Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Μιμηθείτε τους ήρωες, μην υποκρίνεστε ότι τους τιμάτε!

ΕΙΜΑΙ σίγουρος ότι πολλές (εργατο)ώρες έχουν κατασπαταληθεί για την απόδειξη του προφανούς, ότι, δηλαδή, είναι ατελέσφορο να παρελαύνουμε, όταν μας διαφεύγει το ίδιο το νόημα ύπαρξης μιας -οοποιασδήποτε- εθνικής επετείου.  Είμαι εξίσου βέβαιος, ότι ακόμα και προοδευτικοί άνθρωποξ κατά βάθος δεν επιθυμούν την κατάργηση των παρελάσεων. Ακόμα κι αν παραδεχονται κάποιοι το ατελέσφορο του εορτασδμού κατά τον τρόπο που αυτός συμβαίνει τα τελευταία 20 χρόνια, τους είναι δύσκολο να απεμπολιστούν απο την ιδέα της δημόσιας υπόμνησης των αγώνων των προγόνων μας, του υπερήφανου εορτασμού τους από εμάς. Οσο κι αν φαινομενικά αυτό μοιάζει ασύνδετο, η θέση αυτή συνδέεται άμεσα με την κατάντια μας και την αδυναμία μας / έλλειψη θέλησης από μέρους μας, να προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε αλλαγή.

Αν δεν κοιτάξουμε κατάματα την κατάντια μας δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουμε. Αυτοί είμαστε, και θα πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτή την παραδοχή για να αντιληφθούμε επιτέλους ότι πρέπει να αλλάξουμε. Όσο συλλογιζόμαστε ότι θα πρέπει να σπρώξουμε τους άλλους να αλλάξουν δεν κάνουμε τίποτα. Πολιτικοκοινωνικά μιλώντας, η ελπίδα δεν προέρχεται από την φαντασιακή αποδοχή των καλών σοφών ανθρώπων που συγκαταλέγονται στις τάξεις ενός λαού, ούτε των ηρώων του παρελθόντος (παρόλο που, αναντιρρήτως, υπάρχουν και τέτοιοι) αλλά από την ελαστικότητα της πλειοψηφίας να διαχειριστεί την αλλαγή της. 

Ισχυρίζομαι δηλαδή ότι η αλλαγή θα έρθει από την κατανόηση ότι δεν την παλεύουμε να μείνουμε όπως είμαστε. Ένας γενικά διεφθαρμένος, ηθικά καταπτοημένος και αδρανής λαός όπως είμαστε, θα πρέπει η απελπισία να βρεθεί στο ζενίθ και ο εθνικός εγωισμός μας στο ναδίρ του, ώστε να πάψουμε να φερόμαστε έτσι όπως περιέγραψα. Υπό αυτές τις συνθήκες ίσως καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Διάττοντες αστέρες που έχουν μεταστρέψει την κατάσταση τμηματικά ή για λίγο έχουν υπάρξει πολλοί στην ιστορία του ελληνικού έθνους (=άλλη φαντασιακή θέσμιση αυτή, το έθνος, αλλά αυτή η συζήτηση δεν είναι της παρούσης!) από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά δεν έχουν καταφέρει ριζοσπαστικές αλλαγές, ακριβώς διότι, όποια νομιμοποίηση κι αν είχαν, δεν κατάφεραν να πείσουν τον ελληνικό λαό να αλλάξει. Ήρωες έχουν ζήσει κι έχουν πεθάνει περισσότερο ή λιγότερο υποδειγματικά, αλλά αυτό το γεγονός δεν μπορεί να περικλείει καθαυτό τιμή, που καθείς μας -εφόσον περιφέρει υπερηφάνως- δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα ο ίδιος ώστε να νιώθει χρήσιμος ή άξιος! Γι αυτό άλλωστε οι περισσότεροι σπουδαίοι άνθρωποι είχαν κακό τέλος, και ο ελληνικός λαός την διαδικασία απενεχοποίησής του, δηλαδή το να τους κάνεις αδριάντες, πλατείες, ονόματα δρόμων, αλλά ΠΟΤΕ να μην μιμηθεί το παράδειγμα τους, ή να τους δει ως πρότυπα. Ίσως είμαστε ο μοναδικός λαός στην Ευρώπη που δεν θεωρεί ουσιαστικό πρότυπο τους ήρωες του, παρά μόνο ως πρόσωπα των οποίων η δόξα αποτελεί κοινό αγαθό για το οποίο θα πρέπει να νιώθει υπερήφανος! Με το να περιφέρουμε λοιπόν στους δρόμους τα άχρηστα σαρκία μας, δεν τιμούμε την μνήμη κανενός από τους ηρώες μας: αντίθετα, τους ευτελίζουμε με υποκρισία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου