Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Το δικαίωμα του Θεού να "παίζει" μπάλα κι άλλες χριστουγεννιάτικες συζητήσεις

ΚΑΙ αυτά τα Χριστούγεννα, σε παρέα που βρέθηκα ανήμερα στην οποία περιλαμβανόταν ιερέας, άνοιξε η γνωστή συζήτηση περί της υπάρξεως ή μη του Χριστού, και της σχετικής showbiz ηλικίας μόλις 2011 ετών. Μόλις άνοιξα τον υπολογιστή μετά από 2 ημέρες ξεκούρασης λοιπόν βρέθηκα μπροστά στην ίδια συζήτηση -αν και με πιο “casual” όρους- στο προφίλ ενός facebookικού μου φίλου. Ο φίλος μου τα 'χει βάλει με χιουμοριστικό πνεύμα με την βλακεία που διέπει όσους πήραν το ψεμα μια ανύπαντρης κοπέλας και το έκαναν πυρήνα της θρησκείας τους, και βέβαια εισπράττει τα ανάλογα υπέρ και ενάντια της θέσης του σχόλια, με απαντήσεις που όσο προχωρά η συζήτηση γίνονται εύλογα πιο “παθιασμένες”. Για μια φορά λοιπόν ακόμα και με αυτές τις δύο αφορμές, επισημαίνω το σκεπτικό μου, προς ωφέλεια όποιου θα τον ενδιέφερε να το παρακολουθήσει, τονίζοντας ότι είμαι άθεος αγνωστικιστής από πολύ μικρή ηλικία, για να αποφύγουμε εγκεφαλικά επεισόδια και άλλες δυσάρεστες καταστάσεις: κοινώς, από αυτό το σημείο και πέρα διαβάζετε με δική σας ευθύνη.

Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις "απαντούν" σε προσωπικούς προβληματισμούς, η θρησκεία ως σύστημα ανάγει τυποποιημένες απαντήσεις στο σύνολο των ακολούθων της, η οργανωμένη ιεραρχία της θρησκείας (εκκλησία, βραχμάνοι, κλπ) αντλεί δύναμη και νομιμοποίηση σε επιμέρους κοινωνίες, ώστε η θρησκεία να διαδίδεται και να εγκαθιδρύει εξουσιαστικές σχέσεις. Αυτα τα τρία (καλό είναι) να μένουν επαρκώς & σαφώς διαχωρισμένα, όταν επεξεργαζόμαστε την επιρροή που ασκεί πάνω στα άτομα και την κριτική τους ικανότητα η ένθεη αντίληψη των πραγμάτων. Η εκκοσμίκευση της κάθε θρησκείας μέσα από την ιεραρχία της επιτρέπει στα πνευματικά κονκλάβια από την εποχή του παλιού βασιλείου της Αιγύπτου και των πρώτων βραχμάνων μια παγίως εγκαθιδρυμένη και νομιμοποιημένη υπεράνω κάθε λαού ή κοσμικής εξουσίας εξουσία "ελέω Θεού", ένα "εκλεκτό" συνάφι εκπροσώπων να κυβερνάει τον κόσμο -ή, τουλάχιστον, το μέρος του κόσμου που όλες οι άλλες εξουσίες είναι σε θέση να του προσφέρουν ακοπίαστα. Συνεπώς πρέπει να υπάρχει ένας διαχωρισμός μεταξύ προσωπικών θρησκευτικών πεποιθήσεων, συστηματοποιημένης θρησκείας, και θρησκευτικής/εκκλησιαστικής ιεραρχίας, σε καθέναν που ασκεί κριτική σε θρησκευτικά θέματα ή ένθεες πεποιθήσεις.

Ως προς το αναπόδεικτο των θρησκευτικών ισχυρισμών, μια συγκριτική απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του περιεχομένου των εξουσιαστικών σχέσεων βασίζεται στο φαντασιακό και ότι τα φαινομενικά λογικά συμπεράσματα της δεν είναι τίποτα άλλο από κατά πλειοψηφία εγκαθιδρυμένα αναπόδεικτα αξιώματα που ορίζουν τις βασικότερες παραμέτρους της συμβατικής κοινωνικής συμβίωσης. Οπότε, το επιχείρημα, πως, οποιοσδήποτε παραδίδει τα σκήπτρα της κρίσης του στην ένθεη ψευδαίσθηση μιας “θρησκευτικής αλήθειας” είναι de facto ανόητος, καταρρεέι όχι ως λαθεμένο αλλά ως άσχετο: αυτό που είναι εξοργιστικό σ' αυτή τη παράδοση “ανευ όρων” της δυνατότητας άσκησης προσωπικής κριτικής δεν είναι η αποδειξιμότητα της ύπαρξης ή όχι του Θεού, όσο η εμπλοκή στις ανθρώπινες σχέσεις ενός φαντασιακού κατασκευάσματος που τις καθορίζει τυπικά & τυποποιημένα, χωρίς τα υποκείμενα σε αυτή να έχουν το περιθώριο να νομιμοποιήσουν καθ'αυτά το εξουσιαστικό πλαίσιο στο οποίο υπόκεινται.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν αποδεικνύεται ή όχι αν υπάρχει Θεός, αλλά ότι στη πραγματικότητα, στη ζωή του ανθρώπου δεν έχει σημασία αν υπάρχει ή όχι, γιατί, ακόμα και στη περίπτωση των εκκλησιαστικών λειτουργών, ή των θρησκευόμενων, την ζωή τους καθορίζει η μάζα των ένθεων μαζί με τη μάζα όλων των υπολοίπων σε αλληλένδετες αναλογίες, και οι ίδιες τους οι πράξεις, και όχι το υπερανθρώπινο θεϊκό ον. Είναι εξοργιστική λοιπόν η στάση των ένθεων/θρησκευόμενων που προσπαθεί στο πλαίσιο των εξουσιαστικών σχέσεων που διέπουν τον κόσμο και ορίζουν τις ζωές μας, να κλίνουν τη ζυγαριά προς όφελος τους, επικαλούμενες μια μη νομιμοποιούμενη από κανένα κοινωνικό υποσύνολο οντότητα που παίζει ζάρια για λογαριασμό τους...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου