Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Όλες οι χάρες που ποτέ δεν θα ανταποδώσουμε στους μουσικούς μας

Οι μουσικοί είναι σαν τους μανιτού των Ινδιάνων που παίρνουν πάνω τους όλο το Κακό που εμποδίζει τα σύννεφα να βρέξουν, τα σπαρτά  να καρποφορίσουν, τα πνεύματα να του προστατεύσουν από τα κογιότ και τα λουλούδια να ανθίσουν, ιδίως  για την γενιά μου, μια γενιοά μεταιχμιακή μεταξύ της συγκρατημένης και της πιο σπάταλης Ελλάδας. Είμαστε μια γενιά που ανδρωθήκαμε στα lives όπου ερωτευτήτκαμε, κλάψαμε, παρηγορηθήκαμε, συγκινηθήκαμε πιότερο παρά στις συναλίες -άλλωστε, δεν γίνονταν πολλές, κι έτσι ήταν μάλλον δύσκολο να αποτελέσουν μέρος της καθημερινότητάς μας. Με τις σκέψεις αυτές συνοδεύω  τις γραμμές -το προσωπικό μου μνημόσυνο- στον Θάνο Ανεστόπουλο.

Συνήθως δεν δηλώνω πένθος για δημόσια πρόσωπα, παρά ως απώλεια της πολιτιστικής συμβολής τους. Στην περίπτωση του Θάνου Ανεστόπουλου του συγκροτήματος "Διάφανα Κρίνα" το πένθος είναι πιο προσωπικό. Το συγκρότημα και η μουσική τους είναι ταυτόσημα με την απελευθέρωση μου από την οικογένεια μου, στα 18 μου, με την οποία με έδεναν δεσμά χωρίς δεσμούς. Στην μουσική τούς με σύστησε η φίλη της δύσκολης εφηβείας μου Ντίνα Δαβάκη, που δεν είναι παρούσα στην ζωή μου πλέον, η οποία τους άκουγε φανατικά (θέλω να φαντάζομαι ότι νιώθει κάπως έτσι όπου κι αν βρίσκεται κι εκείνη για τον θάνατο του). παραθέτω το πιο αγαπημένο μου κομμάτι τους.

"Πέθανε μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο 
ο τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και συνιδρυτής 
του ροκ συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα», 
Θάνος Ανεστόπουλος", 
γράφεται μεταξύ άλλων.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου