Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Sherlock Holmes: A Game of Shadows - Το Παιχνίδι των Σκιών (2011)



Είναι ωφέλιμο να θυμόμαστε, όταν βρισκόμαστε στην κινηματογραφική αίθουσα, όχι μόνο να κλείνουμε τα κινητά μας, αλλά περισσότερο ότι όπως συμβαίνει και σ' όλες τις άλλες τέχνες, έτσι και ο κινηματογράφος έχει τους κανόνες του, τους περιορισμούς και τις δυνατότητες του. Είναι λοιπόν ανούσιο να παρατηρούμε κάθε φορά που πέφτουν οι τίτλοι τέλους μιας ταινίας ότι το βιβλίο ήταν καλύτερο. Πολύ περισσότερο στην περίπτωση του αγαπημένου μου ήρωα των παιδικών χρόνων -αλλά και αυτών της ωριμότητάς μου- Sherlock Holmes.

Η πρώτη ταινία που γύρισε καθήμενος στην θέση του σκηνοθέτη ο Guy Ritchie ήταν μια καλή περιπέτεια με τα συνήθη, αυτό τον καιρό, ετεροχρονισμένα gadgets, και τις εντυπωσιακές χορογραφίες μάχης σώμα με σώμα δανεισμένες από φόρμες πολεμικών τεχνών που έχουν αναπτυχθεί και διαδοθεί τις τελευταίες δεκαετίες, συνδυασμένες με το σπιρτόζικο humour προηγούμενων παραγωγών του. Η δεύτερη είναι σαφώς καλύτερη, με πιο δουλεμένο σενάριο, και με μερικές λίγο παράξενες επιλογές σεβασμού του αρχικού κειμένου και του σύμπαντος του Sherlock Holmes όπως αυτός εμφανίζεται από τον “πατέρα” του Sir Arthur Conan Doyle (22 Μαΐου1859 – 7 Ιουλίου 1930). Εκνευριστικής αυταρέσκειας και λίγο επιφανειακοί είναι οι διάλογοι,μ αλλά τόσο η εικόνα -τα sets, η επεξεργασία της, η κάμερα, κλπ.- και ο ήχος, η ροή του υπόλοιπου σεναρίου και οι ερμηνείες στιγμές-στιγμές είναι πολύ καλύτερα από αυτά που θα περίμενε κανείς σε μια τέτοιου είδους ταινία. Η επιλογή των διαρκών flashbacks είναι σχεδόν κουραστική, αλλά συμπυκνώνει τις απαραίτητες εξηγήσεις προς τον άλλως αδαή εκ θέσεως θεατή που δεν θα ήταν σε θέση να αντιληφθεί την εσωτερική λογική που υπαγόρευσε στον ήρωα την ανάληψη συγκεκριμένων δράσεων σε αλλόκοτες στιγμές: πρόκειται για μια ευφυή σκηνοθετική επιλογή, θα πρέπει να αναγνωρίσω. Εξάλλου, η παρωδιακή παρουσίαση των χαρακτήρων σώζει, πλείστε όσες φορές την ταινία από το ανάθεμα τον πιστών στον θρύλο του Doyle.

Και ποιο -δικαίως θα διερωτηθείτε- είναι ακριβώς το είδος της ταινίας; Η ταινία είναι μια φανταστική περιπέτεια της οποίας η μυθοπλασία είναι βασισμένη στον χαρακτήρα του δαιμόνιου detective, και, όχι, στο πολυσχιδές των χαρακτήρων και την ανατομία της προσωπικότητας τους που προσφέρει το βιβλίο. Ορθώς, γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος της. Η ταινία είναι ψυχαγωγική γενικά αν καταφέρεις να λύσεις τις άγκυρες του αναγνώστη από το κείμενο που εικάζεις -αν εικάζεις- ότι θα αναπαρήγαγε.

Κατά τ' άλλα, η μουσική του Hans Zimmer συνοδεύει ευχάριστα την ταινία, αλλά δεν αποτελεί κανένα αριστούργημα. Τα μέρη από άριες του Don Giovanni που παίζουν στην ταινία δεν είναι τα μοναδικά ξένα στοιχεία στο soundtrack, αφού φαίνεται ότι ο συνθέτης αποφάσισε να το ενδυναμώσει και με το θέμα αγαπημένου western των '70s, του “Two Mules for Sister Sara”.

Να την δείτε, με τις ευχές μου: ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων δεν ζει εκεί, αλλά δεν πειράζει. Θα περάσετε καλά.

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Διαβάστε την πολύ καλή κριτική 
αρθρογράφου του Guardian για την ταινία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου