Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Μύηση στον χρωστήρα του Βαγγέλη Ρήνα

<πατήστε πάνω στην φωτογραφία για να την μεγενθύνετε>
Σε συνέχεια της συνεργασίας του Οίκου Δημοπρασιών Myrό Antiques House του Σταύρου Μυρωνίδη με το ξενοδοχείο Hyatt Regency Thessaloniki, φιλοξενείται η εξαιρετική έκθεση του ζωγράφου, γλύπτη και χαράκτη Βαγγέλη Ρήνα. Ο έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης σταδιοδρομεί με επιτυχία τα είκοσι τελευταία χρόνια διεθνώς, απαριθμεί πολλές βιβλιογραφικές αναφορές και έχει δείξει την δουλειά του στις πρωτεύουσες της τέχνης αλλά και -προς τιμήν του- πολλά μέρη σε όλη την χώρα, φανερά από επιλογή, ώστε να μπορέσει μεγάλη μερίδα κόσμου να συνδιαλεχθεί με την πλούσια σε νοήματα τέχνη του. Η έκθεση στην Θεσσαλονίκη δεν είναι ενδιαφέρουσα, απλώς και μόνο επειδή τα τελευταία χρόνια ο καλλιτέχνης εργάζεται εντατικά και ταξιδεύει συχνά, με αποτέλεσμα οι εκθέσεις του στην πατρίδα να έχουν αραιώσει, αλλά διότι τα έργα που εκτίθενται είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικά. Η αναφορά μου αγκαλιάζει περισσότερο τα ζωγραφικά έργα. Τα γλυπτικά που εκτίθενται είναι εξίσου ενδιαφέροντα, αλλά συνομιλούν να διαφορετικό τρόπο με τον επισκέπτη και αξίζουν ξεχωριστής επισκόπησης και σχολιασμού

Σε άρθρο του περιοδικού New York Art εξ αφορμής πρόσφατης έκθεσης του  Βαγγέλη Ρήνα στο Tenri Cultural Institute με τίτλο "Περάσματα: Απώλεια, Αναζήτηση, Άνοδος" (“Passages: Loss, Search, Ascent”) υπό την επιμέλεια της επίσης εξαιρετικής και σταδιοδρομούσας στο εξωτερικό ελληνίδας Thalia Vrachopoulos, γίνονται αναφορές στην ελληνικότητα του φωτός, της αλλά και στη αντίστιξη που επιχειρείται από τον καλλιτέχνη ενόψει της διατομής του ένδοξου παρελθόντος με την σημερινή πραγματικότητα σε όλες τις πτυχές της. Αν και η ανάγνωση του άρθρου ήταν σχήμα πρωθύστερο για μένα, αφού δεν είχα την ευκαιρία να δω έκθεση από κοντά, θεωρώ ότι καθένας πιυ α νιώσει την ουσία του έργου του Ρήνα θα διαγνώσει την δύναμη των πινάκων στην κοφτερή, ταχύτατη πινελιά, στα δυναμικά διανύσματα που απεικονίζονται και αποτάσσουν τα σκοτάδια, στον αέρα που μοιάζει να μην είναι ακίνητος, στα αστικά τοπία που συντίθενται από διαλύσεις, και τα παράλια νησιώτικα που διαλύονται στο φως και στην θαλάσσια σταθερά.

Δεν είναι μονάχα οι διαστάσεις των πινάκων που επιβάλλουν στον εξοικειωμένο φιλότεχνο να σταθεί μερικά βήματα πίσω ώστε να αγκαλιάσει με τα μάτια του, αλλά η φωνή των έργων. Ειλικρινά θα ήθελα να ενθαρρυνω καθέναν που σκέπτεται ότι η παραστατική ζωγραφική δεν είναι σύννομη με το πνεύμα της εποχής, διότι δεν μπορεί να αποδώσει τις μετεγγραφές της, να δει τα έργα από κοντά στην έκθεση. Με εξαιρετικά χαρακτηριστικό τρόπο τα έργα του Βαγγέλη Ρήνα που δεσπόζουν στον χώρο του ξενοδοχείου, υπερβαίνουν με άνεση την λαμπερή πολυτέλεια που συνήθως κυριαρχεί στους χώρους του, διεκδικώντας το σύνολο της προσοχής του κάθε καλλιεργημένου ανθρώπου, ο οποίος είναι πρακτικά αδύνατον να τα προσπεράσει. Ορισμένως, ανοίγουν πόρτες σε άλλες πραγματικότητες, όπως συχνά συμβαίνει με τους καλύτερους των εικαστικών δημιουργών, με την διαφορά ότι τα έργα του Βαγγέλη Ρήνα ανοίγουν την πόρτα στην δική σας εναλλακτική πραγματικότητα με την υπόσχεση ότι θα συνομιλήσουν μονάχα με τους μύστες. Ναρθηκοφόροι μεν πολλοί, Βάκχοι δε τε παύροι.




Σχετικά άρθρα

Για την έκθεση στην Θεσσαλονίκη έγραψα ένα συνοπτικό σημείωμα στο περιοδικό μας 
Arts & Antiques στα αγγλικά -εξαιτίας διεθνούς απεύθυνσης- που βρίσκετε ΕΔΩ


Σε επισκόπηση παρελθοντικών δημσιεύσεων για τον Βαγγέλη Ρήνα, 
βρήκα ενδιαφέρον το άρθρο του New York Arts magazine, 
αν και αναφέρεται σε συγκεκριμένη έκθεση περιλαμβάνει εύστοχες  παρατηρήσεις 
που διατρέχουν το έργο του Ρήνα, ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου