Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

Blockbusters descending

Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι εγώ που γερνάω, και γίνομαι γεροπαράξενος, αλλά τα blockbusters τελευταία μου μοιάζουν πιο άχρηστα από πότέ. Και μην μςεπαρεξηγήσετε, κοιτάζοντας ΄συνολικά ταα άρθρα που στεγάζονται κάτω από την ετικέτα "cinema" του blog: παρά  τους τόνους ποιοτικό κινηματογράφο που έχω δει, διασκεδάζω με blockbusters, και τα βλέπω σχεδόν όλα. τα blockbusters τον τελευταίο χρόνο λοιπόν μου φαίνονται όλα ξενέρωτα και άκυρα. Δύο πράγματα τα "ακυρώνουν" στο μυαλό μου: όλα μοιάζουν με άρλεκιν, το σενάριο τους είναι ανύπαρκτο αλλά παρόλα αυτά κυριαρχεί μια παιδαριώδης ερωτική ιστορία που την ορίζουν δεκάδες κλισέ, σε βαθμό να θυμίζουν τις χειρότερες στιγμές της δικιάς μας Φίνος Φιλμς, και, επίσης, όλα έχουν παρατεταμένες σε βαθμός βαριεστημάρας σκηνές μαχών. Αν παλιότερα μια μάχη κρατούσε 10 ολόκληρα λεπτά πραγματικό χρόνο, θα ήταν μονάχα στο Director's cut που θα εβλεπες κάτι τέτοιο, και, πάλι, θα ήταν σημάδι της αδυναμίας του σεναρίου της ταινίας! Σκεφτείτε το περσινό Hobbit! Για να μην μιλήσουμε για το "Jupiter Ascending" που είχα μόλις χθες το βράδυ την ατυχή έμπνευση να παρασύρω φίλους και να το δούμε! Τι σύγκριση να κάνω; Μου έρχονται στο μυαλό οι X-Men, από τα καλύτερα blockbusters των τελευταίων 15 χρόνων! Ερμηνείες με βάθος, χαρακτήρες που εαν πράγματα να πουν και ιστορία που έστεκε, ντυμένη με καλά εφφέ (στις περισσότερες περιπτώσεις) και χορταστικά περιβάλλοντα. Τα blockbustersμπορεί να μην  είναι πεδίο δόξης λαμπρό για καμιά πτυχή της έβδομης τέχνης, πέρα από το interior design, και τα ειδικά εφφέ, είναι όμως μια διασκεδαστική συνήθεια που σε κάνει να ξεφεύγεις, είναι κάτι σαν την Coca Cola & Pizza, ή κάτι σαν το παραμύθι της γιαγιάς πριν τον ύπνο, για όσους το προλλάβαμε μικροί. Ελπίζω να διαψευστώ, αλλά αισθάνομαι ότι σιγά σιγά, ο τρόπος με τον οποίο βλέπαμε blockbusters ανήκει στο παρελθόν, και είναι κρίμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου