Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Καληνύχτα ΒΗΜΑ....

Για το “χρονικό ενός προανεγγελθέντος θανάτου” θα μπορούσα να μιλήσω αναφορικά με τη προ δύο ωρών ανακοίνωση της διοίκησης του ΔΟΛ, ότι το αυριανό είναι το τελευταίο φύλλο του καθημερινού ΒΗΜΑτος που κυκλοφορεί, αν δεν αναλογιζόμουν τους πλέον των 160 εργαζομένων που χάνουν μάλλον τις δουλειές τους. Παρά το σχετικό αίτημα από πλευράς των εκπροσώπων των εργαζομένων η Διοίκηση του ΔΟΛ δεν δεσμεύεται να απορροφήσει τους συντάκτες σε άλλο Μέσο του ομίλου, αν και κυκλοφόρησε πρόταση για μείωση μισθών σε όλους τους δημοσιογράφους του συγκροτήματος προκειμένου να μην γίνουν απολύσεις, προς το παρόν.

Η κατάσταση στον χώρο του Τύπου είναι τραγική εδώ και χρόνια, αφού τα φύλλα βρίσκονται οικονομικά στο “κόκκινο”, τουλάχιστον από το 2007, οι κυκλοφορίες των καθημερινών αθηναϊκών πολιτικών εφημερίδων συναντούν τη ποιότητα τους στο ναδίρ (δεν ξεπερνούν τα 100.000 φύλλα όλες μαζί), και οι εμπειρότεροι συντάκτες κατά πάγια πρακτική αντικαθίστανται από μαθητευόμενους ή φορτώνονται υπερβολικά πολλές εργασίες, με βασικό ζητούμενο τη παραγωγικότητα. Τόσο το γεγονός ότι οι περισσότεροι επιχειρηματίες αντιμετωπίζουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα στο χώρο του Τύπου ως πάρεργο ή μέσο εκβιασμού των εκάστοτε κυβερνήσεων, όσο και το γεγονός ότι αντίθετα με οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση ουδέποτε δεν προσεγγίστηκε καν η ιδέα στρατηγικού σχεδιασμού σε κανέναν φύλλο, έχουν οδηγήσει τον ελληνικό Τύπο σε μία κατρακύλα χωρίς επιστροφή.

Τις επόμενες μέρες είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ακούσουμε πολλά και για τη συμβολή του internet στον κατήφορο των εφημερίδων, ή πιθανώς διάφορες κορώνες για τον “Έλληνα που δεν διαβάζει”, και άλλες αμετροεπείς αναλύσεις. Κουβέντα για τη ταμπακιέρα δεν θα ακουστεί και πάλι, δηλαδή για την εγκαθίδρυση του μετατηλεοπτικού Τύπου στις αρχές της χιλιετίας, για τις μηδαμινές επενδύσεις σε ποιότητα, για τις ευθύνες -υπάρχουν κι αυτές- των ίδιων των δημοσιογράφων στην κατακόρυφη πτώση της ποιότητας των φύλλων, για τη μειοδοσία του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, αλλά βεβαίως και για τον “πέρα βρέχει” μέγιστο ατομικισμό μεγάλης μερίδας των εργαζόμενων του κλάδου που κάθε φορά που απολυόταν κάποιος συνάδελφος τους κοιτούσαν αλλού. Οι εναπομείναντες, παίζουν στα στοιχήματα μία ακόμη πάλαι ποτέ κραταιά εφημερίδα, δυό - τρεις ραδιοφωνικούς σταθμούς, δύο τηλεποτικούς, και σύσσωμο τον ημερήσιο οικονομικό Τύπο...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου