Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Η ιστορία της ΙΔΙΑΣ ΠΟΛΗΣ




Αποσπάσματα από κείμενο της Δήμητρας Σαούνη στο περιοδικό Trace. ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ για 82 ημέρες...

"Στις 3 Ιουνίου 1998 στη Θεσσαλονίκη και στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης έξι εικαστικοί καλλιτέχνες ανακοίνωσαν την κάθοδό τους στις δημοτικές εκλογές ως συνδυασμός με το όνομα ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ. Η ειρωνεία της ονομασίας δεν έγκειται μόνο στην αντίθεσή της προς την πομπώδη ονοματοθεσία που συνηθίζουν οι πολιτευτές, αλλά και στο γεγονός ότι, χωρίς μεγαλοστομία, είναι η μεγαλύτερη δυνατή υπερβολή, αφού κάθε πόλη είναι ένας οργανισμός και επομένως καμιά πόλη ποτέ δεν μένει ίδια. Το βασικό σύνθημα του συνδυασμού ήταν" Θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμά σας". Εδώ το πεδίο του παιχνιδιού μετατοπίζεται. Ενώ οι συνδυασμοί καταναλώνουν ιδιαίτερη ενέργεια για να καταρτίσουν εντυπωσιακά προγράμματα, η ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ μεταφέρει το βάρος στην εφαρμογή. Τα προγράμματα ούτως ή άλλως είναι παρόμοια, αν όμως κάπου διαφέρουν, τότε ο λόγος ανήκει στους δημότες. "Δημοτική αμεσότητα με δημοψηφίσματα" είναι άλλο ένα βασικό σύνθημα της ΙΔΙΑΣ ΠΟΛΗΣ. (...) Υπήρξε η όλη απόπειρα του συνδυασμού μία πρόσκληση προς τους συμπολίτες τους να αναδείξουν νέες απρόβλεπτες χρήσεις της πόλης, νέα γεγονότα και δράσεις. Πρόκειται για μία πολιτική με τον αυτόνομο χαρακτήρα που διαθέτει η τέχνη. Μία τέχνη που δεν βασίζεται μόνο σε ιδέες αλλά και σε εμπειρίες καθημερινές, υλικές εμπειρίες. Μία τέχνη που επανασυνδέεται με την κοινωνία, αποτελώντας έκφραση ουσιαστική ώστε να συγκεντρώσει κανείς την σκέψη του και τον εαυτό του. (...) Στις 23 Αυγούστου η ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ αποσύρθηκε από την εκλογική διαδικασία, "προκειμένου να διατηρηθούν ακέραιες οι αβεβαιότητες των ψηφοφόρων". Στην πορεία που διάνυσε σε 82 μέρες, είτε γράφοντας ποιητικά δελτία τύπου, είτε μοιράζοντας συνταγές και προφυλακτικά σε κεντρικούς δρόμους, είτε πάλι φυτεύοντας κοχύλια στο Σέιχ Σου, η ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ κατόρθωσε να αναδείξει το ανοιχτό, ανοχύρωτο, χαοτικό και παλίμψηστο, θραυσματικό πρόσωπο της Θεσσαλονίκης. Θέτοντας ερωτήματα για τις ισορροπίες και τα όρια μεταξύ Δημόσιου και Ιδιωτικού ή Πρωτότυπου και Ουσιαστικού ξεπέρασε την απαξίωση του νοήματος, η οποία παρατηρείται στην εποχή μας, μέσα από τη συλλογικότητα η οποία οδηγούσε πολύ συχνά και στην ανωνυμία. Οι έξι συνυποψήφιοι, που η ηλικιακή διαφορά τους καλύπτει μία δεκαετία, είναι ο Θανάσης Χονδρός (1953), η Αλεξάνδρα Κατσιάνη (1954), ο Δημήτρης Λιολιόπουλος (1957), ο Έκτωρ Μαυρίδης (1958), ο Ιορδάνης Στυλίδης (1959) και ο Νίκος Κρυωνίδης (1963)".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου