Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

cinemascope.gr | Παλιές αγάπες καθοδόν για τον παράδεισο



ΤΙΣ συναντήσεις μου με τον Δημήτρη Νικολόπουλο πάντα συνοδεύει η ερώτηση "Τα παιδιά του cinemascope τι κάνουν;". Χρόνια φίλοι πια, πάνω από δεκαετία, εγώ στην Θεσσαλονίκη ενώ ο Δημήτρης παραμένει στην Αθήνα, το forum του site Cinemascope.gr παραμένει στο μυαλό μου σα κάτι που υπάρχει σ' άλλη διάσταση και συνεχίζεται. 

Το 2003 δέχτηκα κατόπιν πιέσεων του Γιώργου Χριστόπουλου να μπω σε μια κοινότητα χρηστών που έφτιαξαν ένα forum στην σκιά του ερασιτεχνικού κινηματογραφικού site cinemascope.gr. Στην περίοδο 8 χρόνων που ακολούθησαν έγιναν συζητήσεις, ερωτικές σχέσεις, δομήθηκαν και διαλύθηκαν
παρέες, φτιάχτηκαν φιλίες και έχθρες, ανάμεσα σε μια ουσιαστικά συνδιαλεγόμενη "δεξαμενή" 40 και κάτι ανθρώπων (εκ των περίπου 2000 μελών του forum). Πρόκειται για εκείνες τις μικρές στροφές σε παρόδους που παίρνεις καμιά φορά στην ζωή σου και δεν ξέρεις σε τι λεωφόρους μπορούν να σε οδηγήσουν. Η συγκεκριμένη, μπορεί να οδήγησε απλά σε μια Χαμένη Λεωφόρο, αλλά έχει μια ιδιαιτερότητα, που όσα χρόνια κι αν περάσουν από το τέλος αυτής της περιόδου, την κρατούν ζωντανή: έκλεισε, κι άφησε πίσω αλλαγές στην ζωή καθενός και όλων μας. Πραγματικά, αν οι γνωρίζοντες παρατηρήσουν προσεκτικά, δεν θα αποτύχουν να το δουν: η επαφή μας -αυτών που συνεχίστηκε αλλά και αυτών που διακόπηκε- αλλαξε τους δρόμους όλων μας. Αυτή η ανάρτηση δεν είναι παρά ένα σχόλιο, ένας μικρός επικήδειος προσωπικής τακτοποίησης, ένα ζήτημα τάξης που ανακοινώνεται με χαρμολύπη. 

Ένα ακόμα σχόλιο αφορά τους διαλόγους στα forums του ελληνικού διαδικτύου την προ facebook εποχή. Οι αδυναμίες που ταλανίζουν τώρα όσους αξιοποιούμε το μέσο αποπειρώμενοι ουσιαστικές συζητήσεις, η αδυναμία του μέσου έλληνα να συμμετέχει παραγωγικά σε μια συζήτηση, ήταν από τότε παρούσες. Το τεράστιο "εγώ", που συμβάλλει στην αρνησικυρία του "εμείς", τα εξουσιαστικά παιχνίδια και όλα τα λοιπά αμαρτήματα ήταν έντονα παρόντα από εκείνες τις εποχές. Παρόλα αυτά, το ειδικό του αντικειμένου (κινηματογραφική παραγωγή και τέχνη, και η κριτική και παρουσίασή της) ακόμα και αν το δει κανείς απλώς ως εφαλτήριο και σελοτέιπ ανάμεσα σε κατά τα άλλα ανρθώπους πολύ διαφορετικούς, λειτούργησε καλά μέσα στο ατελείωτο μπλε φόντο της ιστοσελίδας. Αν κάποιοι από εσάς συμμετείχατε ακόμα παλιότερα στα θεματικά forums του Pathfinder, ή σε ξένες -το συνηθέστερο, αμερικάνικες- πλατφόρμες, ίσως νιώσατε κι εσείς έναν μικρό ενθουσιασμό στην προοπτική να μιλήσετε με κόσμο που αλλιώς δεν θα τον βρίσκατε, μέσα από ένα εξασφαλισμένο πρωτόκολλο επικοινωνίας, που έσπαγε ευκολότερα τον πάγο από την καταπρόσωπη και ως εκ τούτου ολοφραστική επαφή. Χαρακτηριστικό της εποχής, ότι, όποιος πριν το 2005 έμπαινε σε ελληνικά forums, ακόμα και στην σπάνια περίπτωση που δεν το έκανε με σκοπό να διευρύνει τις γνωριμίες του με το ποθητό φύλο (αλήθεια, και με την ευκαιρία: τι άθλια έκφραση αυτό το "αντίθετο φύλο"! ε?), σίγουρα εκεί κατέληγε αργά ή γρήγορα. Με το forum στο cinemascope δεν ήταν έτσι. Τουλάχιστον δεν ήταν αυτό το κύριο μέλημα μας. Και παραγωγικές συζητήσεις έγιναν, και γνώμες ενδιαφέρουσες ακούστηκαν, και γνώσεις αποκτήθηκαν, και γνωριμίες οδήγησαν ακόμα και σε επαγγελματικές συμμαχίες με ενδιαφέρον. Κι όλα αυτά είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο που ξέρουμε ότι συμβάλλαμε και ότι κοινωνήθηκε από και προς εμάς μέσα από τις αναρτήσεις και τον σχολιασμό. Μ' αυτό το νόημα λυπάμαι που ο Αλέξης Πατεράκης και ο φίλος του Χάρης που ίδρυσαν την ιστοσελίδα, αποφάσισαν έστω και με μεγάλη καθυστέρηση (δεδομένου ότι θα μπορούσαν να το έχουν πράξει πολύ νωρίτερα) να κόψουν την υπηρεσία του forum  την οποία πλήρωναν σε ετήσια βάση, όταν αυτό απομειώθηκε τείνοντας στο μηδέν. 

Για τα πρακτικά, δεν μπορώ να μην σχολιάσω ότι αυτή η απομείωση μέχρι εκμηδενισμού, οφείλεται σε ατυχείς επιλογές ατόμων να "τρέχουν" το forum κατά το δοκούν. Αυτή είναι μία άλλη παθογένεια που δεν αφήνει πλατφόρμες που έχουν τα φόντα να εξελιχτούν σε δεξαμενές σκέψης να ευδοκιμήσουν στην Ελλάδα. Όπως και στην πραγματική ζωή στην Ελλάδα, έτσι και στην εικονική, οι φύλακες (moderators) στις ανάλογες προσπάθειες αναπτύσσουν μια αυτο-εικόνα που εξυπηρετεί τον εγωισμό τους και κινείται προς την προσωπική τους ανάδειξη και την κολλητοκρατία που αργά ή γρήγορα οδηγεί στην απαξίωση του σχολιασμού και την μετριοκρατία, καθώς άπαντες προσπαθούν να γίνουν αρεστοί από ένα σημείο και πέρα και αποδεκτοί. Οι ελάχιστοι που δεν το κάνουν, βρίσκονται σύντομα αντιμέτωποι με "αυλές" και "αυλάρχες". Και αυτό το πάθαμε, αλλά ακόμα κι έτσι, καταφέραμε να λειτουργήσουμε. 

Μετά ήρθαν τα blogs, κι ακολούθησε το facebook. Τώρα πια καθείς είχε το δικό του κοινό. Ο προβολέας όχι μονάχα θα μπορούσε να ατομικά κατευθυνόμενος στο κέντρο της σκηνής, αλλά και η σκηνή η ίδια θα ήταν κατασκευασμένη για να φιλοξενήσει τις απαστράπτουσες προσωπικότητες των πρωταγωνιστών.

Από την κοινότητα κέρδισα φίλους -θέλω να πιστεύω- ζωής, αλλά και πολλές εμπειρίες με άλλους ανθρώπους. Πέρασα όμορφα και άσχημα, και το forum του cinemascope αποτέλεσε μια ιδιαίτερη και πολύ "γεμάτη" φάση της ζωής μου στην πρώτη δεκαετία της χιλιετίας, και την 3η δεκαετίας της ζωής μου. Είμαι ευγνώμων σε όσους συνέβαλαν σε αυτήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου