Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Μίλτος Πασχαλίδης | Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος



Τα όνειρα μου σαν παιγνίδια κουρδισμένα
Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα
Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα
Απόψε λέω να παίξω απ' τα κερδισμένα

Κι έτσι το δρόμο μου ανάποδα μαζεύω
Θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια
Τάιζα τους λύκους και μου τρώγανε τα χέρια
Γι' αυτό παιδεύτηκα να μάθω να χαϊδεύω

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος
Κι όλους τους δρόμου που με 'βγάλαν εδώ πέρα
Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

Ύστερα ήρθαν οι χαρούμενες παρέες
Όλο μου 'λέγαν σε κανένα δε χρωστάω
Με πότιζαν οινόπνευμα να μάθω να γελάω
Και 'γε τις άφησα και έψαξα για νέες

Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο
Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω
Μου έμαθε το κύμα ν' αγαπάω
Κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο

*Σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου