Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Στη μάνα σου το 'πες;

Κάθε χρόνο τα ίδια, τα τελευταία 5-6.... Μαθητικές παρελάσεις, στρατιωτικές παρελάσεις... και πολλοί οι λόγοι να μην ...παρελάσεις, αν βεβαίως είσαι μαθητής και όχι στρατιωτικός, γιατί εκεί έχει στρατοδικείο, και, εξάλλου, η κοινωνία είναι που θα πρέπει να διεκδικήσει ένα τέλος σε αυτές τις βλακείες και όχι ο στρατιώτης που του δίνεται εντολή να παρελάσει. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα της σημερινής μας ομαδικής ψυχανάλυσης. Οι μαθητές γιατί να παρελάσουν; Για να τιμήσουν των αγώνα κάποιων ελλήνων πολεμιστών την ιστορία των οποίων στραβά και αποσπασματικά διδάσκονται, και δεν δίνουν δεκάρα να ξέρουν; Για να τους θαυμάσουν οι γονείς τους με την ευκαιρία και να κρατηθούν οι φωτογραφίες στα -ψηφιακά πλέον- φωτογραφικά άλμπουμ; Μάλλον γι αυτό, κρίνοντας από τις "αντιδράσεις" των μαθητών κατά (και) της φετινής παρέλασης. 

Δεν ξέρω τι έγινε σ' όλη τη χώρα, ούτε κρεμιέμαι από τις τηλεοράσεις για να μάθω. Ξέρω τι είδα στη Θεσσαλονίκη. Μαθήτριες με το μίνι ως τον αφαλό και 12ποντα τακούνια, βαμμένες σα κινέζικες μάσκες δίπλα σε άνευρους αγουροξυπνημένους συμμαθητές τους που χαμογελάνε αμήχανα και βαδίζουν σέρνοντας τα πόδια τους λες κι ανεβαίνουν τον γολγοθά, κατά παρέες - παρέες -που οι καθηγητές τους στο χωριό τους λένε "γραμμές"- κι αυτή είναι η καλή περίπτωση. 

Είναι οι ίδιοι εκέινοι μαθητές & μαθήτριες που "ψαγμένοι", "συνειδητοποιημένοι" και "πολιτικοποιημένοι", σύμφωνα με τους κ.κ. Παπαρήγα, Αλαβάνο, Τσίπρα, και λοιπό συρφετό, κλείναν τα σχολεία μέχρι πριν λίγο καιρό με κατάληψη (5 περιφρούρηση ανα βάρδια και όλοι μαζεμένοι στα πάρτι), αλλά στο φροντιστήριο "τακτικοί" θα μώνες γιατί "εκεί πληρώνουμε", που εδώ, αν και κατα πλειοψηφία κατά της παρέλασης, δεν είχαν καμιά όρεξη να δυσαρεστήσουν τις μανούλες τους, ή να χρεωθούν την ευθύνη να μην πάνε. Δίπλα και παραδίπλα, ανάμεσα στον κόσμο, στο ξεκίνημα της παρέλασης, συνδικαλιστές, αναρχικοί, αριστεροί από διάφορες σέχτες, να προσπαθούν να γελοιοποιήσουν ακόμα περισσότερο το σκηνικό, μετατρέποντας σε πορεία τη παρέλαση ή βάζοντας "τέρμα" hip hop και άλλη μουσική με beat, ώσπου εξοργισμένα βλέμματα και άηχες απειλές να τους "βάλουν στη θέση τους".  Σε κάποια στιγμή ένα από τα παρελαύνοντα σχολεία φώναξε "Ελλάς - Ελλάς", σε συγκεκριμένο σημείο του δρόμου, όπου το "πλήθος" απάντησε με ένα σύνθημα κατά της κατοχής (απροσδιόριστα) και ένα μπλοκ καμιάς εκατοστής νεαρών άρχισε να φωνάζει εθνικιστικά συνθήματα.

Μια ηλικιωμένη κοιτούσε και δάκρυζε ανάμεσα στις μανάδες που φώναζαν "μπράβο!" σε κανακάρηδες που  καταλάβαινες πότε περνούσαν μπροστά από τη μάνα τους ή κινούνταν σε απόσταση +/- 10 μέτρα από αυτή. Τότε, έπαυαν να ασεβούν επί του πτώματος της παρέλασης, και γίνονταν έτοιμοι για την αναμνηστική φωτογραφία... 

Επαναστάτη μαθητή, το ότι δε γουστάρεις παρέλαση στη μάνα σου το 'πες;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου