Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

"Πρέπει να στηρίξουμε τους δημοσίους υπαλλήλους!" -το μεγάλο ψέμα

ΑΚΟΥΩ συνεχώς γύρω μου ότι θα πρέπει να στηρίξουμε τους Δημόσιους υπαλλήλους. Το σκεπτικό είναι ότι κάθε απόφαση που θέτει σε επισφάλεια τα εισοδήματα των Δημοσίων Υπαλλήλων, μειώνει την καταναλωτική δυνατότητα ενός target group πλέον του 1 εκατομυρίου εργαζομένων. Εν τω μεταξύ, τα φορολογικά μέτρα που βάλλουν κατά του ιδιωτικού τομέα καλά κρατούν. Οι φόροι αυξάνονται και πληθύνονται κυριολεκτικά (και περισσότεροι κατά το είδος και μεγαλύτεροι), οι εισφορές το ίδιο, και, επιπλέον, συνεχχίζει να ακολουθείται η λανθασμένη τεχνική συμβουλή της τρόικας περί της μείωσης των αποδοχών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου οι παραγωγικές επιχειρήσεις να γίνουν πιο αναταγωνιστικές και να πέσουν οι τιμές. Εδώ βρίσκουμε τρία σφάλματα, που, αν και εξαιρετικά φανερά, ελάχιστοι σχολιάζουν δημόσια, αναλισκόμενοι στις πολιτικές ατζέντες του ΟΧΙ (αριστερολάγνοι τύπου ΣΥΡΙΖΑ, απολιθώματα τύπου ΚΚΕ, τραμπούκοι τύπου ΠΑΜΕ, κλπ. βδελυγματα που αφού μας έφτασαν εδώ "φροντίζουν να μην αλλάξει τίποτα" -για τους ίδιους). By the book -που λένε και οι αμερικάνοι- έχουν δίκιο: όταν μειώνεται το εργατικό κόστος πέφτουν και οι τιμές, κυρίως στα εξαγώγιμα αγαθά, οπότε οι επιχειρήσεις αυξάνουν τις πωλήσεις τους, και το Κράτος τα κέρδη του -είτε αυξάνοντας τη φορολογία, είτε εξαιτίας της αύξησης αυτής ξαθυτής του όγκου των παραγόμεννων- ενόσω μάλιστα μειώνεται η ανεργία καθώς επέρχεται η ανάπτυξη. Κάπου εδώ έρχεται η πραγματικότητα να χαλάσει το παραμύθι. Το πρώτο πρόβλημα είναι το ΠΟΥ θα αλλαξουν / πέσουν οι τιμές ώστε αυτές οι εταιρείες να είναι ανταγωνιστικές. Η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών επιχειρήσεων είναι εισαγωγικές, ή, τουλάχιστον, δεν είναι εξαγωγικές. Για την ακρίβεια, οι περισσότερες επιχειρήσεις ανήκουν στον κλάδο των υπηρεσιών, της μεταποίησης, και του εμπορίου. Κοντολογίς, εξυπηρετούν την εγχώρια αγορά. Για να πέσουν οι τιμές θα πρέπει να λειτουργεί ο ανταγωνισμός. Εντούτοις, αν κάποιος διαβάσει ένα βιβλίο για τις πρακτικές trust -δηλαδή τις εναρμονισμένες μεταξύ των επιχειρήσεων του ίδιο κλάδου τιμολογιακές πολιτικές, ώστε τα προϊόντα τους να παρουσιάζουν συνολικά υπέρ του δέοντος περιθώριο κέρδους, διαβάζει πρακτικά πως λειτουργεί συνολικά η μεταποίηση και οι μισές εμπορικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα! Αυτό συμβαίνει επειδή το κράτος αφενός δεν έχει αναπτύξει σωστούς νομικούς μηχανισμούς, αφετέρου επειδή δεν έχει σωστά λειτουργώντες ελεγκτικούς μηχανισμούς. Έτσι, οι περικοπές μισθών στον ιδιωτικό τομέα το μόνο που θα κάνουν είναι να συμβάλλουν στην πτωχοποίηση μιας ακόμα σημαντικής μερίδας του πληθυσμού. 

Πόση είναι αυτή η "μερίδα του πληθυσμού"; Περί τα 3,6 εκατομύρια εργαζόμενοι στους οποίους συμπεριλαμβάνονται 1 εκατομύριο Δημόσιοι Υπάλληλοι. Αν δούμε ποιούς καλούνται να στηρίξουν με τα ήδη περικομένα εισοδήματα τους οι μη Δημόσιοι Υπαλληλοι, αντιλαμβανόμαστε γιατί έχει ανοίξει σημαντικά η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, όπως και, γιατί μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, καταλαβαίνει την κρίση μόνο στα λόγια, στην πτώση των εισοδημάτων, και στην μείωση των δυνατοτήτων καλοπέρασης τους, και δεν έχει -προς το παρόν- πραγματικά πρόβλημα. Οι 2,6 εκατομύρια αυτοί εργαζόμενοι πρέπει να στηρίξουν  με τους φόρους τους ένα κράτος του 1.000.000 δημοσίων υπαλλήλων, των 2,7 εκατομύριων συνταξιούχων (που εντάσσονται σε 93 διαφορετικά ταμεία και κλάδους σύνταξης) και των 4,7 εκατομυρίων μη εργαζόμενων. Αν αθροίσετε τα νούμερα και λάβετε υπόψιν σας τους αυξανόμενους διαρκώς φόρους και εισφορές που πέφτουν στις πλάτες τους, θα τρομάξετε. 

Αφού λύσαμε το ΠΟΥ θα συμβάλλει θετικά η περικοπή των εισοδημάτων των 3,6 εκατομυρίων εργαζόμενων που -παράλληλα με τις περικοπές- καλούνται να στηρίξουν 7,4 εκατομύρια συνταξιούχων και μη εργαζόμενων, πάμε τώρα στο ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ θα υπάρξει θετική συμβολή. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα. Αυτή την στιγμή το ελλειμματικό κράτος βγάζει τα έξοδα τους από φορολογία φυσικών και μη φυσικών προσώπων, και αγαθών, υπηρεσιών, και λοιπών καταναλωτικών αγαθών. Επίσης, επειδή αυτά δεν αρκούν, ζει από δανεικά, πέρα από τα δανεικά με τα ξεπληρώνει τα παλιότερα δανεικά. Τα 7,4 εκατομύρια μη εργαζόμενων και συνταξιούχων ζουν κατά 60% από το κράτος και κατά 40% ως προστατευόμενα μέλη, δηλαδή από τις αποδοχές του μέλους της οικογένειας που εργάζεται. Αν τα χρήματα του μέλους της οικογένειας που εργάζεται περικοπούν κι άλλο, αυτό ίσως δεν θα μπορεί να σηκώσει τα βάρη άλλων που σηκώνει. Δεδομένου ότι οι επιδόσεις των προνοιακών υποδομών στην Ελλάδα είναι χαμηλότατες, ενώ το κόστος τους υπερυψηλό, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτοί οι άνθρωποι θα βρεθούν στην κυριολεξία στον δρόμο. Αυτά ως προς την φορολογία φυσικών προσώπων. 

Πάμε τώρα στην φορολογία μη φυσικών προσώπων. Οι επιχειρήσεις υπερφορολογούνται αυτή την στιγμή, πράγμα που σημαίνει ότι βρίσκονται σε μία κατάσταση "ο σώζων εαυτόν σωθοίτο", στην οποία δεν μπορόυν να επενδύσουν. Βεβαίως αυτό αμφισβητείται λόγω της ύπαρξης του ΕΣΠΑ και άλλων προγραμμάτων - εργαλείων επενδύσεων. Παρόλα αυτά, όταν οι φάκελοι της Εφορίας και των Ασφαλιστικών ταμείων "σκάνε" σε μια επιχείρηση 3-5 φορές τον μήνα, τα πράγματα είναι δύσκολα. Και, φυσικά, μιλάμε για τις μικρομεσσαίες επιχειρήσεις. Στις άλλες τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά λυνονται. Πως; Να σας πω. Οι μισές ελληνικές επιχειρήσεις της Β. Ελλάδος έχουν παραγωγικές και μεταποιητικές μονάδες στην Βουλγαρία. Πολλές άλλες από όλη την Ελλάδα έχουν "εξάγει" άνω του 70% της παραγωγής τους. Νομίζετε ότι το κάνουν εξαιτίας του χαμηλού εργατικού κόστους; Οχι βέβαια. Εξαιτίας του σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος που συναντούν σε αυτές τις χώρες το κάνουν, όπου, ο επενδυτής δεν αντιμετωπίζεται σαν εγκληματίας από την κοινωνία και σαν χρυσοτόκος όρνιθα από το κράτος! ΠΟΙΟΝ λοιπόν θα ωφελήσει η πτώση στους μοσθούς των υπαλλήλων; Θα σας διαβάσω κάτι (δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ την περασμένη εβδομάδα: "Ψαλίδι στις αποδοχές περισσότερων από 600.000 υπαλλήλων φέρνει η λήξη 42 κλαδικών συμβάσεων εργασίας την ερχόμενη Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Αντιμέτωποι με μειώσεις 30% κατά μέσο όρο και ενώπιον  του ζητήματος της υπογραφής ατομικών συμβάσεων θα βρεθούν εργαζόμενοι σε σημαντικούς κλάδους, μεταξύ των οποίων τράπεζες, βιομηχανίες και ναυτιλιακές επιχειρήσεις. Δεδομένου μάλιστα ότι η διάρκεια της μετενέργειας έχει πλέον περιοριστεί στους 3 μήνες αντί 6, στην περίπτωση που δεν υπάρξει νέα συλλογική σύμβαση έως τις 14 Μαΐου θα ανοίξει ο δρόμος για ρύθμιση των όρων εργασίας και των μισθών μέσω άλλων μορφών συμβάσεων. Ενδεικτικό είναι ότι ήδη η λήξη των συμβάσεων εργασίας σε άλλους κλάδους έχει οδηγήσει το τελευταίο έτος τουλάχιστον 1.200.000 εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στην υπογραφή ατομικών συμβάσεων. Σύμφωνα μάλιστα με εκτιμήσεις, μέχρι το τέλος του 2013 περίπου το 80% θα έχει οδηγηθεί στην υπογραφή ατομικών ή επιχειρησιακών  συμβάσεων". Η απορία, είναι η εξής: από τον χώρο της βιομηχανίας -που είναι εξαιρετικά μικρός- ελάχιστα αγαθά εξάγονται, αν και, οι εξαγωγές έχουν αυξηθεί τον τελευταίο χρόνο. Ο χώρος της Ναυτιλίας, προφανώς θα γίνει ανταγωνιστικός και θα ωφεληθεί από τα μέτρα. Οι υθπόλοπες επιχειρήσεις θα ωφεληθούν μεν, αλλά, αφενός λόγω ελλιπών ελέγχων, αφετέρου εξαιτίας της υπερφορολογησης, είναι πολύ αμφίβολο ότι θα ρίξουν τις τιμές στην εσωτερική αγορά. 

Σε αυτό το κλίμα είναι αδιανόητο να μην επηρεαστεί καθολικά ο Δημόσιος Τομέας. Το επιχείρημα ότι αν πέσει η καταναλωτική του ισχύ θα πληγεί το εμπόριο είναι τουλάχιστον ηλίθιο και παρελκυστικό. Αυτή την στιγμή μέρα με την μέρα συμπιέζονται μέχρις εξαλείψεως τα εισοδήματα όλων των υπόλοιπων ελλήνων, με εξαίρεση περί του 300.000 εισοδηματίες και εγνωσμένα -κατά την Εφορία και τις κρατικές Αρχές- "πλουσίων". Αυτοί, των οποίων τα εισοδήματα συμπιέζονται, είναι αυτοί που χρηματοδοτούν όλοι την χώρα.

Ποια άλλη σύνταξη πρέπει να περικόψουμε για να προσλαμβάνουμε όλους τους απόφοιτους των Σχολών Καλών Τεχνών της χώρας για να το παίζουν εκπαιδευτικοί, χωρίς μάλιστα να έχουν παιδαγωγική καταρτιση είπατε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου