Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Αυγουλάκια, λαγουδάκια, κοκοράκια, αρνάκια και λοιπές αγαπημένες Πασχαλινές συνήθειες!

Ένα από τα πιο απλά πράγματα στην κουζίνα που δεν θα ξεπεράσω ποτέ, μέχρι τουλάχιστον την ώρα που θα είμαι αναγκασμένος εξαιτίας λόγων υγείας να εγκαταλείψω, σχετίζεται με τα βραστά αυγά. Στο βουλιμικό μου ρεπερτόριο συντάσσονται πάντοτε με φρεσκοτριμμένο πιπέρι, αλάτι και μια σταγόνα ελαιόλαδο.  Συνεπώς, αν μια συνήθεια του Πάσχα με κερδίζει ως έθιμο σχετίζεται με τα βρώσιμα (πολλοί είναι εκείνοι -ιδίως της γενιάς μας- που στην ασχετοσύνη τους από κουζινικά πράγματα και στην προσπάθεια τους να τα βάψουν καλά εξωτερικά, καθιστούν μη βρώσιμο το εσωρτερικό του αυγού, αφού αυτό είναι περισσότερο εμποτισμένο με χρώμα μέσα παρά έξω! Το πως το καταφέρνουν αυτό, παραμένει μυστήριο!).

Ας μιλήσουμε όμως για τις συνολικά παιδικές γαστριμαργικές συνήθειες του εθιμικού και θρησκευτικού Πάσχα, για όσες τουλάχιστον έτυχε να γνωρίζω κάτι. Εξ όσων έχω διαβάσει, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι Γαλάτες προσέφεραν βαμμένα αυγά για να γιορτάσουν την άνοιξη. Αργότερα οι πρώτοι χριστιανοί άρχισαν να βάφουν τα αυγά κόκκινα –από το αίμα του Χριστού- παράδοση που συνεχίζεται και στις μέρες μας. Από τον 18ο αιώνα εμφανίστηκαν και τα σοκολατένια αυγά που συνήθως περιέχουν μία έκπληξη για τους αποδέκτες τους. Υπάρχουν επίσης σοκολατένια κουνελάκια που σύμφωνα με τους Σάξονες ήταν έμβλημα της θεάς Eastre (από όπου προέκυψε ενδεχομένως και η λέξη Easter) την οποία τιμούσαν την άνοιξη. O λαγός ήταν επίσης σύμβολο γονιμότητας τόσο για τους Κέλτες όσο και για τους Σκανδιναβούς ενώ τα παιδιά στη Γερμανία πιστεύουν ότι ο λαγός τους φέρνει τα σοκολατένια αυγά. Ο σοκολατένιος κόκορας οφείλεται σε ανάλογες παραδόσεις της Αυστρίας. Το Πάσχα, σύμφωνα με την Α' Οικουμενική Σύνοδο γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας κι αν συμπίπτει με το εβραϊκό αναβάλλεται κατά μία εβδομάδα. Η εβραϊκή εορτή Άζυμα ή Πάσχα διαρκούσε επτά ήμέρες και ήταν μάλλον αγροτική εορτή. Στη διάρκειά της κάθε εβραϊκή οικογένεια έσφαζε ένα αρνί και έβαφε με το αίμα του την πόρτα του σπιτιού της για να θυμούνται οι νεώτεροι πως έκαναν τα ίδια και οι πατέρες τους στην Αίγυπτο. Στην Ελλάδα ο γιορτασμός του Πάσχα έχει συνδεθεί με τη φύση και την εξοχή. Πολλοί βασιζόμενοι και στον αμνό πιστεύουν ότι ήταν ποιμενική εορτή που ελάμβανε χώρα στην πανσέληνο που ήταν πιο κοντά στην εαρινή ισημερία. Συνήθως θυσίαζαν ένα αρνί ώστε ο θεός των ποιμνίων (της γονιμότητας)  να πάρει το μερίδιό του για να εξασφαλίσει την γονιμότητα του ποιμνίου. Το αρνί τρωγόταν ως ένδειξη κοινωνίας με το θεό – προστάτη. Με το χριστιανισμό έκανε την εμφάνισή του ο αμνός του Θεού ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου και υπήρξε παραλληλισμός της θυσίας του Ιησού με την θυσία του αμνού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου