Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Π (1998)

Από όποια ταινία του Darren Aronofsky κι αν ξεκινήσει κάποιος βουτά σε άγνωστα νερά. κι αν η ποιητική σχεδόν τούτη παρατήρηση ισχύει για το "Ρέκβιεμ για ένα όνειρο", ή για το "Fountain", είναι ακόμα ισχυρότερη για το "π", την πρώτη ταινία του δημιουργού. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στην περίπτωση των εικαστικών τεχνών, έτσι και στον κινηματογράφο, υπάρχουν δυό λογιών καλλιτέχνες: ειναι αυτοί που κατασκευάζουν ένα έργο και αυτοί που το δημιπυργούν. Οερισμένως, είναι οι άνθρωποι που γεννούν τέχνη και παράγουν έργο, και εκείνοι που δημιουργούν μια νέα αυτοελή μορφή, λαμβάνοντας τον ρόλο του Θεού. Βλέποντας ξανά και ξανά τις κορυφαίες από τις ταινίες του Aronofsky δεν μου έχουν μείνει πολλές αμφιβολίες ότι ο σκηνοθέτης και παραγωγός ανήκει στην δεύτερη κατηγορία -είναι δημιουργός, όχι απλά καλλιτέχνης.

Η πρώτη ταινία του,  "π" που μόλις είδα ξανά, ξεφεύγει από μια δουλειά που αναμένει κανείς από έναν νέο δημιουργό και δικαίως παραμένει για πολλούς η καλυτερη ταινία του. Αν και δεν έχει την πληρότητα και κινηματογραφική αρτιότητα των άλλων, το πνεύμα και η υλοποίηση του υπερρεαλιστικού ψυχολογικού αυτού  θρίλερ αποτελείται από ένα συνολο σπανιοτήτων που γεννούν τη μοναδικότητα της. Προκαλώ οποιονδήποτε να ξαναδεί τον "Ανδαλουσιανό σκύλο" των Μπουνιουέλ - Νταλί για να νιώσει την ομοιότητα τους. Η ταινία βρίσκεται στο περιθώριο της κοινής εμπειρίας του κινηματογράφου ως μαζικής κουλτούρας και ρέπει με στιβαρά βήματα προς επίρρωσιν της ορθότητας κατηγοριοποίησης του Κινηματογράφου ως έβδομης τέχνης. Με έντονες επιρροές από τον Γερμανικό εξπρεσσιονισμό (ή, άραγε, με παρόμοια ζητούμενα σε νοητικό και αισθητικό επιπεδο;) με κάτι από τον μυστικισμό του Jorge Luis Borges και τις δυστοπίες του Franz Kafka, η τιανία είναι γυρισμένη σε άσπρο - μαύρο, με μεγάλο κοντράστ, χωρίς σχεδόν καθόλου γκρίζο. Τα πάντα αποτελούνται από φως ή/και την έλλειψη του, όπως άλλωστε, και το μεγαλείο του πρωταγωνιστή του, που στα έξι χρόνια του αποφάσισε να αντικρύσει κατάματα τον ήλιο, έχασε το φως του, αλλά είδε τον Θεό.

Αν και οι ετικέτες σπάνια οφελούν την συζήτηση για ένα αριστούργημα, η ταινία ανήκει στο φιλοσοφικό και το εικαστικό είδος κινηματογράφου που απευθύνεται σε ένα κοινό με τις ανάλογες αναζητήσεις. Η φόρμα του έργου αντιμετωπίζει τη αισθητική εργαλειακά, σε βαθμό ικανό να στραγγαλίσει με χορδή πιάνου όσους αναζητούν το "ωραίο", αλλά, αντίθετα, ανταμείβει όσους θα αναγνώριζαν την ομορφιά ακόμα και στις χαραμάδες της κόλασης. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου