Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Παραμύθι για μια παγωμένη Κυριακή απόγευμα

ΓΙΑ τη φίλη Δάφνη παίζει κάποια στιγμή υπερρεαλιστικής έμπνευσης να γράψω διήγημα, να την κάνω πρόσωπο σε μυθιστόρημα ή να πείσω κανέναν φίλο σεναριογράφο να κάνει τη σχέση μας ταινία (στη περίπτωση που δεν προλάβει να το κάνει αυτή!). Κοντά στα δύο χρόνια τώρα γνωριζόμαστε, μονάχα μέσω facebook, και περιγραφές / σχόλια κοινών φίλων, έχουμε όμως αναπτύξει μια υπέροχη φιλική σχέση, σαν αυτή που καλλιεργούν οι άνθρωποι όταν έχουν τόσα πολλά να πουν, ώστε δεν μιλούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ακριβώς διότι δεν ξέρουν τι να πρωτοπούν. Δεν έχουν λείψει καβγάδες, διαφωνίες,  κλπ., όπως σε κάθε φιλική σχέση που σέβεται τον εαυτό της. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά. 

Σήμερα μου πρότεινε να διαβάσω κάτι που έγραψε: αν σας αρέσουν τα παραμύθια για παιδιά (μεγάλα ή μικρά, το να είσαι "παιδί" είναι μια ιδιότητα που δεν εξαρτάται από την ηλικία), σας το προτείνω ανεπιφύλακτα (ιδίως αν αγαπάτε τον Tim Robins). Διαβάστε το στην μορφή που πρωτοδημοσιεύτηκε, εδώ:


...ε, χμμμ, καλά: ΕΔΩ

.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου