Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας

Πως διαβάζεται ένα βιβλίο με μιαν ανάσα; Α, εύκολα, αρκεί ο συγγραφέας να το 'χει γράψει με μία! Η αγάπη του Γιώργου Ίκαρου Μπαμπασάκη για την γενιά των μπητ, τους Λεττριστές, και τα κινήματα της πρωτοπορίας που εμφανίστηκαν μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είναι κανένα μυστικό -άλλωστε ο ίδιος έχει συγγράψει μια σειρά από βιβλία, ποιήματα, και ιστορήματα κάθε τύπου που  ξεκινούν από απλή περιγραφή και φθάνουν σε αφομοιωμένη ταύτιση. Ωστόσο στη νέα σειρά βιβλίων που συνέλαβε o Ίκαρος και υλοποιούν οι αγαπημένες μου εκδόσεις της Θεσσαλονίκης "Σαιξπηρικόν", την "Radio Propaganda", o στόχος δεν είναι η εμβριθής κάλυψη του θέματος ή η ανάλυση αλλά η πρώτη προσέγγιση. Ο Ίκαρος δεν θέλει να υποκαταστήσει την Wikipedia, ή οποιαδήποτε εγκυκλοπαιδική αναφορά, δεν θέλει να  πληροφορήσει, αλλά να προτρέψει, δεν θέλει να γνωρίσει αλλά να μυήσει, δεν θέλει να γνωστοποιήσει αλλά εμπνεύσει αγάπη: αυτή άλλωστε είναι η επωδός του βιβλίου σε λογική φανζίν που έχει εκδώσει ο αγαπητός Γιώργος Αλισάνογλου -ο εκδότης- σαν αυτά που κυκλοφορούσαν σε αλλοτινές εποχές και αναζητούσαν να μοιραστούν το πνεύμα των κινημάτων μέσα από συχνά υπερρεαλιστικά μανιφέστα ντανταϊστικής έμπνευσης. Το πρώτο βιβλίο της σειράς έχει τίτλο "Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας". Κι αν το "Naked Lunch" σε αμερικάνικη paperback έκδοση με λοιδωρεί από την βιβλιοθήκη μου καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, του αντιγυρίζω τις γραμμές:



"Παιδί και θραύσμα, μαζί με τον Μπόρχες, τον Μπέκετ και τον Μπάλαρντ, της λυτρωτικής έκρηξης που προκάλεσε το Finnegans Wake του Τζέιμς Τζόις, ο Μπάροουζ θα δοκιμάσει κάθε τέχνασμα προκειμένου να μιλήσει για τα δεινά που σαλεύουν φρικιαστικά στη χοάνη του αιώνα μας. Το Νταντά και ο Υπερρεαλισμός αποτελούν τις δύο άλλες καθοριστικές επιρροές που δέχτηκε. Ο λησμονημένος (μάλλον ο άγνωστος) κόμης Αλφρεντ φον Κορζίμπσκι, καταλυτικός πολέμιος της αριστοτελικής λογικής, είναι πάντα η κρυφή αναφορά του. Ο Νίτσε και ο Γέρος του Βουνού, επίσης. Βαθιά ηθικός, όσο κι αν διασκεδάζει καταγράφοντας απτούς εφιάλτες, όσο κι αν μιλάει ολοένα για δυστοπίες, ο Μπάροουζ θα συνθέσει και το magnumopus του, την τριλογία Οι πόλεις της κόκκινης νύχτας, Ο τόπος των νεκρών δρόμων και Western Lands, και δεν θα πάψει να πειραματίζεται με τη ζωή και την τέχνη. Δεν θα πάψει να αγαπάει τους φίλους του. Δεν θα πάψει να αγαπάει τις γάτες. Τα τελευταία του λόγια, χαραγμένα στο ημερολόγιό του, στις 30 Ιουλίου του 1997, δεν θα πάψουν ποτέ να με συγκλονίζουν: 'Τίποτα. Μήτε αρκετή σοφία, εμπειρία – τίποτα. Μήτε Άγιο Δισκοπότηρο, μήτε Ύστατο Σατόρι, καμία τελική λύση. Μονάχα σύγκρουση. Το μόνο που μπορεί ν' ανακουφίσει τη σύγκρουση είναι η Αγάπη. Η Αγάπη. Τι να 'ναι; Το πιο φυσικό παυσίπονο. Αυτό είναι. Η ΑΓΑΠΗ'".

Βιβλιογραφικά στοιχεία:
Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας  
Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης 
Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2014 
32 σελ. 
ISBN 978-960-9517-65-2

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου