Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείῳ ὅσης ἂν παραδέξωμαι

Μια πράξη βίας δεν αναιρεί μιά άλλη. Η βία δεν μειώνεται, ούτε διαιρείται (αναλογικότητα): πολαπλασιάζεται (το "μεμονωμένο" περιστατικό καθίσταται "παράδειγμα" για τους πολλούς) και αθροίζεται. Το λιντσάρισμα του Χατζηδάκη προστίθεται στο λιντσάρισμα από τους αστυνομικούς (γιατί κι εκείνο τέτοιο ήταν, η "δίκαια οργή" ενάντια στο κωλόπαιδο που μας αρνείται την εξουσία μας) της "ζαρτινιέρας", στο θάνατο του Γρηγορόπουλου, στην επίθεση στη Κούνεβα... "Ποιός είσαι εσύ που θα τη βγεις στη δική μου άποψη / τρόπο ζωής? Ποιός είσαι εσύ που αισθάνομαι λίγος και μικρός να σε αντιμετωπίσω αλλιώς Θα σε σκοτώσω ρε!

"Η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός ανίκανου" που έγραφε κι ο Ασίμωφ, και το τραγικό είναι ότι πλέον η Κοινωνία μας αυτοπροσδιορίζεται ως ανίκανη. Αν θέλεις να τρομάξεις έναν πολιτικό και να συνταράξεις εκ θεμελίων ένα πολωτικό πολιτικό σύστημα, δεν απέχεις από τις εκλογές, δεν πηγαίνεις βουβός σε μια πορεία γελώντας χαιρέκακα με τα μπάχαλα που άλλοι προκαλούν, δεν κλείνεσαι σπίτι σου να κάνεις ερωτήσεις στα posts του Indymedia και να διαμαρτύρεσαι στα blogs που οι "καριόληδες οι δημοσιογράφοι απεργούν και δεν μαθαίνουμε τι γίνεται" από τη ζέστη του σπιτιού μας, ώστε να είμαστε οι πρώτοι που θα το αναρτήσουμε στο μπλογκ μας και έτσι θα θεωρήσουμε ότι επιτελέσαμε το κοινωνικό μας έργο και σήμερα και μας αξίζει να αναπαυτούμε στις δάφνες μας.

Ψηφίζεις στις εκλογές τον καλύτερο, όσο "μικρός" ή ανεξάρτητος κι αν είναι, όσο κι αν είσαι βέβαιος ότι δεν θα εκλεγεί. Το ζητούμενο δεν είναι "πατάω ένα κουμπί και γίνεται η αλλαγή", καθαρά, εύκολα, γρήγορα και δοξασμένα. Αν διαφωνείς με τον Χατζηδάκη και κάθε Χατζηδάκη -δηλαδή εκλεγμένο βουλευτή της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας- δεν τον ψηφίζεις, κάνεις "εκστρατεία να πείσεις και άλλους να μην το κάνουν, μιλώντας με κόσμο, βγαίνοντας στην αντιπληροφόρηση, κάνοντας έρευνα και φέρνοντας αποδείξεις που να καταλαβαίνουν όλοι, βγάζεις βιβλίο, συνασπίζεσαι με άλλους που συμφωνούν μαζί σου στήνετε τέντα απέναντι από τη Βουλή και τον κράζετε, του κάνεις μήνυση ή αναλαμβάνεις τη πρωτοβουλία για μαζική νομική δράση... Στη τελική, αν νομίζεις ότι όλοι είναι άχρηστοι, αλλά ο λαός είναι σωστός και δίκαιος -δηλαδή εμφορούμενος από τις αξίες σου- κάνε κόμμα και φρόντισε να τα καταφέρεις καλύτερα από τους άχρηστους, τη δεδομένη στιγμή, στις δεδομένες συνθήκες!

Κατά καιρούς οι έλληνες πολιτικοί μας έχουν “τιμήσει” ως εκλογικό σώμα με την εμπιστοσύνη τους: λένε συχνά ότι ο ελληνικός λαός "ξεχνάει εύκολα". Κάνουν λάθος; Δε νομίζω. Διότι αν δεν ξεχνούσε, θα θυμόταν πως ανέβηκε η “Χούντα των Συνταγματαρχών” το 1967, αλλά και πως κατέβηκε! Θα θυμόνταν δηλαδή ότι ο κόσμος που βγήκε στους δρόμους το '67 ζητούσε "λαοκρατία" γιατί η Δημοκρατία ξόφλησε. Και πράγματι, η Δημοκρατία είχε ξοφλήσει: δεν την σέβονταν οι πολιτικοί, δεν τη σεβόταν το παλάτι, αλλά περισσότερο, δεν τη σεβόταν πλέον ο κόσμος.

Θα σας φανεί λίγο άσχετο με την υπόθεση μας, αλλά όταν είμαστε στο λουτρό το χειμώνα, και το νερό του ντους μας φανεί πιο κρύο απ' ό,τι το θέλουμε, ανοίγουμε περισσότερο το "ζεστό", κι αν δεν λειτουργεί καλά η βρύση, την επιδιορθώνουμε σε πρώτη ευκαιρία, δεν επιλέγουμε να κλείσουμε τη βρύση και να μείνουμε με τα σαπούνια, ούτε βγαίνουμε από τη μπανιέρα, παίρνουμε μια βαριοπούλα και γκρεμίζουμε το μπάνιο! Αν λοιπόν η Δημοκρατία μας δεν λειτουργεί ή παραπαίει, βρίσκουμε τρόπους να ενισχύσουμε τους Δημοκρατικούς θεσμούς, ή με δύναμη και ορμή να τους πειθαναγκάσουμε να λειτουργήσουν, δεν τους καταλύουμε, ούτε πετάμε τη Δημοκρατία στο καλάθι των αχρήστων τόσο εύκολα! Αν το αποτέλεσμα της μας μοιάζει μικρό και καθόλου καλό, αρκεί να αναλογιστούμε πόσοι αγώνες έφεραν αυτό το μικρό και καθόλου “αρκετό” αποτέλεσμα για να αντιληφθούμε πόσο ατελέσφορο είναι να προσπαθήσουμε να αντικαταστήσουμε όλους αυτούς τους αγώνες που δόθηκαν, τις ζωές που χάθηκαν στη μάχη ή στον βωμό, μονάχα για να μας αγαπούν συμφεροντολογικά οι “αναρχικοί” φίλοι μας, ή μονο για να νιώσουμε στιγμιαία ότι δεν είμαστε μόνοι, αλλά ανήκουμε κι εμείς εκεί που ανήκουν οι πολλοί.

Τα αστικά ΜΜΕ σήμερα κλαυθμυρίζουν από το πρωί για την έκπτωση της Δημοκρατίας, επειδή λέει χτύπησαν έναν θεσμό. Οχι. Κάποιοι εξοργισμένοι θερμοκέφαλοι πρόβαλλαν απλώς την ευθυνοφοβία τους και τις ανασφάλειες τους πάνω στον Χατζηδάκη, επιζητώντας εκδίκηση και όχι λύσεις, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο και δεν απαιτεί σκέψηή συνέπεια. Δε χρειάζεται κόπο και δεν ενέχει ευθύνες. 

Το τραγικό δεν είναι 2-3 μπουνίδια που έφαγε ο Χατζηδάκης. Το τραγικό είναι ότι μεγάλο ποσοστό ανθρώπων προβάλλει στις συζητήσεις, στα blogs, στα τηλέφωνα, και στα πηγαδάκια τη βία ως λύση, τη κατάλυση του πολιτεύματος και τα λιντσαρίσματα ως προοπτική, θεωρώντας ανάλογες πρακτικές επιθυμητές και δίκαιες. Το τραγικό του όλου πράγματος βρίσκεται στη νομιμοποίηση που είναι έτοιμη να δώσει η ελληνική κοινωνία αμαχητί για τη κατάργηση της Δημοκρατίας και τη παράδοση σε ένα εκδικητικό χάος. Το τραγικό είναι ότι βρίσκουμε παρηγοριά στη μισαλοδοξία, ενόσω χορταριάζουν οι δρόμοι προς τη κοινωνική συνοχή. Το τραγικό είναι ότι ακόμα και τώρα, που βρισκόμαστε στην ύστατη ώρα κατάντιας της πατρίδας μας, έκπτωσης της κοινωνίας μας και εκμηδένισης κάθε αξιακού, δεν συναισθανόμαστε το συντριπτικό βάρος της προσωπικής ευθύνης, τον δεσμό με τον αρχαίο αττικό όρκο:

...καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν, τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείῳ ὅσης ἂν παραδέξωμαι. Καὶ συνήσω τῶν ἀεὶ κρινόντων, καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι, καὶ οὓς τίνας ἄλλους ἱδρύσεται τὸ πλῆθος ἐμφρόνως. Καὶ ἂν τὶς ἀναιρεῖ τοὺς θεσμοὺς ἣ μὴ πείθηται οὐκ ἐπιτρέψω, ἀμυνῶ δὲ καὶ μόνος καὶ μετὰ πάντων...”

(κι επειδή παρά τις εθνικοπατριωτικές κορώνες αρκετών από τους φίλους μου -μάλιστα Αριστερών και Δεξιών- είμαι σίγουρος ότι χρειάζεστε μετάφραση: “...ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΑΖΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΠ' ΟΣΗ ΤΗ ΒΡΗΚΑ, ΑΛΛΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΣΗ ΘΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙ. ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΙΣΑ ΣΤΟΥΣ ΙΣΧΥΟΝΤΕΣ ΝΟΜΟΥΣ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣΩ, ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ [ενν. ΝΟΜΟΥΣ] ΝΟΜΙΜΑ ΘΑ ΘΕΣΠΙΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΥΠΑΚΟΥΣΕΙ: ΘΑ ΥΠΕΡΑΜΥΝΘΩ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΑΖΙ, ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ...”)

13 σχόλια:

  1. κείμενο όαση στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε. μπορούμε να αναδημοσιεύσουμε, με αναφορά βέβαια της πηγής;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Βεβαίως, μπορείτε να αναδημοσιεύσετε. Τιμή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπάρχει ένα παληκάρι στη Χαλκιδική, πρώην κοινοτάρχης, ο οποίος ανάλωσε τη ζωή του αντιστεκόμενος στα συμφέροντα μεγάλου ξενοδοχειακού συγκροτήματος που καταπάτησε τεράστιες εκτάσεις γής. Αυτός κι ένας δημοσιογράφος του "Έθνους" που τόλμησε να κάνει ένα ρεπορτάζ, έχουν καταστραφεί οικονομικά και ψυχικά επειδή το χρήμα έρεε άφθονο προς κάθε κατεύθυνση, από την άλλη πλευρά. Είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και διδακτική ιστορία για την ασυμμετρία των δυνάμεων και των πιθανοτήτων. Εκτιμώ πως παρά την διεισδυτική και ουσιαστική ανάλυση που κάνετε το κομμάτι αυτό της ασυμμετρίας των δυνάμεων και των πιθανοτήτων αλλαγής με τα μέσα που υποστηρίζετε δέν αναλύεται επαρκώς στο κείμενό σας. Θα ήθελα π.χ. να μου πείτε πως θα του κάνω μήνυση αφού έχει ασυλία ακόμη και στα ποινικά, πως θα βγώ στην αντιπληροφόρηση αφού έχει τα κανάλια πληρωμένα και καθημερινά κάνουν πλύση εγκεφάλου στο φτωχό που μόνο την τηλεόραση έχει για παράθυρο επειδή δεν μπορεί να βγεί από το σπίτι του λόγω χρημάτων κ.α. Η μόνη δυνατότητά που έχει ο κόσμος είναι η διαδήλωση κι εκεί ο κάθε άνθρωπος που βιώνει μόνος του τη δική του τραγωδία βρίσκει τον δικό του τρόπο να εκφραστεί. Κι αυτός, ασφαλώς, είναι ανάλογα βίαιος με τη βία που υφίσταται. Δέν υποστηρίζω κάτι, απλά προσπαθώ να εξηγήσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το σκεπτικό που παρουσιάζω στο κείμενο μου απαντά ήδη στο θέμα σας. Σε αυτό γράφω ευκρινώς -νομίζω- ότι, αντίθετα με άλλους σχολιαστές, δεν θεωρώ σημαντικό θέμα τον ξυλοδαρμό του Κ. Χατζηδάκη, αλλά τη νομιμοποίηση της πράξης από τρίτους, μη εμπλεκόμενους στο γεγονός καθαυτό.

    Εν προκειμένω, αν δεν “χορτάριαζαν οι δρόμοι προς τη κοινωνική συνοχή” -όπως γράφω προς στην αποστροφή του κειμένου μου- το χρήμα δεν θα “έρεε” διότι δεν θα έβρισκε αποδέκτες! Περαιτέρω, ο “φτωχός κόσμος” που ενημερώνεται μόνο από τη τηλεόραση όπως γράφετε, αν δεν εστίαζε στο ατομικό του συμφέρον μιά ζωή, αν δεν σερνόταν στα πολιτικά γραφεία του κάθε Χατζηδάκη για χάρες / θέσεις / μεταθέσεις του φαντάρου μας στην Αθήνα, κλπ., ή αν δεν γινόταν αποδέκτης στα μουγκά “δώρων”, θα έβλεπε τα αδιέξοδα της κοινωνίας μας και της πολιτικής τα οποία είναι τα ίδια και απαράλλαχτα τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του '90 και εξής, και θα έβγαινε στη δράση πολύ νωρίτερα! Σημειωτέον, ότι δεν θεωρείται κοινωνική δράση να σπας τα μούτρα βουλευτών!

    Αν λοιπόν ο οργίλος αυτός κύριος, που σε τόση έκταση σπεύδετε να τον δικαιολογήσετε, δεν προσκυνούσε το νεοελληνικό δόγμα “ΕΓΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΆ, ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΠΝΙΓΕΙΤΕ ΌΛΟΙ” θα θεωρούσε εναλλακτική έξοδο το να μαζεύεται σε σπίτια, να συζητά, να νοιάζεται για τον διπλανό του, να δραστηριοποιηθεί στη γειτονιά του: χωρίς χρήματα, μονάχα με τη προσωπική εργασία, τη βούληση, τη συζήτηση, τη συμμετοχή στα κοινά, και όχι ως μοναδική δυνατότητα να αράζει στον καναπέ του βρίζοντας τους πάντες και τα πάντα βλέποντας τηλεόραση, επειδή όπως ισχυρίζεστε, δεν έχει χρήματα για να βγει έξω”!!! Η τηλεόραση, ξέρετε, έχει και “OFF” και στη τελική, αν ο νεοέλληνας δέχεται τα πάντα άκριτα, δεν φταίει μονάχα η “πουλημένη” τηλεόραση, οι “εξωνημένοι” δημοσιογράφοι, οι “συμφεροντολογοι” πολιτικοί, οι “διεφθαρμένοι” δικαστικοί, οι “φασίζοντες” αστυνομικοί”, οι “νεοφιλελεύθεροι” οικονομολόγοι που του σερβίρουν την “αλήθεια” του “συστήματος”, αλλά και ο ίδιος που την αποδέχεται σιωπηλά, όσο τον συμφέρει ατομικά!

    Ποιοί έδειραν τον Χατζηδάκη, αλαλάζοντες “προδότη”; Και σε τι ακριβώς του πρόδωσε τώρα; Το σχόλιο του κ. Σταύρου Θεοδωράκη στο protagon.gr σήμερα απαντά επαρκώς, νομίζω:

    “Ο Χατζηδάκις εδάρη ή από αγανακτισμένους ΠΑΣΟΚους ή από προδομένους Νεοδημοκράτες ή από αυτούς που πήραν τοις μετρητοίς τον «πόλεμο» της Παπαρήγα ή από Αλαβανικούς που έχουν δηλώσει ότι θα μπουν φυλακή για τα δίκια των εργαζομένων. Να τους πιάσουν λοιπόν για να μάθουμε σε πια ρητορική πιστεύουν. Πού ζουν, πόσα παίρνουν, από ποιους έχουν ευνοηθεί στη ζωή τους”.

    Τέλος με ρωτάτε τι μπορεί να κάνει κάποιος απέναντι στη Βουλευτική Ασυλία. Εν μέρει, σας έχω ήδη απαντήσει, αλλά ας απαντήσω ευκρινέστερα. Μπορεί να μην μένει μόνος, αυτός κι οι γροθιές του απέναντι στη Βουλευτική Ασυλία. Μπορεί να ψηφίζει στις εκλογές αντί να απέχει και να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν γι αυτόν, φροντίζοντας όσοι τον “πρόδοσαν” να μη διατηρούν τη βουλευτική ασυλία. Τέλος μπορεί να συνασπιστεί με άλλους που συμφωνούν μαζί του και να πιέσουν τη Δικαιοσύνη, τους θεσμούς τους πολιτεύματος κλπ. να λειτουργήσουν, αντί να αγωνίζονται ο καθένας μόνος του και με τις γροθιές του για το πως θα τους ταπεινώσει κι άλλο.

    Και μία καταληκτική παρατήρηση. Λέτε “Η μόνη δυνατότητά που έχει ο κόσμος είναι η διαδήλωση κι εκεί ο κάθε άνθρωπος που βιώνει μόνος του τη δική του τραγωδία βρίσκει τον δικό του τρόπο να εκφραστεί”. Θα μου επιτρέψετε να επισημάνω ότι η παρουσίαση μιας διαδήλωσης ως προσωπικού χώρου έκφρασης, απέχει πολύ από το σκοπό αλλά και τη φύση του μαζικού αυτού εγχειρήματος! Μία διαδήλωση είναι ο μαζικό ς, κραταιός και στιβαρός τρόπος διαμαρτυρίας, η επίδειξη δυσανεξίας περισσότερο ή λιγότερο ομονοούντων ανθρώπων που συμμαχούν και συνασπίζονται για να πετύχουν κάτι. Πολύ περισσότερο μιάς απεργιακής / εργατικής διαδήλωσης! Είναι κατάντια να θεωρούμε μιά εργατική διαδήλωση ευκαιρία ξεχαρμανιάσματος κάθε “καταπιεσμένου” που πιστεύει στη βία ως μοναδικό τρόπο διεκδίκησης των ατομικών του συμφερόντων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Με αδικείτε. Και εν πολλοίς "φορτώνετε" χωρίς λόγο. Απορώ γιατί χάσατε την ψυχραιμία σας και τον νηφάλιο λόγο σας. Στην προσπάθειά σας να υπερασπίσετε τις θεσεις σας αγνοείται οτι πουθενά δε διαφώνησα μαζί σας (αντίθετα μάλιστα εξέφρασα επαινετικά σχόλια για το κείμενό σας)και μου καταλογίζετε θέσεις που δεν διατύπωσα. Ούτε και τώρα διαφωνώ σ' αυτά που λέτε (άν και θα μπορούσα να σχολιάσω σε κάποια από αυτά την πληρότητα ή τη στοχευμένη τοποθέτησή σας). Και πρό πάντων δεν δικαίωσα τον συγκεκριμένο κύριο που με τόση μανία χτυπούσε το κεφάλι του βουλευτή. Πιθανόν άλλωστε τα κίνητρά του να μήν ήταν η προσωπική του τραγωδία αλλά το ιδεολογικό του "κόλλημα". Προσπαθώ απλά να προσθέσω κάτι στο κείμενό σας και όντας αντικειμενικός και δίκαιος να δώσω, χωρίς πρόθεση αντιδικίας, και μια άλλη διάσταση στο θέμα που αναπτυξατε. Μιά διάσταση που ίσως δέν αξιολογήσατε αρκετά. Θα σας θυμίσω οτι σε όλες τις επαναστάσεις που έγιναν μέχρι σήμερα, όσοι βιαιοπράγησαν δέν ήταν απαραίτητα άμεμπτοι πολίτες στον πρό επανάστασης βίο τους. Ίσα-ίσα, κατά την άποψή μου, αυτοί που πλειοδοτούν σε βιαιοπραγίες είναι οι ίδιοι που με τόση ιδιοτέλεια πηγαίνουν στα γραφεία του κάθε Χατζηδάκη οι ίδιοι που όταν τους μιλάς πολιτικά σου λένε συνομωτικά: Καλά όλα αυτά αλλά μήπως μπορείς να βολέψεις το παιδί μου σε καμμιά δουλειά; Προς ενημέρωσή σας και μόνο θα σας πώ οτι το 1982, στην πρώτη μεγάλη απεργία που έκανε η ΟΤΟΕ επί ΠΑΣΟΚ, εγώ προσωπικά δέχτηκα φραστική και σωματική επίθεση από φανατισμένους ΠΑΣΟΚΟΥΣ οι οποίοι έκριναν οτι αφού κατέλαβαν την εξουσία τους ανήκει και το κράτος και άρα εγώ δέν έχω δικαίωμα να απεργώ. Στην επαρχιακή πόλη που ζώ και γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, αυτό ήταν απίστευτα σοκαριστικό για μένα. Με νηφαλιότητα λοιπόν θα συμφωνήσουμε οτι αυτοί που βιαιοπραγούν είναι συνήθως αυτοί που προτάσσουν πάντα το προσωπικό τους συμφέρον και ελάχιστοι ιδεολογικά κολλημένοι "σωτήρες του λαού" (αυτούς τους φοβάμαι πιό πολύ). Αυτό όμως δέν σημαίνει πως τα ατομικά και προσωπικά κίνητρά τους (υποβάθμιση του οικονομικού και κοινωνικού επιπέδου τους) δέν είναι ένα υπαρκτό κοινωνικό πρόβλημα και δεν υπάρχουν υπέυθυνοι γι' αυτό. Κι επίσης δέν σημαίνει, κατά την άποψή μου, πως το άδικο του βιαιοπραγούντος δικαιώνει το εν αδίκω ευρισκόμενο θύμα. (συνεχίζεται...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν θέλουμε να ερμηνεύουμε συνολικά τα πράγματα επίσης, θα πρέπει να παραδεχτούμε οτι υπάρχει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων οι οποίοι ποτέ δέν θα βιαιοπραγούσαν αλλά συναινούν ή επιδοκιμάζουν τη βιαιοπραγία. Και δέν είναι τραμπούκοι, πιστέψτε με. Είναι άνθρωποι οι οποίοι ποτέ δέν φοροδιέφυγαν και παρ΄όλα αυτά στέκονται με φόβο απέναντι στον εφοριακό-λαμόγιο, ποτέ δέν αδίκησαν κανέναν και τόσο καιρό ακούν και βλέπουν τη (με προκλητικό πλέον τρόπο) ληστεία της πατρίδας τους και των κόπων τους. Αυτοί οι οποίοι ασκούν εξουσία έχουν υποχρέωση να πολιτεύονται με βάση το κοινό καλό. Κι άν η πολιτεία τους, θίγει βάναυσα τους πολίτες, θα υποστούν βάναυσα και τις συνέπειες όχι αναγκαστικά από τους έντιμους πολίτες. Και όχι επειδή το λέω ή το πιστεύω εγώ αλλά επειδή έτσι γράφτηκε η ιστορία της ανθρωπότητας. Στο βαθμό που μου πέφτει λόγος, έχουν διαφορετικά ελαφρυντικά οι θύτες που νηφάλια, σταδιακά όλο πιό προκλητικά και κρυμένοι πίσω από νομικά τεχνάσματα (ασυλία κλπ) ασελγούν κατ' εξακολούθηση στο σώμα της δημοκρατίας και διαφορετικά ελαφρυντικά τα θύματα που εν βρασμώ ψυχής βιαιοπραγούν. Καί οι δύο ωστόσο τελούν εν αδίκω (αγνοώ για χάρη της συζήτησής μας το "τίς ήρξατο χειρών αδίκων")και στην συνείδησή μου δικάζονται ανάλογα με την βαρύτητα του αδικήματός τους και τα ελαφρυντικά που έχει ο καθένας. Καταδικάζω απερίφραστα την βία που είδαμε στις εικόνες αυτές αλλά δέ θα βάλω στην ίδια ζυγαριά αυτόν που χτύπησε με γροθιές τον υπουργό, με τον κάθε κρατούντα (υπουργό ή όχι) που ασκεί οικονομική και κοινωνική βία θεσμικά και κατοχυρωμένα (πορείτε να πάρετε μια επίσημη γεύση από το πόρισμα της βουλής για τα δομημένα ομόλογα). Θέλω να πιστεύω οτι δέν ανήκετε στην κατηγορία των ανθρώπων που επιλεκτικά υποβαθμίζουν και αναβαθμίζουν γεγονότα και οπτικές γωνίες, με σκοπιμότητα ανάλογα ιδιοτελή με αυτή των κάθε λογής βιαιοπραγούντων. Θέλω να πιστεύω οτι ως άνθρωπο σας ενόχλησε η εικόνα της βιαιοπραγίας και αντιδράσατε. Είμαι μαζί σας. Θα ήθελα όμως να αντιδράσετε με τον ίδιο τρόπο και στη βία που καθημερινά ασκεί η εξουσία σ' αυτούς που θεωρείτε θύτες. Στα δικανικά συστήματα όλου του κόσμου το κοινό περί δικαίου αίσθημα έχει συνολική αντίληψη και όχι εστιασμένη. Χωρίς να διαφωνώ μ΄αυτά που γράφετε θα έβρισκα πιό ολοκληρωμένο το κείμενό σας άν δίνατε τα ελαφρυντικά που τους αναλογούν, σ' αυτούς που κατά την άποψή σας "ξεχαρμανιάζουν" στις διαδηλώσεις.
    Υ.Γ. Έχω καί όνομα και e-mail αλλά δέν βρήκα τρόπο να τα δηλώσω. Ίσως άν προσθέτατε μιά επιλογή στο "ως" με όνομα και e-mail, με διυκολύνατε. Το URL δε με βοηθάει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Για το υστερόγραφο: έχω ανοικτές όλες τις διαθέσιμες επιλογές της πλατφόρμας blogger την οποία αξιοποιώ: δυστυχώς η επιλογή που λέτε δεν υπάρχει και δεν μπορώ να τη προσθέσω χειροκίνητα. Η επιλογή αυτή υπήρχε σε παλιότερη έκδοση της πλατφόρμας και συνεχίζει να υπάρχει σε όσους χρήστες τη χρησιμοποιούν ακόμη. Αν επιθυμείτε να υπογράφετε με το όνομα σας και το email σας μπορείτε να τα αναγράφετε στα σχόλια σας ο ίδιος, ανεξάρτητα αν δηλώνετε "anonymous" στη φόρμα επικοινωνίας.

    Το αντικείμενο του χθεσινού άρθρου μου είναι η έλλειψη της ορθού επιμερισμού προσωπικής ευθύνης, εξ αφορμής του κακεντρεχούς σκόπιμα απαλλακτικού σχολιασμού από τα ΜΜΕ κατά τα άλλα φραστικά καταδικασθείσας βιαοπραγίας εις βάρος του κ. Χατζηδάκη. Ξεκινώντας με αόριστες "πηχιαίες" καταδίκες της βίας, ο εν λόγω σχολιασμός κατέληξε μέσω μιας διαδικασίας αναγνώρισης ελαφρυντικών και αφαίρεσης κάθε ευθύνης από τον χειροδικούντα, στην δικαίωση της πράξης, περαιτέρω δε, σε παροχή ερεισμάτων στο κοινωνικό σύνολο να πράξει ομοίως μελλοντικά, φλερτάρωντας με το απείκασμα πως όταν οι Δημοκρατικοί θεσμοί δεν λειτουργούν, είναι δικαιολογημένο να καταλύονται. Απαντώντας σε ένα τέτοιο πλαίσιο δημαγωγίας λοιπόν, δεν βρίσκω σκόπιμο να εστιάσω στα ελαφρυντικά μιας ανάλογης πράξης, αλλά στη προσωπική ευθύνη και τις συνέπειες της διαρκούς άρνησης της, καθώς επίσης σε θέματα κοινωνικής συνοχής, ιδιώτευσης και αποχρώντος ατομικισμού, ο οποίος είναι έκδηλος σε κάθε πτυχή της Δημόσιας ζωής στην Ελλάδα σήμερα.

    Ως εκ τούτου, δεν ισχύει η πρόταση σας "Θέλω να πιστεύω οτι ως άνθρωπο σας ενόχλησε η εικόνα της βιαιοπραγίας και αντιδράσατε". Με ενόχλησε η νομιμοποίηση της πράξης και η εν λευκώ δικαιολόγηση άλλων παρόμοιων πράξεων που θα δούμε μελλοντικά, διαμέσω των ελαφρυντικών που παρέχουν ΜΜΕ και κόμματα στους πολίτες / ψηφοφόρους / τηλεθεατές, αναγνώστες, ακροατές = "πελάτες", προκειμένου να τους προσεταιριστούν και να τους καταστήσουν -περισσότερο απ' ό,τι ήδη είναι- άβουλα πρόβατα στα χέρια τους!

    Πράγματι, “όσοι βιαιοπράγησαν δεν ήταν απαραίτητα άμεμπτοι πολίτες στον πρό επανάστασης βίο τους”, αλλά κάποιοι από αυτούς που ανέστησαν το κράτος στη μετα-επαναστατική Δημοκρατία είχαν όραμα και ιδεολογία, είχαν μυαλό και σκέπτονταν λύσεις εκεί που οι άλλοι έβλεπαν χάος και σκοτάδια. Άλλωστε, γι' αυτό κάποιοι από αυτούς είχαν κακό τέλος, ίσως ακριβώς διότι δεν εξυπηρέτησαν όσους "δέν ήταν απαραίτητα άμεμπτοι πολίτες στον πρό επανάστασης βίο τους". Η συγκεκριμένη συγκυρία δεν δίνεται για επανάσταση και “ανατροπές”, αλλά δίνεται για πλιάτσικο, εκτεταμένες βιαοπραγίες, δίνεται για μεγαλύτερη καταπίεση & χειραγώγηση από το κράτος, για "εθνικές μειοδοσίες" & για υποκινούμενες εξεγέρσεις, για δυστυχία, μιζέρια & περισσότερο ατομικισμό, δίνεται για μηδενιστές & εθνοσωτήρες, δίνεται για εθνοανησυχούντες & στρατιωτικά κινήματα.

    Εδώ παίζουν το ρόλο τους το όραμα και οι οραματιστές: διότι η απελπισία και η κοινωνική δυσανεξία μπορούν να οδηγήσουν σε εξέγερση, αλλά όχι σε επανάσταση: είναι προνόμιο της δεύτερης ο ορατός στόχος και βεβαίως η σημαντικά μεγαλύτερη μαζικότητα. Η επανάσταση δεν μπορεί να γίνει τροφοδοτώντας τον λαό με ελαφρυντικά, αλλά -έστω και παρελκυστικά- πείθοντας τον ότι υπάρχουν λύσεις, που δημοκρατικά δεν μπορούν να επιβληθούν. Η δειλία και η ανικανότητα να παραχθούν λύσεις μέσα από μία κοινωνικοπολιτική διαδικασία, οδηγεί τις μειοψηφούσες στη προτίμηση του ελληνικού λαού πολιτικές δυνάμεις σε μία αμετροεπή παροχή ελαφρυντικών σε ό,τι κι αν κάνει λαός. Ο "λαός" είναι ΠΑΝΤΑ δικαιολογημένος, αθώος και εξαπατηθείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι θέλετε να σας πω; Μήπως ότι ο λαός ήταν “απληροφόρητος” όταν από το 1983 (ενιαία μεσογειακά προγράμματα της ΕΟΚ) μέχρι το ΕΣΠΑ του 2008 βρήκε τρόπο να εισπράξει αυτά τα χρήματα συμπράτοντας με πουλημένους πολιτικούς, κλπ. για να τα φάει, αντί να τα χρησιμοποιήσει για ανάπτυξη; Θέλετε να δώσουμε συγχωροχάρτι στον λαό, διότι δεν αντιλήφθηκε ότι δεν πρέπει να πάρει διακοποδάνειο των 26.000 ευρώ το 2006, που μαζί με τόκους & υπερημερίες το αποπληρώνει στα 40.000 ευρώ το 2010;

    Θέλετε περαιτέρω να μιλήσουμε για όσους παρέχουν τα συγχωροχάρτια σήμερα; Είναι οι ίδιοι που σ' αυτούς που είχαν 3 πιστωτικές ο καθένας και τώρα είναι "αναξιοπαθούντες που τους ληστεύουν οι τράπεζες" (πράγματι, τους ληστεύουν, αλλά ΔΕΝ είναι αναξιοπαθούντες!) έδιναν συγχωροχάρτι και μιλούσαν για "τη γενιά των 700 ευρώ", όταν θα 'πρεπε να συνασπιστούν μαζί τους για να πολεμήσουν την αισχροκέρδεια και την απάτη, και να έχουν ως πρόταγμα, όχι "μεγαλύτερους μισθούς", αλλά χαμηλότερες τιμές και περιθώρια κέρδους!

    Αρα, το πρόβλημα δε βρίσκεται στη μη αναγνώριση ελαφρυντικών ή στην αναγνώριση τους, αλλά κατ' ουσίαν στον επιμερισμό των ευθυνών: η ευθύνη είναι και ατομική και κοινωνική και πολιτική. Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε τον βαθμό στον οποίο ευθυνόμαστε όλοι μας, να είμαστε ιδιαίτερα υποψιασμένοι έναντι οποιουδήποτε μας μιλά για τον "απλό λαό" (αλήθεια υπάρχει και σε αμόλυβδη;;) και για τους κακούς πολιτικούς, και να αντιλαμβανόμαστε ότι σε πράγματα που μας αφορούν δεν υπάρχει μονομερής & ετερογενής ευθύνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λυπάμαι που πρέπει να συμφωνήσω μαζί σας στα περισσότερα απ' όσα λέτε επειδή δυστυχώς έχετε δίκαιο. Ωστόσο είστε δυσανάλογα αυστηρός σε βάρος των χειραγωγούμενων. Λόγω της θέσης μου στη δουλειά που κάνω, είμαι σε θέση να σας διαβεβαιώσω πως το στήσιμο του παιχνιδιού απο τους χειραγωγούντες έχει κανόνες βρώμικους. Θα σας αναφέρω τον πιό απλό και ανακοινώσιμο: Οι πιστωτικές κάρτες και τα καταναλωτικά δάνεια χορηγούνται χωρίς κανόνες πιστοληπτικής αξιολόγησης επειδή το μεγάλο επιτόκιο και κατ' επέκταση το περιθώριο κέρδους καλύπτει τις μεγάλες επισφάλειες. Με απλά λόγια οι συνεπείς πελάτες υπερκαλύπτουν την για οποιονδήποτε λόγο ασυνέπεια άλλων πελατών. Χωρίς να θέλω να διαφωνήσω μαζί σας στο θέμα της ατομικής ευθύνης θα σας πώ πως κι εδώ υπάρχει ασσυμετρία επειδή συστηματικά οι χειραγωγοί επενδύουν στα πιό σκοτεινά ένστικτα του ανθρώπου και πιστέψτε με είναι πολύ δύσκολο να αντισταθούν οι μή υποψιασμένοι. Καθημερινά οι ανθρώπινες ιστορίες που ξετυλίγονται μπροστά μου είναι αδιάψευστος μάρτυρας αυτής της βρώμικης πλευράς ένθεν κακείθεν και πιστέψτε με ελάχιστη σχέση έχει η τεράστια ευθύνη των τραπεζών μ' αυτή των απλών κι ανυποψίαστων ανθρώπων. Οι μέν επενδύουν συστηματικά και προμελετημένα στην κατασκευή αναγκών και στην εύκολη πρόσβαση στο χρήμα, οι δέ σε κοιτούν στα μάτια όταν τους κάνεις την κρίσιμη ερώτηση και εμμέσως πλήν σαφώς είτε με το δάκρυ είτε με το σκυμμένο από ταπείνωση κεφάλι σου λένε έσφαλα γιατί πίστεψα οτι θα τα καταφέρω. Ελάχιστοι είναι αυτοί που αδιαφορούν και με προκλητικό ζαμανφουτισμό σου λένε: ε καί; Στην ασσυμετρία λοιπόν των ευθυνών και των δυνατοτήτων επιλογής εστίασα τον λόγο μου από την αρχή. Θα ήθελα πολύ βέβαια στη γενικότερη φιλοσοφία σας να δίνατε μεγαλύτερο βάρος στον ανθρώπινο παράγοντα και στις αδυναμίες του καθώς επίσης να δίνατε μεγαλύτερο βάρος στη ευθύνη αυτών που με όλα τα διαθέσιμα σύγχρονα μέσα (ψυχολογικά, επικοινωνιακά, θεσμικά κ.α.) εξωθούν στα άκρα την ανθρώπινη φύση για ιδιοτελείς σκοπούς.
    Ατματζίδης Γιώργος
    atmgnet@yahoo.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ένα τεράστιο ζήτημα που θίγετε επιγραμματικά είναι αυτό της κοινωνικής συνοχής. Θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να εξηγήσετε τί εννοιείται όταν αναφέρεστε σ' αυτό και το σχετίζετε με το συμβάν. Ασφαλώς δέν εννοείται οτι διαρρηγνύεται η κοινωνική συνοχή από τον γρονθοκοπούντα "επαναστάτη". Η κοινωνική συνοχή διαρρηγνύεται συστηματικά χρόνια τώρα, προσχεδιασμένα και μέσα στα πλαίσια της προσπάθειας χειραγώγησης των πολιτών. Δέν θέλω να καταχραστώ το βήμα σας και γι αυτό σταματώ εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. τι να πω παρη εξαιρετικος και μυαλωμενος δημοκρατης εισαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Λυπάμαι για το δις "εννοείται". Βγάζει μάτι το άλφα-γιώτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Pardon my greek is not as apt as yours... Νομίζω ότι το λέει καθαρά η έκφραση: το συνέχεσθαι εν κοινωνία, το κοινωνικώς συνέχεσθε. Οι δεσμοί των ατόμων μεταξύ τους στο όχημα της κοινωνίας και ιδιαίτερα σε ένα πλαίσιο κοινωνικών διαφοροποιήσεων ποικίλων κοινωνικών πμάδων, ώστε η πρόκληση να είναι μεγαλύτερη. Στις νεοφιλελευθερες κοινωνίες της Ευρώπης ίσως αποτελεί και το φάρμακο της ιδιωτείας και του ατομικισμού, και πιστεύω ότι ο φίλος μας ο Darkly το αναφέρει με αυτή την έννοια. Η κοινωνική συνοχή καταντά παρωδεία στα χέρια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, και ιδιαίτερα της βρετανικής για την οποία μπορώ να έχω ιδία άποψη, καθώς τυγχάνω έλληνας γεννηθείς στο Λονδίνο. Δεν θα ήθελα να σας κουράσω με παραδείγματα κρατικού παρεμβατισμού που ενδύονται το ρούχο της ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής για να επιτύχουν καλύτερη χειραγώγηση των δημιουργηκότερων ατόμων ήομάδων της κοινωνίας και να διασπάσουν τα σχετικά force groups. Σε κοινωνικούς όρους, περιβάλλον στο οποίο ανήκει η έννοια, θα έλεγα ότι κοινωνική συνοχή είναι οι δεσμοί εμπιστοσύνης μεταξύ μκελω΄ν της κοινωνίας, η επιθυμία συναναστροφής και αλληλοβοήθειας που έρχεται αυθόρμητα και από επιθυμία συνύπαρξης με πιο χαρούμενους ανθρώπους γύρω μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή