Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Το κοινωνικό ζητούμενο της συλλογικής ανάτασης

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει 
το μεγάλο κακό που θα μετατρέψει 
σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, 
σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, 
καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, 
κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. 
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα 
Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει, 
θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη 
κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής 
και της ηθικής εξαθλίωσης»
-Χάρρυ Κλυν,1983


ΑΝ δεν μπορείς να διαπιστώσεις τις αδυναμίες σου -πρώτα προσωπικά και ύστερα ως κοινωνικό σώμα- δεν μπορείς να αλλάξεις, διότι δεν έχεις ιδέα -κι ούτε πρόκειται ποτέ να αποκτήσεις- ΤΙ πρέπει να αλλάξεις. Η ελληνική κοινωνία είναι κατεξοχήν ατομικιστική, μισαλλόδοξη και ανεύθυνη. Ποθεί τη δόξα (εξ ου και οι μεγαλοστομίες καθενός που ασχολείται -ή μάλλον προβάλλεται ότι ασχολείται- με τα κοινά) και συμβιβάζεται προς κάθε "μεγαλειώδες" ιδεώδες που θεωρεί ότι θα οδηγήσει άκοπα στο δρόμο της δόξας.

Το πρόβλημα δεν εστιάζεται στο ποιος λέει τον λαό "τεμπέλη", αλλά στην αυτοκριτική. Είναι πολύ προβληματικό το μοντέλο μιας Αριστεράς που σύσσωμη αθωώνει τον λαό για κάθετι, και απαλείφει την έννοια της ευθύνης -προσωπικής ή κοινωνικής- ρίχνοντας όλο το βάρος σε αόριστες έννοιες: πάντα φταίει "η κυβέρνηση, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι δικαστές, οι νόμοι, οι γιατροί, η Πολιτεία, το Δημόσιο, κλπ." -από τη μία- και όλες οι πολιτικές δυνάμεις που δεν είναι Αριστερές ρίχνουν τα “Aνάθεμα” και τον κόλαφο σε μία ακόμη έννοια, τον ΛΑΟ, που είναι παραδόπιστος, συμφεροντολόγος, αλαζονικός, αλλοτροιωμένος, κλπ. 

Οι δεύτεροι, έχουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τους πρώτους τα δίκια τους, αλλά αποτυγχάνουν να αντιληφθούν ότι για να κινητοποιήσεις έναν λαό που περισσότερο ή λιγότερο πράγματι έχει ευθύνη σε μεγάλο βαθμό για τη κακή του "μοίρα", δεν μπορείς να τον δείχνεις με το δάχτυλο και να το αποκαλείς άχρηστο μονίμως, διότι έτσι ενισχύεις την ανάγκη του για απραξία και επιβεβαίωση, αντί να τον ιντριγκάρεις να γίνει περήφανος όχι γι αυτό που είναι (="όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες, οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια"), αλλά για αυτό που μπορεί να γίνει χτίζοντας το μέλλον του.

Ναι, ο Χάρρυ Κλυνν είχε δίκιο: μεταξύ 1988 και 2006 ζήσαμε όσα προέβλεψε. Αυτή η φάση πέρασε, όμως και από το 2006 και εξής ζούμε μία πραγματικότητα ξεχωριστή, το επόμενο στάδιο, το δικό μας ελληνικό "κραχ" (που εξαιρετικά εύστοχα στα αγγλικά ονομάζεται depression, που εκτός από οικονομικό κραχ, σημαίνει και και “κατάθλιψη”). Η κοινωνία συνθλίβεται κάτω από τα προβαλλόμενα αδιέξοδα και βρίσκει καταφύγιο στον λαϊκιστικό λόγο της Αριστεράς, και στα συγχωροχάρτια καθενός που είναι πρόθυμος να του τα δώσει, επαναπαυόμενος ουσιαστικά, αγκαλιά με το τεράστιο σύνδρομο κατωτερότητας που του έχει προκαλέσει η όλη διαδικασία.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε συγχωροχάρτια σε ελεύθερη διανομή  πανελλαδικά ωσαν πανάκεια, ούτε ένα μάτσο άχρηστους και πατροδοκάπηλους πολιτικούς που εκτοξεύουν το ανάθεμα στα θύματα των δικών τους επιλογών! Ο ελληνικός λαός χρειάζεται ένα κίνητρο για κοινωνική ανάταση, για προσωπική μεγάλυνση, για να αρθεί "στο ύψος των περιστάσεων”, προσωπικά, κοινωνικά, και πάνω απ' όλα συλλογικά.

*Ο φίλος Γιάννης Κετίκης δημοσίευσε προς σχολιασμό στο facebook σήμερα το πρωί -μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων- τη τοτινή δήλωση του Χάρρυ Κλυν, η οποία βεβαίως έτυχε του κλαασικού λαικίστικου αριστερόστροφου σχολιασμού, προκαλώντας την απάντηση μου που δημοσιεύεται και εδώ, καθώς θα ήθελα να την αναδείξω αφού -ως κείμενο- παρουσιάζει ολοκληρωμένα τη θέση μου στο ζήτημα.

2 σχόλια:

  1. Μπράβο ρε (κρίμα που δεν μπορώ ελεύθερα να πω το πραγματικό σου όνομα)!Σωστός, για άλλη μια φορά!Απ' το ΔΝΤ ίσως απαλλαγούμε κάποτε, απ' τον λαϊκισμό όμως, ποτέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από την άλλη θα ήταν ενδιαφέρον αν έλεγες το δικό σου όνομα... :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή