Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Drive (2011)



Με καθυστέρηση τεσσάρων χρόνων παρακολούθησα σήμερα μία υποδειγματική ταινία, που ανήκει σε ένα, συχνά, υποτιμημένο είδος τα τελευταία χρόνια, τα crime stories. Σκηνοθεσία του Nicolas Winding Refn και σκηνογραφία απαράμιλλης αισθητικής, και ρεσιτάλ δραματικής δεινότητας από τον πρωταγωνιστή Ryan Gosling. Δευτερεύοντα στοιχεία, όπως η μουσική υπόκρουση που κλιμακώνει εντάσεις και προσθέτει σε μια ατμόσφαιρα που κινείται μεταξύ ονείρου και εφιάλτη, υποκίτρινα πλάνα, χρωματικές παρτιτούρες μεταξύ των χώρων, των ενδυμάτων των πρωταγωνιστών και του χρώματος των ματιών τους, τραγούδια που ολοκληρώνουν εννοιολογικά την ταυτότητα των πρωταγωνιστών με τους στίχους τους, είναι μερικά από αυτά που δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα. Η αφηγηματική λιτότητα με την οποία ανόιγει το φιλμ εξακολουθεί μέχρι το τέλος, προσεταιρίζεται σταδιακά νέα στοιχεία, για να καταλήξει να ενσωματώνει μία εικαζόμενη πολυπλοκότητα δεκάδων μικρών λετομερειών σε κάθε πλάνο, στην οποία εμφιλοχωρούν σκέψεις που θα φιλονικούν για μέρες μετά την θέαση της ταινίας στην ψυχή του θεατή. Αυτός καλείται να εικάσει τις ψυχικές καταστάσεις και τις μεταπτώσεις τους, να διεισδύσει σε μια οντολογία ορισμένη από την εσωτερικότητα της ερμηνείας των πρωταγωνιστών. Όλα αυτά συμβαίνουν σε και ταινία με χορταστική δράση, στην οποία ο "εκπαιδευμένος" σε αστυνομικές ταινίες θεατής θα αστοχήσει συχνά να προβλέψει την εξέλιξη των πραγμάτων. Είναι βέβαιο ότι θα δω με πολύ ενδιαφέρον επόμενες  ταινίες του Δανού σκηνοθέτη, και θα αναζητήσω σύντομα τις προηγούμενες.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου