Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Ευχαριστώ τους απόντες πρωταγωνιστές της χθεσινής ημέρας

Σύντομα θα πρέπει να γίνουν κατανοητά τρία πράγματα από τον ελληνικό λαό. Πρώτο, ότι δεν δικαιούμαστε να μιλάμε για το Αύριο, ενόσω δεν μας ενδιαφέρει καθόλου το σήμερα. Δεύτερο, ότι η Δημοκρατία απαιτεί πολίτες που αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους ως αίτια και ως λειτουργούς της, διαφορετικά πράγματι έχουμε έλλειμμα δημοκρατίας, και, συνεπώς, το 44% της αποχής του εκλογικού σώματος δεν τορπιλίζει τις εκλογές, αλλά το Πολίτευμα. Τρίτο, ότι η επιλογή των κομμάτων γίνεται στον συγκριτικό και όχι στον υπερθετικό βαθμό: υπερψηφίζουμε τους καλύτερους συγκριτικά με άλλους, και όχι τους κάλλιστους. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα είναι φανερό ότι γίνονται ελάχιστα κατανοητά ή αποδεκτά όλα αυτά.

Φυσικά ακόμα και έτσι, και εάν τα παραπάνω κριτήρια γίνονταν αποδεκτά, το εκλογικό σώμα θα απείχε μεγάλη απόσταση από τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της ιδιότητας του Πολίτη, αλλά τουλάχιστον θα έχει ένα κριτήριο να ψηφίζει.

Ως προς το αποτέλεσμα της κάλπης η δημοσιογράφος Τζίνα Μοσχολιού εισέφερε ένα ενδιαφέρον -από πρακτικής πλευράς- σχόλιο στο αποτέλεσμα. Γράφει στον λογαριασμό της στο Facebook: "Θα εφαρμόσουν ή δεν θα εφαρμόσουν το μνημονιο αυτοι που το υπέγραψαν και δεν θα απολογείται άλλος γι'αυτο. Θα λήξουν οι αυταπάτες περι του τι θελει ο Τσιπρας και που το παει ο Τσιπρας κλπ. Θα λήξει το παραμυθάκι του ανηλίκου Τσιπρα που τον πήγαιναν πισω η Ζωη, ο Λαφαζανης, ο Καμμενος και ο Γιανης. Ψυχραιμία".

Ωστόσο, εξαιτίας της αποχής, η ποθητή "λήξη της συζήτησης" δεν είναι επαρκής, αν το 44% του εκλογικού σώματος θεωρούν ότι ουδόλως ευθύνονται για το εκλογικό αποτέλεσμα, γεγονός που τους ωθεί στο παράλογο αλλά γενικώς διατυπωνόμενο συμπέρασμα ότι όλες τις αποφάσεις της κυβέρνησης που δεν τους συμφέρουν, πρέπει να τις χρεωθούν "οι άλλοι". Συνεπώς αυτοί οι συμπολίτες μας (ας τους ονομάσουμε καταχρηστικά έτσι, αν και στην πραγματικότητα είναι αρνητές της έννοιας του πολίτη, αφού δεν αποδέχονται τις υποχρεώσεις της ιδιότητας αλλά μονάχα τα δικαιώματα της Δημοκρατίας) νιώθουν αυτοδικαίως αποδέκτες μονάχα των ωφεληματων της τυπικής ιδιότητας του Πολίτη, και αδικημένοι ως αποδέκτες των αποφάσεων που δεν τους συμφέρουν, από πολιτικούς που εξέλεξαν "άλλοι".

Και πάλι τίθεται θέμα κατανόησης της ευθύνης των αποφάσεων που παίρνουμε ως άτομα, οι οποίες επηρεάζουν το σύνολο. Ουσιαστικά οι άνθρωποι αυτοί είναι αφόρητα ατομικιστές και εντελώς ευθυνόφοβοι. Είναι οι άνθρωποι που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ ότι ευθύνονται για τίποτα. Θα κάνουν δε τα πάντα εναντίον και του ευατού και άλλων ώστε να απεκδυθούν οπιασδήποτε ευθύνης. Στην προκειμένη περίπτωση, ακόμα κι αν θεωρητικά η λογική τους σας φαίνεται να έχει μια δόση αλήθειας (δεν ευθύνομαι για κάτι που ψήφισες εσύ) βασίζεται σε ένα βαρύ λογικό σφάλμα: ψήφισαν. Ορισμένως, επέλεξαν να δηλώσουν δημόσια της απόλυτη ανικανότητα τους να αναλάμβουν τις ευθύνες τους προς το Πολίτευμα και το κοινωνικό σύνολο, και αποφάσισαν να εμπιστευθούν τις αποφάσεις του 56% που προσήλθε στις κάλπες. Συνεπώς οι απέχοντες υπερψήφισαν τιις αποφάσεις του 56% του εκογικού σώματος που διαμόρφωσε το εκλογικό αποτέλεσμα, και, έτσι, φέρουν την ευθύνη όχι για την υπερψήφιση του ενός ή του άλλου κόμματος, αλλά συνολικά, όλου του εκλογικού αποτέλέσματος! Στην πραγματικότητα ευθύνονται τόσο για την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για την κατάληψη της τρίτης θέσης από την Χρυσή Αυγή, για την είσοδο του Βασίλη Λεβέντη στην Βουλή και για την επανεκλογή Καμμένου, κλπ.

Ούτως ή άλλως, το αποτέλεσμα των εκλογών σε οποιουδήποτε τύπου Δημοκρατικό Πολίτευμα είναι απόλυτα δεσμευτικό για τα υποκείμενα του, ανεξάρτητα από τις επιλογές τους. Απλά οι απέχοντες στηρίζουν με τον καλύτερο τρόπο τις αποφάσεις των υπόλοιπων συμπολιτών τους, οπότε τους ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν, στο μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί για το εκλογικό αποτέλεσμα ως ψηφοφόρου. Κατά τα λοιπά θεωρώ ότι ότι το καλύτερο θα ήταν να έχουμε μηδενική αποχή, και, όλοι, να αναλάμβαναν την ευθύνη του 1/7.000.000 που τους αναλογεί. Έτσι, θα είχαμε κάνει μία αρχή για να ξεχωρίσουμε τους καλύτερους από τους χειρότερους. Διότι, ειλικρινά, δεν είναι "όλοι ίδιοι", και το υποψιάζεστε, ακόμα και οι απέχοντες νομίζω.

Το Δημοκρατικό Πολίτευμα είναι το πιο δύσκολο από όλα. Δεν είναι μόνο ότι απαιτεί "Πολίτες και όχι πελάτες" κατά την γνωστή αποστροφή των Φιλελευθέρων. Απαιτεί υπέρβαση του εαυτού και ενασχόληση με τα κοινά. η αντίληψη "εγώ να είμαι καλά" δεν είναι λανθασμένη, είναι απλά η γενεσιουργός αιτία μικρών και τραγικών ανθρώπων: αν η χώρα κείτεται σε ερείπια και η μιζέρια σέρνεται σε κάθε γωνιά της, πόσο καλά μπορείς να είσαι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου