Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Macbeth (1979) 31 χρόνια αργότερα, σα τώρα


     
Η γενιά μου ατύχησε να γνωρίσει την Judi Dench και τον Ian MacKellen από το Hollywood και όχι σε κάποια σκηνή του Stratford, αλλά ακόμα και σε αυτή την ατυχή συγκυρία, ακόμη και τώρα που είναι πλέον γηραιοί, έχουν επιτύχει να λαμπρύνουν τον κάθε ρόλο, έστω και πολύ υποδεέστερους του βεληνεκούς τους. Αν λοιπόν έχεις θαυμάσει τον κ.  MacKellen στο X-Men, ή έστω στο Lord of the Rings και τη  Dench σε κάποιο “James Bond”, στο  “Pride & Prejudice”, ή τουλάχιστον στο “Shakespeare in Love” τι θα λεγες να περπατήσεις λίγο πιο πίσω, να μεταφερθείς σε μιά παράσταση του Macbeth, να κάνεις μιά μικρή έκπτωση στο θέατρο -που παρέδωσε το πνεύμα του στη τηλεόραση για να μείνει στην ιστορία. Να βαδίσεις στη στρόγγυλη σκηνή του ιστορικού Other Place στο Stratford  και να κοιτάξεις ανάμεσα στα πρόσωπα που στέκονται στον κύκλο αναζητώντας τη μυσταγωγία της βραδυάς -όσο σου επιτρέπεται- να τινάζει τη σκόνη 31 χρόνων και να στέκεται με αξιώσεις μπροστά σου.

Ευθραυστή κι όχι ακλόνητα συμπαγής όπως την έχουμε συνηθίσει, η  Judi Dench, νεότερη σε ηλικία, διαφορετική μα και τόσο ίδια, χειρίζεται τον λόγο σαν γεννήθηκε με τις λέξεις στο στόμα και τη σκέψη στο σώμα. Κινησιολογία απαράμιλλη, θεατρική μα και τόσο φυσική. Στον αντίποδα ο  Ian MacKellen συνομωτεί με τους σαιξπηρικούς στίχους, χωρίς τον τυπικό στόμφο των σαιξπηρικών διαλόγων αλλά με όλη την ορμή και το σφρίγος τους.
“Come, you spirits
That tend on mortal thoughts, unsex me here,
And fill me from the crown to the toe top-full
Of direst cruelty! make thick my blood;
Stop up the access and passage to remorse,
That no compunctious visitings of nature
Shake my fell purpose, nor keep peace between
The effect and it! Come to my woman's breasts,
And take my milk for gall, you murd'ring ministers,
Wherever in your sightless substances
You wait on nature's mischief! Come, thick night,
And pall thee in the dunnest smoke of hell,
That my keen knife see not the wound it makes,
Nor heaven peep through the blanket of the dark,
To cry "Hold, hold!”

Δύσκολα θα μπορέσω να ξαναδώ την βρετανή ηθοποιό σε οποιωνδήποτε άλλο ρόλο. Είναι το σημείο της πρώτης πράξης του Μακμπεθ, όπου η Λαίδη Μακμπεθ αποκαλύπτεται στον θεατή. Είναι το σημείο κλειδί για ό,τι θα ακολουθήσει, για τη ψυχογραφία της γυναίκας που ορίζει τη μοίρα. “Come, you spirits / That tend on mortal thoughts, unsex me here”. Είναι εντελώς διαφορετικό να μιλά κάνεις για τα στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας στο έργο του Σαίξπηρ, κι εντελώς άλλο να βλέπεις τα “στοιχεία” μπροστά σου -έστω και σε οθόνη ή προβολή- να μιλούν με κάθε μόριο του σώματος, κάθε έκφραση του προσώπου, κάθε αστραπή του βλέμματος.

Η παράσταση καθαυτή είναι εξαιρετικά minimal. Απόλυτη έλλειψη σκηνικών, ελάχιστη αυτοαναφορική ενδυματολογία και ρούχα εννοιολογημένα κατά το δοκούν, νοηματοδοτούνται από τις κινήσεις -τα έργα και το λόγο- των ηθοποιών, τη φαντασία των θεατών και το σενάριο που σχεδόν στερεοτυπικά “όλοι ξέρουμε”. Νομίζω, ότι μόλις είδα μιά από τις πλέον μεστές παραστάσεις της ζωής μου. 
Σχετικά με
τη τηλεοπτική παραγωγή
και το DVD
θα χρειαστεί
να ανατρέξετε \
στη σελίδα
του IMDB, ΕΔΩ




ΗΜΕΡ. ΑΡΧΕΙΟΥ: 20100713

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου