Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Κυριακή στο Πάρκο | Στον ακτιβισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο...


Μόλις προχτές το βράδυ συζητούσαμε, σχετικά με τις προοπτικές του εγχειρήματος του “Πάρκου Ναυαρίνου”, άλλως “Το πάρκιν σας, πάρκο μας”, δηλαδή το αυτο-οργανωμένο πάρκο από κατοίκους και μη των Εξαρχείων, στη θέση ενός ανοιχτού πάρκιν που υπήρχε περικλειόμενο από τις οδούς Ζωοδόχου Πηγής – Ναυαρίνου – Χαρ. Τρικούπη.

Στις 7 Μαρτίου 2009, οι πιο συνειδητοποιημένοι κάτοικοι της παλιάς μου γειτονιάς αποφάσισαν να διεκδικήσουν το δημόσιο -υπό ακαθόριστο καθεστώς και αρμοδιότητας και εκτός ουσιαστικής λειτουργίας- parking που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής στα Εξάρχεια με το σλόγκαν "το πάρκιν τους, πάρκο μας". Παιδιά, έφηβοι, γονείς, άνθρωποι κάθε ηλικίας γκρέμισαν τον μαντρότοιχο, έσπασαν την άσφαλτο, κουβάλησαν χώμα, νερό, ελιές, πεύκα, λουλούδια, τα φύτεψαν, ζωγράφισαν, έστησαν ξύλινα αυτοσχέδια παγκάκια, έφαγαν και ήπιαν, και ζήσαν αυτοί καλά. Το "εμείς καλύτερα" εξαρτάται από το τι θα αποφασίσουμε να κάνουμε στις γειτονιές μας.

Προσωπικά έχω αρχίσει καιρό τώρα να αμφιβάλλω για τη δυνατότητα επιτυχίας του εγχειρήματος, και συνάμα να συμμερίζομαι τον πόνο των κατοίκων που τους ενοχλεί ότι οι θαμώνες του “Πάρκου Ναυαρίνου” κατουρούν κάθε μέρα τις πόρτες τους, καίνε τα αυτοκίνητα τους, λήγουν τα πάρτυ τους τις καθημερινές στις 6 το πρωί, τραμπουκίζονται και ληστεύονται από πρεζόνια κι “αντιεξουσιαστές – επαναστάτες” της πλάκας που περιμένουν να μαζευτούν από όλη την Αθήνα σε τρεις δρόμους στα Εξάρχεια για να ξεκινήσουν την επανάσταση & να χτυπήσουν το κατεστημένο (δηλαδή να σπάσουν τα νεύρα των κατοίκων (μαζί με τις περιουσίες τους) και προπηλακίζοντας τους “βολεμένους νοικοκυραίους” στο πρόσωπο τους. Ξέρω αρκετούς από τους κατοίκους της περιοχής, ανθρώπους που προσφέρουν εθελοντική εργασία, και μάχονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ώστε να μη πιστεύω ότι πρόκειται για “φασιστάκια που χαλάστηκαν επειδή δεν ακούμε ναζιστικά εμβατήρια” όπως διάβασα πρόσφατα στο Indymedia, ή “βολεμένους μικροαστούς” που χρειάζεται να περπατήσουν από τη πλατεία Εξαρχείων μέχρι την Αλεξάνδρας και τη Πανεπιστημίου για να βρουν ένα ΑΤΜ να πάρουν χρήματα...

Ο ομοτράπεζος συνομιλητής Χάρης Κ. λοιπόν είσφερε μια άποψη στο τι πρέπει να γίνει για να λειτουργήσει το εγχείρημα, που ξεφεύγει απ΄τη συνήθη γκρίνια των κύκλων μου αναφορικά με την αποτυχία ή μη της πρωτοβουλίας, τη κριτική υπέρ ή κατά, και βεβαίως τις δικαιολογημένες νομίζω νότες απαισιοδοξίας πολλών από εμάς που χαρήκαμε ειλικρινά όταν θεμελιώθηκε το “Πάρκο”.  Σύμφωνα με την άποψη του, η συμπεριφορές των επισκεπτών – επαναστατών / αντιεξουσιαστών, κλπ., οφείλονται στο γεγονός της μη ουσιαστικής οικειοποίησης του Δημόσιου χώρου, αλλά της διεκδίκησης που στεγάζει απλώς την ανάγκη τους για επίδειξη συμπεριφορών και τις ουσιαστικές ανάγκες τους. Έτσι -σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό- κανείς από όσους παρευρίσκονται δεν νιώθει τον χώρο ως μια μόνιμη επιλογή, αλλά, ως ένα  προσωρινό καταφύγιο, που “αύριο”  είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα υπάρχει. Περαιτέρω, η θεώρηση αυτή έχει αξία, διότι θέτει μία πρόταση: τι θα γίνει αν ο χώρος αποκτήσει υποδομές; Πόσο δύσκολο είναι -για παράδειγμα- να φτιαχτούν τουαλέτες; Πόσο δύσκολο θα ήταν να φτιαχτεί μία ασφαλής υποδομή για κλείδωμα ποδηλάτων;

Ε, πάνω που τα λέγαμε όλα αυτά (και άλλα πολλά αλλά δεν είναι της παρούσης) λαμβάνω το ακόλουθο μήνυμα:


Τον τελευταίο καιρό πολλά λέγονται για την χρήση του ποδηλάτου - σχέδια, αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι, ποδηλατόδρομοι/βιτρίνα, φεστιβάλ και ένα σωρό άλλα. Η ουσία όμως της προώθησης της χρήσης ποδηλάτου παραμένει η ίδια και συνοψίζεται σε δύο κατευθύνσεις. Πρώτον, παρέχει ο δρόμος ασφάλεια στον ποδηλάτη; Δεύτερον, υπάρχει υποδομή εκεί που θα καταλήξει για να κλειδώσει το ποδηλατό του με ασφάλεια;

Κανένα από αυτά τα δύο ερωτήματα δεν έχει απαντηθεί από την πολιτεία. Οι δρόμοι παραμένουν στην ίδια κατάσταση: παρανομίες, καταπάτηση πεζοδρομίων και το χειρότερο, την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση έχουν και οι μπάτσοι που καλούνται υποτίθεται να «διαφυλάξουν την ευνομία». Όσο για την υποδομή, είναι ανύπαρκτη σε όλους τους χώρους. Οι ποδηλάτες συνεχίζουν να είναι «παρείσακτοι στο δρόμο» και να «λερώνουν» στα μπαρ.

Όσα κανονάκια, πόντους, κερασάκια και να κερδίσεις «χώνοντας» στην Πανεπιστημίου αποφεύγοντας τους shoppers, η αλήθεια βρίσκεται για άλλη μια φορά στο Πάρκο Ναυαρίνου (γκέγκε;). Η ομάδα λόκαλ/athens την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου θα είναι φιλοξενούμενη εκεί στα πλαίσια της δράσης «ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ / ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ». Επιλέγοντας να δράσουμε και όχι να σκάσουμε - θα εγκαταστήσουμε θέσεις στάθμευσης ποδηλάτων και ράμπα πρόσβασης ανακαταλαμβάνοντας τον χώρο μας στο δρόμο, εκεί που τώρα βρίσκονται παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Με απλές πράξεις, άμεση και συνεχής ρήξη με το αυτοκίνητο και όχι χομπίστικη αντιμετώπιση (κυριακάτικες βόλτες με κλειστή την Πανεπιστημίου για shopping με το ποδήλατο, ποδηλατόδρομους βιτρίνα, ποδήλατα μόνο στα πάρκα). Η ουσία είναι και πάλι σε απλά πράγματα: στην καθημερινή χρήση εντός του αστικού ιστού και στις υποδομές που μπορεί να σου προσφέρει η πόλη.

* * *

Μετά την δράση θα ακολουθήσει ζεστό τσάι και προβολή της ταινίας “Where Are You Go” του Benny Zenga, ένα οδοιπορικό από το Κάιρο της Αιγύπτου μέχρι το Cape Town της Νοτίου Αφρικής. Τέσσερις μήνες, 11,265 χιλιόμετρα και 5ο αναβάτες αντιμέτωποι με την απέραντη έρημο της Νούβιας του Σουδάν, τους μεγαλειώδης καταρράκτες της Βικτωρίας, τα παγωμένα κύματα του Ατλαντικού Ωκεανού και τα ίδια τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και περιέργειας.

ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ / ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

λόκαλ/ Athens
reclaim public space

ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΣΑΙ εσύ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟ μεσημέρι?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου