Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Grafitti - Street Art | Είναι του δρόμου η ομορφιά...

undefined
Γνωστή η λατρεία μου για τα εικαστικά πράγματα και καθετί οπτικά χορταστικό, περαιτέρω η αγάπη μου για τις τέχνες "του δρόμου" (street art). Πριν μια βδομάδα πήγα στα εγκαίνια δύο δίδυμων εκθέσεων Grafitti / Street Art στους χώρους των εικαστικών Kalos&klio και στη γκαλερί της Λόλας Νικολάου στη Θεσσαλονίκη. Οι άνθρωποι των δύο χώρων αφουγκράστηκαν τη παγκόσμια τάση για "άνοιγμα" των χώρων Τέχνης στις τέχνες του δρόμου και οι δύο χώροι παρουσιάζουν μέχρι τις 9 Ιουλίου τις εκθέσεις.

undefined
LIVE2

Τα εγκαίνια των δύο εκθέσεων ήταν από τα πλέον ενδιαφέροντα που έχω πάει ποτέ. Όχι, δεν έμαθα για κάποια τεχνική που αγνοούσα, και, ναι, είδα μερικά πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια που αξίζει τον κόπο να επισκεφτείτε τις εκθέσεις για να τα δείτε. Αυτό που έκανε τα εγκαίνια διαφορετικά δεν ήταν τα έργα, αλλά οι άνθρωποι. Κι οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν οι καλεσμένοι, αλλά οι καλλιτέχνες. Αι γενεαί πάσαι στη κυριολεξία, ξεκινώντας από τον "παλιό" γκραφιτά Jasone, και φτάνοντας στον βενιαμίν της παρέας Sakre, ηλικίας 15 χρονών!

Sakre

Δεν θα σας "μεταφέρω το κλίμα" άλλα θα αναφέρω μερικά πραγματάκια που μου έκαναν εντύπωση, κι όσο τα σκέφτηκα αργότερα η εντύπωση που μου έκαναν αυξήθηκε αντί να μειωθεί.

Apset

Το πρώτο αφορούσε ένα "σκληρό παζάρι” ...upselling (!) μεταξύ της οικοδέσποινας, η οποία λόγω της ηλικίας του μελλοντικού αγοραστή θέλησε να διευκολύνει με έκπτωση, και ενός "πελάτη" ηλικίας κάτι λιγότερο από 14 ετών που ήθελε να αγοράσει ένα έργο αρχικής αξίας 800 ευρώ με τίποτα λιγότερο από 700 γιατί θεωρούσε ότι τόσο άξιζε! Λένε ότι από “μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια”: αυτό σίγουρα ήταν και μικρό και τρελό, και -αν το καλοσκεφτείτε- με το παράδοξο αυτό παζάρι, μας μίλησε για την αλήθεια της Τέχνης που συνηθίζουμε να ξεχνούμε: οφείλουμε να στηρίζουμε τη Τέχνη που προτιμάμε.

Σταμάτης Λάσκος

Ένα δεύτερο πράγμα που πρόσεχε κανείς μένοντας στον χώρο ήταν η διάχυτη χαρά, σεμνότητα και πραγματική διάθεση για επικοινωνία χωρίς τη συνήθη και συχνή στον χώρο της Τέχνης έπαρση και τάση για υπερβολές. Οι περισσότεροι δημιουργοί ήταν χαρούμενοι που έδειχναν τη δουλειά τους σε ένα εναλλακτικό του συνηθισμένου κοινό και λίγο έκπληκτοι με το ενδιαφέρον που όλοι επιδεικνύαμε. Αξίζει να επισημανθεί ότι το ενδιαφέρον δεν αφορούσε μονάχα το είδος της τέχνης -το οποίο δε συναντά συχνά κανείς σε γκαλερί στην Ελλάδα, αλλά περισσότερο τα έργα καθαυτά και τους ανθρώπους τους ίδιους. Έμοιαζαν να επικοινωνούν δύο κόσμοι εντελώς άσχετοι μεταξύ τους, αλλά ως απέδειξε η εμπειρία των δύο περιστάσεων, είχαμε πολλά να πούμε τελικά.

Κώστας Γιάτσος

Στο χώρο των kalos&klio συνάντησα δύο ονόματα που είναι καλό να θυμάστε, γιατί ελπίζω ότι θα τα ακούτε συχνότερα τα επόμενα χρόνια: Σταμάτης Λάσκος και Κώστας Γιάτσος. Με εξαιρετικό σχέδιο και χαρακτηριστική  μανιέρα, τα έργα των δύο δημιουργών ξεχωρίζουν πέρα και πάνω απ όλα ως ζωγραφική. Αν και με έκδηλα στοιχεία που θα μπορούσαν να κατατάξουν τεχνικά -τόσο ως προς τα θέματα που έχουν επιλεγεί -με αιχμηρό κοινωνικό σχολιασμό και ανάδειξη οικολογικών θεμάτων, ποιότητας ζωής, κλπ.- όσο και ως προς τις εικαστικές επιλογές τα έργα τους στη street art, αυτά ευσταθούν με χαρακτηριστική άνεση στους καμβάδες, πράγμα που αποτελεί συχνά έναν δύσκολο συμβιβασμό για έργα που έλκουν τη καταγωγή από τη συγκεκριμένη “σχολή”.

 
APSET, Sakre, Πάρης Καπράλος, Λόλα Νικολάου,
Κλειώ Τανταλίδη, Χρήστος Καλός,
LIVE2, JASONE
ΗΜΕΡ. ΑΡΧΕΙΟΥ: 20100619

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου