Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Λύσεις με μυαλό και με ψυχή για την ερημοποίηση της πόλης



ΈΝΑ σχόλιο του φίλου Τάσου Καρκατζέλη στην προσωπική του σελίδα στο facebook με σπρώχνει να συμπληρώσω την σκέψη του και να το δημοσιοποιήσω. Γράφει ο Τάσος στο κείμενό του: "Ας δούμε μια χαρακτηριστική πρόταση πολλαπλής μόχλευσης αντιγραμμένο απο το χρεοκοπημένο Βερολίνο. Η Βαλωριτου στην Θεσσαλονίκη απο κέντρο της βιοτεχνίας ρούχων έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε κρανίου τόπο. Το Βερολίνο λοιπόν διαμόρφωσε με ευρωπαϊκό πρόγραμμα στο ισόγειο ενός κτιρίου ένα community center πολλαπλών χρήσεων. Με τα λεφτά που θα πλήρωνε για ένα παιδικό σταθμό, ανάθεσε σε μια ΜΚΟ την λειτουργία ολοήμερου κέντρου φύλαξης με παράλληλη λειτουργία κοινωνικών υπηρεσιών το απόγευμα. Επιπλέον μέσω του προγράμματος διαμόρφωσε τα υπόγεια του κτιρίου σε κοινόχρηστα μαγειρεία, πλυντήρια γυμναστήρια κλπ. Τα γύρω απο το κτίριο τετράγωνα λοιπόν χαρακτηρίστικαν σαν περιοχή υψηλής κοινωνικής προστασίας και οι ιδιοκτήτες τους τα διαμόρφωσαν σε στούντιο και 2αρια για αδύναμες ομάδες (ΑΜΕΑ, μονογονικές οικογένειες, ηλικιωμένους κλπ). Επειδή αρχικά υπήρχε πολλή προσφορά, οι τιμές αγοράς και τα ενοίκια ήταν χαμηλά ( στο Βερολίνο βέβαια είχαν επιδότηση ενοικίου και η εκεί εργατική εστία "έκλεισε" όλη την περιοχή με αστείες τιμές). Η ΜΚΟ λειτουργούσε όλα αυτα με το μισό κόστος απο τον δήμο και με κάποια έσοδα απο ένα ΜΙΚΡΟ τέλος που μπήκε στην περιοχή. Με λίγα λόγια ο Δήμος με το κόστος κατασκευής και λειτουργίας ΕΝΟΣ μόνο παιδικού σταθμού. αναβάθμισε μια ολόκληρη περιοχή εξυπηρέτησε ΠΛΗΡΩΣ εργαζόμενες γυναίκες και ηλικιωμένους έδωσε φτηνή στέγη σε αδύναμες ομάδες δημιούργησε κοινωνικές θέσεις εργασίας και έδωσε τεχνογνωσία σε οργανώσεις πολιτών".

Θα συμπληρώσω, πως ένα μέρος της περιοχής που αναφέρει ο Τάσος είναι και αυτό της Συγγρού και της Φράγκων, το οποίο, τα τελευταία 4 χρόνια έχει γεμίσει σε ασφυκτικό και ενοχλητικό βαθμό μπαράκια, τσιπουράδικα, ποτάδικα, και γενικά μέρη με τερματισμένη την μουσική, φτηνά ποτά σε φτηνές τιμές, και σιγά σιγά, μικρο-φασαρίες ενώ αχνοεμφανίζονται σημάδια βίας και περίεργων καταστάσεων. Αυτό που θέλω να προσθέσω λοιπόν στο σχόλιο του Τάσου είναι ότι η εγκατάλειψη μιας απαξιώμένης εξαιτίας οικονομικών λόγων, δεν οδηγεί πάντοτε στην ερήμωση της, αλλά και σε πιο ενοχλητικές και ανησυχητικές καταστάσεις, που προσφέρουν μεν στους διοικούντες την ραστωνη της ψευτο-ανάπτυξης (χαρακτηριστικά θα αναφέρω ότι σύνηθες μεροκάματο ενός ανασφάλιστου σερβιτόρου στην περιοχή είναι στα €20 για ένα 6ωρο που συνήθως γίνεται 10ωρο -αφού "υπάρχουν κι άλλοι 1000 που περιμένουν αμά δεν σ' αρέσει, να 'ούμε"), η οποία εντείνει τα προβλήματα, καθώς τα φθηνά ενοίκια χρησιμοποιούνται για κερδοσκοπικούς λόγους και συχνά με πρατκικές αισχροκέρδειας, και όχι υπέρ των πιο αδύναμων της πόλης. Χαρακτηριστικά μεταφέρω συζήτηση μου με ιδιοκτήτη ακινήτου στην περιοχή, ο οπίο πρόσφατα μου έλεγε "Δηλαδή τι να κάνουμε; Να τα νοικιάσουμε σε μετανάστες και να γίνει η περιοχή Συκιές;" Συνεπώς το θέμα που θέτει ως τροφή για σκέψη ο Τάσος Καρκαντζέλης δεν είναι απλώς είναι υπόδειγμα καλής αξιοποίησης, αλλά και ένας τρόπος ορθολογικής διαχείρισης της κρίσης και των αναπόφευκτων συνεπειών της. 

Καταληκτικά, θέλω να σχολιάσω ότι "κρατική μέριμνα" δεν είναι να βρέχει ο ουρανός λεφτά προς ιδιώτες κολλητούς, αλλά ούτε και η αδιαφορία, ιδιαίτερα σε τοπικές κοινότητες (Δήμους, ή άλλες τοπικές Αρχές). Είναι η αντίδραση με ψυχή, με μυαλό και με λογική στα προβλήματα της κοινωνίας. βεβαίως, δεν μπορείτε να μου πείτε ότι αν εφάρμοζε μία ανάλογη λύση  ο Δήμος Θεσσαλονίκης, ό,τι πόλεμο κι "έτρωγε" αρχικά από όλους τους wannabe μαφιόζους καταστηματάρχες, δεν θα κέρδιζε τα κοινωνικά  εύσημα, ιδίως αν φρόντιζε να προβάλλει επαρκώς αυτό που ειλικρινώς, λειτουργικά και δημιουργικά είχε πράξει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου