Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

....πάει η φωλιά, παν τα κοτσιφόπουλα, παν όλα!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κότσιφας που τον έλεγαν Σταύρο. Απέκτησε φωλιά και κοτσιφόπουλα, και τόσο περήφανος αισθάνθηκε που βγήκε και εκάθουνταν στο κλαδί καμαρωτός καμαρωτός.
 
Από μακριά έρχονται όλα τα πουλιά του δάσους. Μπεκάτσες, τσίχλες, περιστερια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια, από μακριά τον χαιρετάνε κι από κοντά του λένε: Γειά σου, Σταύρο.
 
- "Δεν με λένε Σταύρο... Μον'με λενε Σταύρο και κυρ-Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη!"
 
Αλλάζει όμως ο καιρός... Να βροχές, να χαλάζι, να κεραυνοί, πάει η φωλιά, παν τα κοτσιφόπουλα, παν όλα! Βγήκε και εκάθουνταν στο κλαδί μονάχος.
Από μακριά έρχονται όλα τα πουλιά του δάσους: Μπεκάτσες, τσίχλες, περιστερια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια, από μακριά τον χαιρετάνε κι από κοντά του λένε: "Γειά σου, Σταύρο και κυρ-Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη!!!!"

- "Δε με λένε Σταύρο και κυρ-Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη...
Μόνο Σταύρο με λένε....
Μόνο Σταύρο...."

-Διονύσης Σαββόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου