Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

"Ο ιδανικός αναγνώστης του Οδυσσέα δεν κοιμάται ποτέ" στην Θεσσαλονίκη

ΤΗΝ Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012, ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, συνεπικουρούμενος από ομάδα φίλων, σκόπευε να τιμήσει την 130ή επέτειο γεννήσεως του James Joyce και την 90ή επέτειο εκδόσεως του Ulysses με έναν υπερμαραθώνιο ανάγνωσης/απαγγελίας των 816 σελίδων του θρυλικού μυθιστορήματος, που θα λάμβανε χώρα στην Αθήνα, την γενέτειρα μου. Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό  η ανάγνωση/απαγγελία θα γινόταν non stop, θα είχε διάρκεια 24 ώρες (ο χρόνος ακριβώς της δράσης του μυθιστορήματος), και θα λάμβανε χώρα στο Bacaro... Φεύ όμως, ένα από τα καλύτερα events Λόγου που θα είχε δει η Αθήνα ματαιώθηκε, αλλά μια άλλη γενναία προσπάθεια ξεκίνησε.

Μερικές μέρες νωρίτερα από την ανακοίνωση της ματαίωσης, ο Θεσσαλονικιός Κυριάκος Αθανασιάδης αποφάσιζε να σηκώσει το βάρος της συνδιοργάνωσης / performance παρόμοιων καθηκόντων με τον άοκνο Μπαμπασάκη στην Θεσσαλονίκη, οργανώνοντας ανάλογο hearty 24ωρο με ιρλανδικό καφέ από μεσημβρίας μέχρις άλλης μεσημβρίας, άφθονο Irish stew για όλους και ποτά (δεν θα πω και τσιγάρα, για να μην έχουμε "παρέα" τις ελεγκτικές Αρχές). Όσοι είστε εξοικειωμένοι με το πνεύμα του βιβλίου θα αντιληφθείτε ότι ούτε ο τόπος ούτε ο τρόπος είναι ανοίκειοι. Σημειώνει ο κ. Αθανασιάδης, σε μια σημείωση του στο προφίλ του στο facebook, καίρια & εύστοχα:

"Ο «Οδυσσέας» είναι ένα δύσκολο βιβλίο. Πολύπλοκο, γεμάτο μυστικά, συχνά κρυφό και περίκλειστο. Δεν αποκαλύπτεται εύκολα, δε σου παραδίνεται, δεν είναι του γούστου σου: αντιθέτως, *επεμβαίνει* στο γούστο σου, το προκαλεί και το ελέγχει — στο γούστο σου, στους τρόπους σου, στο ήθος σου (και όχι μόνο το αναγνωστικό). Και μιλά, παράλληλα, για όλα αυτά που μπορεί να μιλήσει κανείς, και μ’ όλους τούς τρόπους. Έχουν γραφεί τόμοι και τόμοι για να τον προσεγγίσουν και να τον αναλύσουν. Έχουν εκπονηθεί εργασίες και εργασίες, σε όλα τα Πανεπιστήμια. Έχουν αποπειραθεί καν και καν να τον μιμηθούν. Κι ακόμα είναι πολλά να γίνουν. Δεν είναι ένα βιβλίο, βέβαια, που θα πάρεις στο μαξιλάρι σου. (Εκτός κι αν…) Είναι ένα βιβλίο που θέλει τραπέζι, γραφείο, μολύβια υπογράμμισης, χαράκια και μεζούρες και μοιρογνωμόνια και αστρολάβους. «Οπότε», θα πει κάποιος, «προς τι μια ΑΝΑΓΝΩΣΗ του δυσνόητου “Οδυσσέα”; Και δη σ’ ένα μπαρ, με ποτά και καφέδες και μουρμουρητά; Τι εξυπηρετεί; Ή γίνεται απλώς “για να βρεθούμε”;»

Δεν καλοξέρω. Έχω, όμως, μια κάποια απάντηση:

Όταν πεθαίνει κανείς (κι αν υποθέσουμε πως δεν πεθαίνει μια κι έξω, αλλά του δίνεται η τρομερή, τρομερή ευκαιρία να συλλογιστεί κάποιες στιγμές πάνω στη ζωή που έζησε), σκέφτεται (υποθέτουμε) αυτά που πέρασαν — και κυρίως αυτά που πέρασαν ανεκμετάλλευτα, αυτά που έκανε λάθος, αυτά που πέρασε-από-δίπλα-τους: η Ζωή, μια αλληλουχία ατυχημάτων και δυστοπιών και μη-συναπαντημάτων, του δίνει την τραγική ευκαιρία να μετρήσει λάθη και μισερές συναντήσεις. Η Τέχνη, ιδροκοπημένο υποπροϊόν της ζωής, πολεμά να τη μιμηθεί, να τη διερευνήσει, να την αποκωδικοποιήσει: κάπως σαν τον άτυχο και μεγαλομανή δόκτορα Φρανκενστάιν — πολεμά να εμφυσήσει ζωή σε ό,τι άψυχο. Η μεγάλη τέχνη τα έχει καταφέρει: έστω, θέτοντας πελώριας ομορφιάς αισθητικά, οντολογικά, φιλοσοφικά, κυνικά ερωτήματα. (Δεν είναι λίγο, κάθε άλλο). Γι’ αυτό: όταν με το καλό τελειώσουμε όλοι μαζί την ασθματική, βιαστική ανάγνωση του «Οδυσσέα», θα ’χουμε ζήσει —μέσα σε εικοστέσσερις ώρες— μια μέρα: μια μικρή ζωή, μια τόση δα. Και θα δούμε (πιάνοντας από μια-δυο λέξεις στον αέρα ο καθένας μας: όσες μάς προορίζονται), ίσως, τι χάνεται — και θα δούμε, ίσως, πώς αλλιώς μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το βαθύ πηγάδι της Τέχνης. Όχι *πολύ* αλλιώς: λίγο. Ίσως κεντριστούμε κι άλλο. Ίσως σπιρουνιαστούμε. Κάπως έτσι.
(Γιατί η Τέχνη ΕΙΝΑΙ ένα πηγάδι, που στον πέτρινο πάτο του έχει γραμμένο ένα: «Ναι». Η ίδια η ζωή είναι έπεα, μονάχα, πτερόεντα. Γι’ αυτό μάς αρέσει)".

Έτσι, την Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου, στις 12 το μεσημέρι σε ένα μικρό μπαρ/καφέ της Θεσσαλονίκης το Manifesto, ακριβώς πίσω από την Ροτόντα, Δημητρίου Γούναρη 51, θα ξεκινήσει μία 24ωρη Οδύσσεια χωρίς προηγούμενο. Όπως έγραφε κι ο Μπαμπασάκης στην ανεπίσημη  πρόσκληση για το ματαιωθέν event "...η φωνή θα φέρει, αναπόδραστα, ίχνη κοπώσεως, αλλά εδώ έγκειται το αγέρωχο blues της προσπάθειας και του φόρου τιμής στον James Joyce" των "Happy Few" -για τους γνωρίζοντες- που ελπίζω ότι θα αποδειχτούν happy many ως ευχάριστη έκπληξη για τους διοργανωτές. Πλέον αυτού μαζί μας θα έχουμε την χαρά να έχουμε τον εμπνευστή του πρωτότυπου αυτού μαραθωνίου Γιώργο Ίκαρο Μπαμπασάκη, και -το δίχως άλλο- μερικούς άλλους happy few.

Κι αν ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για Αθήνα για να παρακολουθήσω το μοναδικό γεγονός μαζί με τους φίλους μου εκεί, χαρμολύπη αισθάνομαι, που αν και ατύχησε η έξοχη ιδέα του φίλου Ίκαρου στην Αθήνα, λαμβάνει χώρα τελικά εκεί που βρήκα καταφύγιο τα τελευταία χρόνια, μακρυά από την πολύβουη γενέτειρα μου, που αλλοτριώθηκε και διώχνει τους καλύτερους από τους ανθρώπους της, στην Θεσσαλονίκη. Από δω λοιπόν ξεκινά αυτή η πρωτότυπη Οδύσσεια, σκαρφαλώστε κι εσείς στα ξάρτια του πλοίου μας, έχουμε δρόμο πολύ. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου