Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

"Κάτι ποὺ μοιάζει μὲ σκιὰ σκεπάζει τὶς σκιές μας..."



Το εικαστικό – θεατρικό δρώμενο “Υπνοβάτες” του Σταύρου Παναγιωτάκη παρουσιάζεται τη Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 21:00, στον αρχαιολογικό χώρο των Ανακτόρων του Γαλερίου (Πλατεία Ναυαρίνου), στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Μουσική στα μνημεία της πόλης”, που διοργανώνει για δεύτερη χρονιά ο Δήμος Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για μία παράσταση η οποία ολοκληρώνεται ως σύνθεση, ενσωματώνοντας παρεμβάσεις σύγχρονου χορού, ερμηνείες ποιημάτων, τραγούδια a cappella, μουσική σε ζωντανή εκτέλεση και εικαστικές εγκαταστάσεις, με προβολές video.

Επί της ουσίας, η δράση επεξεργάζεται δια-καλλιτεχνικά και μεταμορφώνει το ομότιτλο ζωγραφικό έργο του Σταύρου Παναγιωτάκη, ενώ παράλληλα εστιάζει σε αποσπάσματα ποιημάτων του Σταύρου Ζαφειρίου από το τελευταίο του βιβλίο “Προς τα πού”.

Η ιδέα του δρώμενου εκκινά από τη σημερινή αμήχανη έως υπνοβατική πραγματικότητα και αναφέρεται στην αντίδραση της τέχνης ως μια συμβολική δυναμική που αναπτύσσεται για να αντιταχθεί σε μια κοινωνία επιβαρυμένη από ατομικές ψευδαισθήσεις, πολιτισμική αστάθεια, διακυβεύσεις ατομικών ελευθεριών και αλλοίωση της συλλογικής αλλά και της προσωπικής ταυτότητας.

Η συνθετική-σκηνοθετική επιμέλεια και οι εικαστικές εγκαταστάσεις είναι του Σταύρου Παναγιωτάκη.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:
Βασιλική Αλεξίου (τραγούδι), Άννα Μπέρκα (τραγούδι, performance),
Δέσποινα Καπουλίτσα (χορογραφία-σύγχρονος χορός),
Δήμητρα Μαυρογένη χορογραφεί τους χορευτές: Δεμερτζίδου Ιωάννα, Καπίδου Σταυρούλα, Μπολμάτης Γιώργος, Ρώσση Βασιλίνα (σύγχρονος χορός),.
Χρήστος Στυλιανού, Ελένη Θυμιοπούλου και Δανάη Οικονόμου (ερμηνεία ποιημάτων), Νίκος Κουκής (φλάουτο).
Τεχνική υποστήριξη:
Βασίλης Αλεξάνδρου, Γιώργος Παναγιωτάκης, Πολύβιος Σερδάρης, Κώστας Σπυρέλης.

Χωρητικότητα αρχαιολογικού χώρου έως 250 άτομα.
Διάρκεια παράστασης: 60΄, Είσοδος ελεύθερη


ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ VI. (Σταύρος Ζαφειρίου, απόσπασμα)
Πρς τ πο χεις στρέψει, πνοβάτη, τ βλέμμα σου;
πάρχει κόμη τόπος πο ντηχε
τος πιδέξιους λιγμος τν σκευοφόρων,
τ φλέβα στν λαιμ το σαλπιγκτ,
τ σπάσιμο το σβέρκου στν γχόνη·
σν νας τόπος πι μακρι π τ μέλλον
σν συναισθηματικ σειρήνα πο καλε
[ γι να φλιτζάνι ζεσταμένο καφ μ μπισκότα βουτύρου
στ καταφύγιο φς μις λάμπας γκαζιο,
φλυαρώντας γι’ σήμαντα πράγματα,
παίζοντας τ ροσκόπια στ δάχτυλα κα τος στερισμούς…
στε λοιπν βρίσκουμε κάτι ν κάνουμε,
ο λεπτοδεκτες συνεχίζουν τ γυρνον
κα παραμένουμε σο πρέπει καθωσπρέπει. ]
ι, πνοβάτη! Ποιά παρωδία τάχα σ στοιχειώνει;
Κάτι πο μοιάζει μ σκι σκεπάζει τ σκιά σου
κα γοτθικ διαλεκτικ παραεναι βολικ
γι ν ντυθες τ ροχο της σν πέπλο νειροπόλου.
Κάτι πο μοιάζει μ σκι σκεπάζει τς σκιές μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου