Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Κατόπιν εορτής – Το πανανθρώπινο δικαίωμα στη παιδική ηλικία

"τo facebook γέμισε με τους ήρωες των παιδικών μας χρόνων "προς τιμήν" της εβδομάδας των δικαιωμάτων των παιδιών, που κατέληξε το Σάββατο 20 Νοέμβρη, στη μνήμη της επικύρωσης της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού, στις 20 Νοεμβρίου 1989"

Τη τελευταία εβδομάδα πολλοί χρήστες του facebook άλλαξαν τις φωτογραφίες των προφίλ τους μαζικά, αντικαθιστώντας τις με εικόνες των αγαπημένων τους καρτούν από τα παιδικά τους χρόνια. Κάποιοι ανάρτησαν και τη σχετική πληροφορία για το νόημα της πρωτοβουλίας, ενώ άλλοι όχι.

Το Σάββατο 20 Νοεμβρίου η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (Convention on the Rights of the Child) έκλεισε 21 χρόνια από την υπογραφή της. Το σκεπτικό της σύμβασης εδράζεται στη πανανθρώπινα αποδεκτή ηθική επιταγή της προστασίας της παιδικής ηλικίας, για να ζητήσει από τα κράτη που την υπέγραψαν να λάβουν κάθε δυνατό μέτρο για τη προστασία της. Κι αν η σύμβαση -όπως άλλωστε όλες οι συμβάσεις του ΟΗΕ που αφορούν δικαιώματα και τη προστασία των αδύναμων- έτυχε κάποιας αποδοχής από 130 περίπου χώρες σήμερα, εντούτοις μικρή μάλλον είναι η αποτελεσματικότητα της. 


Ο ισχυρισμός που διαβάζει κανείς στη πρώτη σελίδα της ιστοσελίδας της UNICEF “Η Σύμβαση είναι μια διεθνής συνθήκη ανθρωπίνων δικαιωμάτων που λέει πως όλα τα παιδιά γεννιούνται με βασικές ελευθερίες και δικαιώματα”, ηχεί σαν κακόγουστο αστείο: παιδιά σκλάβοι, παιδιά επαίτες, θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, παιδιά σκελετωμένα και πεινασμένα, παιδικά χέρια που φτιάχνουν τα είδη πολυτελείας της Δύσης στις φάμπρικές της Άπω Ανατολής, παιδιά πολεμούν στις μεγάλες πολεμικές ζώνες του κόσμου από τότε που μπορούν να σταθούν στα πόδια τους.


Ωστόσο, το νόημα της σύμβασης αφορά στη τοποθέτηση των παιδιών ως έννοια και ουσία στον χάρτη δικαιωμάτων του ανθρώπου, ως διακριτές οντότητες. Με αυτή την έννοια η χάρτα των δικαιωμάτων είναι σημαντική, αφού πάνω στον ορισμό τι είναι ένα παιδί ως προς τον Νόμο, βασίστηκαν κατόπιν της Σύμβασης του 1989 όλες οι αναθεωρήσεις εθνικών νόμων, για τη προστασία της παιδικής ηλικίας. Βεβαίως, όλα αυτά ήταν μόνο μιά αρχή. Και στην αρχή αυτή ακόμα μοιάζει να βρισκόμαστε.

Οι παγκόσμιες μέρες αν έχουν κάποιο νόημα, αυτό είναι να προβληματιστούμε αναφορικά με θέματα που δεν έχουν ουσιαστικά λυθεί ακόμη. Δε λέω, κι εγώ έγινα ο “Ροζ Πάνθηρας” των παιδικών μου χρόνων για 5 μέρες στο facebook, αλλά ίσως το όλο θέμα να αξίζει και μιά δεύτερη σκέψη.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου