Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος που σκοτώσαμε

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί ο τίτλος της σημερινής “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ” είναι "Πέθανε ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος", όταν θα έπρεπε να είναι -τουλάχιστον- "σκοτώθηκε", όσο και γιατί ο υπότιτλος γράφει "Είχε τραυματιστεί σοβαρά σε τροχαίο", όταν στην πραγματικότητα, καμικάζι αστυνομικός εκτός υπηρεσίας τον "πάτησε" και το ΕΚΑΒ χρειάστηκε 45' κατόπιν παρέμβασης Λοβέρδου για να τον διακομίσει στο νοσοκομείο! ΔΕΝ "ΠΕΘΑΝΕ" -ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ!

O Θόδωρος Αγγελόπουλος, δημιουργός του «Θίασου», του «Μεγαλέξανδρου» και άλλων ταινιών που “άφησαν εποχή” και το αποτύπωμα τους στις καρδιές μας, έκανε γνωστή την Ελλάδα σε όλη την υφήλιο για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες, σκοτώθηκε σε ηλικία 77 ετών, ύστερα από σοβαρό τραυματισμό στη διάρκεια των γυρισμάτων της νέας του ταινίας «H άλλη θάλασσα», της τελευτααίας του ταινίας. Όπως γράφει το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων σε “τηλεγράφημα” (έτσι έχει μείνει να αποκαλούμε τις ειδήσεις που μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία) του, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή της Αθήνας και το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musee de l' homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος. To 1998 στις Κάνες κατακτά τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του «Αιωνιότητα και μια μέρα» κάνοντας ξανά την Ελλάδα περήφανη για τον πολιτισμό της.

Μία παράμετρος που το τηλεγράφημα του ΜΠΕ δεν καλύπτει, αλλά σιγουρα σημαντικοί αρθρογράφοι τις μέρες ίσως και τους μήνες που θα ακολουθήσουν είναι επαρκέστεροι από μένα να καλύψουν, είναι η σχέση του Αγγελόπουλου με την Αριστερά, και τους κομμουνιστές. Επιφυλάσσομαι να περιμένω να με καλύψει η ανάλογη αρθρογραφία, καθώς δεν θεωρώ εαυτόν το καταλληλότερο πρόσωπο, να επιλέξω να αναδημοσιεύσω τα καλύτερα εξ αυτών, ή -αν τελικά δεν καλυφτώ, να γράψω σχετικό άρθρο.

Περεταίρω σας χρωστάω αφιέρωμα στις ταινίες του, όταν έχω την ψυχική ηρεμία να το γράψω. Άλλωστε το χρωστώ και στον εαυτό μου.

"Το χειρότερο για την μνήμη ανθρώπων που έχουν καταφέρει 2-3 πράγματα στη ζωή τους και έχουν καταξιωθεί στον χώρο τους, είναι οι δηλώσεις μετά τον θάνατό τους από ανθρωπάκους της πολιτικής ή 'φτασμένους' του χώρου τους", γράφει ο γνωστός blogger “To Ελληνάκι”, και κάνει λάθος. Αυτό, είναι το δεύτερο χειρότερο. Το χείριστο είναι οι εκπρόσωποι της μετριοκρατίας που χορεύουν και ασελγούν επί του πτώματος, κάνοντας ειρωνικά σχόλια στην blogόσφαιρα και όχι μόνο, οι δημόσιες “ειρωνικές” δηλώσεις “μεγάλων” του χώρου του θεάματος, κλπ. Εν τω μεταξύ δεν υπάρχει Ειδησεογραφικό Μέσο διεθνώς που να μην ασχολείται με το θέμα, που να μην θεωρεί απώλεια του παγκοσμίου πολιτισμού τον Αγγελόπουλου. Κι εδώ, στη πατρίδα του, έχουμε 2-3 ψευτο-κωμικούς λαϊκιστές της πεντάρας από αυτούς που τα παίρνουν από το ένα ή το άλλο κόμμα για να παραπληροφορούν τα ζώα στα οποία απευθύνονται μέσα από τα τηλεοπτικά κανάλια της ντροπής να σκυλεύουν τη μνήμη του, χρησιμοποιώντας “ανεπίσημα” Μέσα (blogs, ιστοσελίδες, βιντεάκια, σχόλια σε άλλες εκπομπές του κώλου), όταν δεν θα 'χουν τα αρχίδια ούτε καν να κάνουν ακριβώς το ίδιο αν κάποιος τους εγκαλέσει δημόσια!

Πείτε το ευθέως, παραδεχτείτε το ειλικρινώς: τον Αγγελόπουλο τον χτύπησε ένα ελληναράς μοτοσυκλετιστής, τον σκότωσε η αμέλεια και το “ωχ αδερφέ” του ΕΚΑΒ, και τώρα σκυλεύει το πτώμα του η Μετριοκρατία. Αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα, και για όλα αυτά δεν φταίει ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι κακοί ξένοι, γκε γκε;


Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

-Ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου 
γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη της συγγραφής 
του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα», 
που υπάρχει τυπωμένο στην εισαγωγή του βιβλίου 
που κυκλοφορεί με το σενάριο της ταινίας.


Φιλμογραφία

1968 «Εκπομπή» μικρού μήκους

1970 «Αναπαράσταση»
- Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres (1971),
- Βραβείο Georges Sadoul (1971)

1972 «Μέρες του '36»
- Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973

1975 «Ο Θίασος»
- Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,
- Βραβείο Interfilm Βερολίνο «Forum» 1975,
- Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British Film Institute 1976,
- Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία 1970-80, Ένωση Κριτικών Ιταλίας,
- Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, FIPRESCI,
- Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες, Ιαπωνία,
- Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976

1977 « Οι κυνηγοί»
- Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978

1980 «Μεγαλέξανδρος»
- Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980

1981 «Ένα χωριό, ένας χωριάτης» ντοκιμαντέρ

1983 «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη» τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ

1984 «Ταξίδι στα Κύθηρα»

1986 «Ο μελισσοκόμος»

1988 «Toπίο στην ομίχλη»

1991 «Το μετέωρο βήμα του πελαργού»
- Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος - Απρίλιος 2002,
- Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003

1995 « Το βλέμμα του Οδυσσέα»
- Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995
- FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995,
- Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995

1998 « Μια αιωνιότητα και μια μέρα»
- Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, 1998

2004 «Το λιβάδι που δακρύζει»

2008 «Η σκόνη του χρόνου»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου