρκη vs. Χόλιγουντ, τα επερχόμενα γηρατειά, η επαγγελματική αλλοτρίωση, ο θαυμασμός στον Μπέργκμαν, η ψυχανάλυση, τα ερωτικά κόμπλεξ, οι εβραϊκές ρίζες του σκηνοθέτη, η τζαζ, η τζαζ, η τζαζ , ο φόρος τιμής στον Γκοντάρ (όπως έγραψε ένας κριτικός, ο «Νευρικός εραστής» είναι η ταινία που πάντα ονειρευόταν ο Γκοντάρ να κάνει!). Μία ιδανική ταινία αυτοψυχανάλυσης και ανατομίας της σκηνοθετικής αντίληψης του σκηνοθέτη, από τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Δε νομίζω ότι υπάρχει άλλη τέτοια ταινία -που να λειτούργησε με αυτό τον τρόπο- στον κινηματογράφο.

Παρόλα αυτά η ταινία είναι πολύ ιδιαίτερη. Δύσκολη, για να αρέσει στον καθένα. Η προσήλωση στον διάλογο και η πέραν του διαλόγου διαλεκτική σπουδή κάνουν το έργο -ενώ αυτό είναι βαθιά κινηματογραφικό- να μοιάζει τεχνικά / δομικά θεατρικό. Στα δικά μου μάτια είναι έργο θαυμαστό. Δεν αποτελεί "αγαπημένη ταινία" αλλά καταξιώνει τον Woody Allen σε έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες που έχουν υπάρξει.

ΗΜΕΡ. ΑΡΧΕΙΟΥ: 20100510

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου