Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Συντονιστείτε στο "Ράδιο Σκούρο Ανοικτό"


Μέχρι να ακούσω τον νέο δίσκο του Ευγένιου Δερμιτάσογλου έλεγα συχνά ότι  η μεγάλη αναμονή είναι ο εχθρός της ικανοποίησης, σε καθετί με εξαίρεση τον έρωτα. Ο κανόνας εσχάτως απέκτησε και δεύτερη εξαίρεση.

Τον δίσκο τον περιμέναμε εδώ και 3 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι "ήταν νωρίς ακόμα"! Ολα ξεκίνησαν μια Πέμπτη βράδυ το Φθινόπωρο του 2007, όταν η μικρή Μαρία με πήρε από το χέρι και με πήγε στο Καφωδείο Ελληνικό, ένα μαγαζί μοναδικό ακόμη και για στάνταρ Θεσσαλονίκης, οπότε άκουσα για πρώτη φορά τον Ευγένιο Δερμιτάσογλου και τον Γιάννη Μήτση να τραγουδούν τα δικά τους τραγούδια που δεν τα 'χα ξανακούσει, κι ήταν τόσο ξεχωριστά, που  μερικά τ' άκουγα μες στο κεφάλι μου όλη την επόμενη εβδομάδα, μέχρι την άλλη Πέμπτη! 


Στις περισσότερες από 40 “Πέμπτες” που ακολούθησαν στο Καφωδείο Ελληνικό, γνώρισα αυτούς και άλλους, τους φίλους τους και  φίλους  μου, κι ακόμα αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα που είχα και εκείνη τη πρώτη Φθινοπωρινή Πέμπτη του 2007... Δεν είμαι σε θέση να περιγράψω επαρκώς ΤΙ μουσική παίζουν. Ίσως γιατί αυτή ανήκει στο μοναδικό είδος που υπερβαίνει κάθε περιγραφής: καλή μουσική.

Κάθε Πέμπτη λοιπόν ακούμε καλή μουσική, απροσδιόριστου είδους (πάντα μπορώ να σας πω να βάλετε λίγο από έντεχνο, περισσότερο από ροκ, ένα άγγιγμα κλασσικού ρεπερτορίου, τον Jimmy Hendrix μαζί με λίγους Pink Floyd 2-σε-1 σε έκδοση βιολιού, και  να μετά να σας βάλω να μου πείτε με δικά σας λόγια τι καταλάβατε!) και σχεδόν κάθε Πέμπτη ακούμε στην επωδό εκτός από το αγαπημένο “ολιγαρκές” τραγούδι με τίτλο “Το μικρό είναι κάτι” για αυτό τον περίφημο δίσκο που θα βγάλει άμεσα ο Ευγένιος...

Εκτός της αναμονής, άλλο δίλημμα αφορούσε την ίδια τη φάση “Καφωδείο-Ελληνικό-τη-Πέμπτη”: πως μπορείς να κλείσεις την ατμόσφαιρα ενός live  που δεν σου προκαλεί πλήξη 40+ επισκέψεις σ' έναν δίσκο; Πως θα αιχμαλωτίσεις το ρευστό του βλέμματος, τις αντιδράσεις των θαμώνων, το μαγαζί που γίνεται μια παρέα, το “Μάριε πιάσε μια μπύρα”, τη Φωτεινή που σιγοτραγουδάει από γειτονικό στη σκηνή τραπέζι -και να καλύπτει το επί σκηνής ντουέτο με τη χαρακτηριστική φωνή της, τα “αυτοσχέδια κρουστά” (ένα κοντσέρτο για δαχτυλίδια σε μάρμαρο) της Λίνας, τις παρεμβάσεις -κανονισμένες και ακανόνιστες- φίλων καλλιτεχνών στο πρόγραμμα, τις “τρέλες” του Ευγένιου επί σκηνής.

Με συμμάχους τους εξαιρετικούς στίχους, την εκπληκτική μουσική και πολλούς φίλους μουσικούς -ανάμεσα τους ο Γιάννης Μήτσης στα τύμπανα, ο Μπάμπης Παπαδόπουλος από τις "Τρύπες" στις κιθάρες, τα “δεύτερα” της Λιζέττας Καλημέρη και της Λίνας Σωπιάδου, τα σχόλια και το guest κομμάτι της Φωτεινής Βελεσιώτου, το εκπληκτικό βιολί του Θανάση Καρυπίδη, τους εξαίσιους στίχους του Θανάση Πλαταμώνα και του Γιώργου Κούκιου- ο Ευγένιος μας δίνει τη καλύτερη απάντηση. Ο δίσκος περιλαμβάνει 7 τραγούδια του Ευγένιου Δερμιτάσογλου (Άλλη μέρα, Κάψε τη μάσκα, Σήμερα, Εκπτώσεις, Γυάλινη χαρά, Είναι νωρίς ακόμα, Το μικρό είναι κάτι) με το τελευταίο τραγούδι του δίσκου να ηχεί σαν υπόσχεση για τον επόμενο δίσκο που δεν θα αργήσει, απ' ότι ακούω!

Προσωπικά αγαπημένα είναι όλα τα κομμάτια, με εξαίρεση ίσως το απόλυτα καινούργιο χρονικά κομμάτι  “Εκπτώσεις” που ηχεί λίγο ξένο στα αυτιά μου. Το “Γυάλινη Χαρά” ερμηνεύει με τη μοναδική φωνή της η Φωτεινή Βελεσιώτου, μία ερμηνεύτρια που επίσης ανακάλυψα στο Καφωδείο Ελληνικό, μία ρεμπέτικη γυναικεία φωνή με μοναδικό παλμό, ηχόχρωμα και δύναμη, στο 6ο track ( Είναι νωρίς ακόμα) συμμετέχουμε όλοι οι θαμώνες μιάς Πέμπτη της περασμένης Άνοιξης στο Καφωδείο Ελληνικό με τις αγριοφωνάρες μας....

...και τελικά η καρδιά μας είχε χώρο γι αυτό τον δίσκο που κλείνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στη καρδιά μας στιγμές συγκίνησης, διασκέδασης,  χαβαλέ, έρωτα, αγάπης, μούρλιας... Άλλωστε “στο χάος που είναι η ζωή το μικρό είναι κάτι” που λέει και το τραγούδι!   : )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου