Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Ο προσωπικός εκφασισμός μου, ο προσωπικός μου εμφύλιος

Διαβάζω στο προφίλ φίλου την δίκαιη οργή αποτυπωμένη σε ένα status δικού του φίλου στο facebook, που θα διαβάσετε και εσείς, αναφορικά με μιά υπόθεση με ειδικό ηθικό βάρος, που θα πρέπει να μας απασχολήσει ως κοινωνία και ως άτομα, εκ παραλλήλου, και κατά τις δύο διαστάσεις μας. Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις στην ζωή μας που ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

    Πριν 8 χρόνια ένας ελληνάρας βίασε τέσσερις νεαρές τουρίστριες με χρήση υπνωτικού. Τη φρίκη αυτή ακολούθησε μια ατέλειωτη δικαστική περιπέτεια με δικανικά τερτίπια (αναβολές, εξαιρέσεις κλπ) από τη δικηγόρο του κατηγορούμενου Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία ούτε στη σημερινή δικάσιμο εμφανίστηκε στον Άρειο Πάγο. Το ΕΠΣΕ υπέβαλε αναφορά στον ΟΗΕ για τις πρωτοφανείς καθυστερήσεις στην εκδίκαση της υπόθεσης. Ο αριστερός δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου του info-war.gr σε άρθρο του καταγγέλει την πρωτοβουλία του ΕΠΣΕ, συνδέει το θέμα με τη ...λίστα Λαγκάρντ και μας θυμίζει "ανθελληνικές" παρεμβάσεις του ΕΠΣΕ το 2002 και το 1998(!) Να τη χαίρονται μια τέτοια Αριστερά!

Εχθές, διάβαζα επίσης το status άλλου γνωστού μου -αυτός είναι εκλεκτός συνεργάτης και η γνωριμία μας έλκει την καταγωγή από τον χώρο της Πληροφορικής & των τηλεπικοινωνιών εκ των επαγγελματικών μου ενασχολήσεων- ανθρώπου εκλεκτού και πράου, εργατικού και στιβαρού, ο οποίος σχολίαζε:
    Μαντάμ lifestyle editor της φούσκας των 90s, μας ζάλισες #lifo!! Πάρε τα "παιδιά που έκαναν μία εγκληματική πράξη (με αλτρουιστικές όμως προθέσεις)" και πήγαινε να πουλήσεις αλλού διανόηση ...και όταν γράφεις σε έντυπο με αναγνώστες-νέους, να τους γράφεις και τι πρέπει να κάνει κάποιος, για να πάρει από λαθρέμπορο Kalasnikof ak 47 [...] . #oust #gidia #oti_poulaei. είμαι εκτός εαυτού. Αν με πιάσεις θα σκάσω. Πρέπει να εργάζομαι διπλά με μισούς πόρους, να διατηρώ καλή διάθεση στο skype και να βοηθάω νέα παιδιά, να χαμογελάω ενώ κάθε μέρα δίπλα μας αποσαθρώνεται το σύμπαν, να πληρώνω φόρους-ετηδε-σκατιδε διπλά, να είμαι 0+0=0, να τσοντάρουμε μαρκαδόρους, πετρέλαιο στους παιδικούς σταθμούς των 3 παιδιών και τόσα όσα ακόμη που κάνουν ΤΟΣΟΙ άνθρωποι και το κάθε ΤΣΟΛΙ, να γράφει δηθενιές και να ρίχνει λάδι στη φωτιά ...σαν να κάνουμε απογευματινό τσάι στη Μύκονο με αναλύσεις και να της λέει το lifestyle community "πω πω τι φοβερές αλήθειες που λες" - τελικά πρέπει να πέσει το καράβι στα βράχια -εντελώς- για να υπάρξει δέος και σιωπή ...έτσι μου φαίνεται #kai_yparxoun_gidia_pouto_kanoun_share!!!!!

Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο συνεργάτης μου αυτός λέει λίγα μπροστά στο τι πραγματικά κάνει σε επίπεδο κοινωνικής συμβολής!
 
Παράλληλα, διαβάζω -αφού χρόνια τώρα δεν βλέπω τηλεόραση- την συνέντευξη που έδωσε στον ΣΚΑΪ η κα. Παυλίνα Νάσιουτζικ, μητέρα του ενός εκ των συλληφθέντων για την ληστεία στον Βελβεντό, του 20χρονου Νίκου Ρωμανού, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει -μεταξύ άλλων- ότι είναι υπερήφανη για τον γιο της «που αγωνίζεται ενάντια στη σάπια κοινωνία». Η κα. Νάσιουτζικ είναι συγγραφέας του συγκονιστικού ...αριστουργήματος υπό τον τίτλο "Μαμάδες βορείων προαστίων", βιβλίου 215 σελίδων, εκδοθέντος το 2006, από τον εκδοτικό οίκο "Μελάνι", στην περίληψη του οποίου διαβάζω:

    "Οι άντρες είναι σαν τα σκουπίδια: δεν πρέπει να μένουν στο σπίτι, βρομάνε" είναι το μότο ζωής πέντε φιλενάδων. Η Δανάη ταΐζει τα παιδιά της με απομεινάρια από τις λαμπρές δεξιώσεις της πλούσιας φίλης της· τα δωροδοκεί διαρκώς και νιώθει όμηρος στο ίδιο της το σπίτι (το μόνο καταφύγιό της είναι η τουαλέτα) ενώ ο άντρας, η μαμά και η πεθερά της την αντιμετωπίζουν με παγερή αποδοκιμασία σαν νταντά υπό απόλυση. Η Λυδία, εξοντωμένη από τα καθημερινά τρίωρα στον Καίσαρη, τον Gavello και τον Καρούζο, παριστάνει τη Ρωσίδα υπηρέτρια όταν της τηλεφωνούν οι αγανακτισμένοι δάσκαλοι των παιδιών της, για να γλιτώσει. Η παραίτηση του σοφέρ της που είχε αναλάβει και χρέη νταντάς τη ρίχνει στο χάος. Η Εύα ξεφορτώνεται χαρούμενη το χρηματιστή σύζυγο και την πεθερά της για να ανακαλύψει έντρομη ότι της είχε μείνει το πιο βαρύ φορτίο: το παιδί της! Η Αλίκη, κάποτε η ωραιότερη γκόμενα της Εκάλης, περιφέρει την μισοκατεστραμμένη της ομορφιά σε καφετζούδες και χαρτορίχτρες ενώ ποτίζει κρυφά με ηρεμιστικά τον νευρασθενικό σύζυγό της. Η Βίκυ βιώνει τη μεγαλύτερη δυστυχία των Βορείων Προαστίων: δεν έχει πισίνα και playroom και βλέπει τη ζωή της να καταρρέει. Έτσι δέχεται με ευγνωμοσύνη τη φιλία της Λυδίας, μόνο και μόνο για να καταλήξει σιγά σιγά σε υπηρεσία της -dame de compagnie, το είδος που ανθεί στα Βόρεια Προάστια. Πέντε γυναίκες σε φιλίες χαρούμενων capuccino και θλιμμένων espresso, φιλίες που καταρρέουν πιο γρήγορα και από τους δίδυμους πύργους. Ένας άντρας που θα τις σημαδέψει όλες. Μια παράξενη ερωτική ιστορία που θα καταλήξει σε μία αυτοκτονία, ένα φόνο αλλά και μία απελευθέρωση. Μια συγκλονιστική ματιά στο πιο σύγχρονο είδος πολέμου: το γάμο.

Επιπλεον, χθες, νεόκοποι "Αριστεροί" φίλοι, οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, με λοιδωρούσαν που ήθελα να πάω στην συγκέντρωση διαμαρτυρία κατά του Νεοναζισμού, του Ρατσισμού και της Βίας. Μου είπαν, μεταξύ άλλων, ότι "οι Φιλελευθεροί" (όπως εγώ, ο συνάδελφος, και ο φίλος, παραπάνω) δεν δικαιούμαστε να διαδηλώνουμε ούτε κατά του ρατσισμού -αφού δεν "εξεγερθήκαμε" (εκ του καναπέως εννοούν άραγε;), ούτε κατά του νεοναζισμού - αφού υποστηρίζουμε την Μνημονιακή φασιστική κυβέρνηση που με ψευτοδημοκρατικό τρόπο κυβερνά με χούντα τον τόπο, ούτε κατά της βίας -αφού ανεχόμαστε την βία της εξουσίας. Ένας εξ αυτών είναι ο Μ.Σ., γόνος γνωστής αθηναϊκής οικογένειας, με πατρικό σπίτι 480 τ.μ. στο Ψυχικό, απόφοιτος δύο Πανεπιστημίων, ο οποίος δεν έχει εργαστεί ποτέ στην ζωή του, και, τώρα στα 30 του, "η ανεργία του στερεί το δικαίωμα να εργαστεί". Αυτοπροσδιορίζεται ως "αντιεξουσιαστής" από το 2001 και εξής. Ένας άλλος είναι γνωριμία της Θεσσαλονίκης, πρώην διαφημιστής στον χώρο του Τύπου, απολυμένος εδώ και 2 χρόνια, που ζει με τις συντάξεις των γονιών του, κι έχει ξαναπρωταγωνιστήσει σε οργίλη ανάρτηση στο blog μου το καλοκαίρι, όταν ενόσω επί τρίμηνο άκουγα ότι "δεν έχει να φάει" μου εξήγησε ότι βρήκε μία φοβερή ευκαιρία για διακοπές σε ένα εκπτωτικό site, για το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, στην Σαντορίνη, με πολύ φτηνά ακτοπλοικά εισητήρια, ποολύ φτηνό ξενοδοχείο στην Καλντέρα, ποοοολύ φτηνό ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο, κλπ. Αυτός πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα αλλαξει τον τροπο που νοείται η Αριστερά σήμερα παγκοσμίως. Τώρα είναι ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι πριν 3 χρόνια έκλεινε δουλειές μέσω ΝΔ. Έχει τελειώσει το αμερικάνικο κολλέγιο της Θεσσαλονίκης Ανατόλια, "και έτερον ουδέν". Πιστεύει ότι οι τέσσερις συλληφθέντες για την ληστεία πρέπει να αφεθούν αμέσως ελέυθεροι, αφού  ο νόμος λέει ότι "ουδείς ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου", και άρα, αφου αφενός δεν είναι ένοχοι μέχρι να δικαστούν είναι αθώοι, αφετέρου ο τόπος κατοικίας τους είναι γνωστός, δεν πρόκειται να διαφύγουν, αλλά κι αν διαφύγουν, "ας δικαστούν οι γονείς τους στην θέση τους". Σημειωτέον ότι είναι 32 χρονών και έχει σώας τα φρένας -τουλάχιστον κατά την εννοια ότι κυκλοφορεί ελέυθερος και κατά τα άλλα, δεν λέει -συχνά- τέτοιες παραδοξολογίες.

Και κάπου εκεί νιώθω ένα μίσος να έρπει μέσα μου, και ένα κύμα "απολυτισμού", (και "απο-πολιτισμού" μην πω) και μια ανάγκη να μπει ένα τέρμα στην δυνατότητα αυτών των ανθρώπων να ορίζουν το μέλλον μου -και το μέλλον άλλων φίλων μου, ανθρώπων εκλεκτών, αγωνιζόμενων για ένα συνολικό καλύτερο αύριο, "ψυχή τε και σώματι"- όχι αργότερα, κάποια άλλη στιμγή, στο μέλλον, αλλά ΤΩΡΑ που να πάρει ο διάολος! Να το βουλώνσουν επιτέλους! Να σταματήσουν να διαστρέφουν τα πάντα για να ταιριάζουν στο πόσο μικροί και λίγοι, ελάχιστοι, είναι οι ίδιοι! Και όχι, δεν είμαι και δεν μπορώ να είμαι φίλος και δημοκράτης με τέτοιους υπανθρώπους! Και κάποια στιγμή, νιώθω ότι γίνομαι όμοιος τους, νιώθω ότι όλοξ εσείς άσπονδοι φίλου καταφέρνετε -στιγμές - στιγμές έστω, να με λερώσετε με την λάσπη και τον οχετό τον οποίο έχετε στο κεφάλι σας! 

Αυτή είναι η προσωπική  εμπειρία εκφασισμού μου. Αυτός είναι ο προσωπικός μου εμφύλιος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου