Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

And Then There Were None (2015)

Το μυθιστόρημα της Agatha Christie έχει διέλθει μία σειρά από μεταμορφώσεις, τόσο ως προς τον τίτλο όσο και ως προς τον τρόπο με τον οπίο έχει ερμηνευτεί στο παρελθόν. Πέρυσι το BBC τίμησε για μια ακόμη φορά την φήμη του για ποιοτικές και ξεχωριστές για την καλαισθησία τους παραγωγές και αποφάσισε να προσθέσει την δική του εκδοχή. Δώδεκα εξαιρετικοί ηθοποιοι, εκπληκτική φωτογραφία, και εμπνευσμένη σκηνοθεσία, παράγουν μία ατμόσφαιρα ψυχρού τρόμου και αινιγματικού μυστηρίου, με μάλλον λιτά μέσα.

Η αλληγορία του έργου, που παρουσιάζει τις σκοτεινότερες πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης ως θύτες και ταυτόχρονα θύματα, υπερθεματίζεται από ένα έξοχο cast. O καρατερίστας άγγλος ηθοποιός και αγαπημένος κακός Charles Dance, ο με μοναδικά σύγχρονο τρόπο φλεγματικός Toby Stephens (που προσέξαμε σοβαρά για πρώτη φορά ως Gustav Graves -αντίπαλο του James Bond στο Die Another Day),  ο Burn Gorman (που μάλλον θυμόμαστε απο το "The Dark Knight Rises" του 2012 ως  Stryver), η Miranda Richardson (που θυμάμαι περισσότερο ως Lady Van Tassel στο αγαπημένο μου Sleepy Hollow), ο Paul Chahidi, που μιάζει ακαθόριστα γνωστός ως φυσιογνωμία, χωρίς να είμαι βέβαιος σε ποια  ταινία τον πρόσεξα πρώτα, ο Sam Neill, που τον έχουμε δει σε δεκάδες ταινίες και σειρές, ο Noah Taylor, και η Αυστραλή Maeve Dermody -που δεν έχω ξανα-προσέξει ποτε, αλλά κου έκανε εξαιρετική εντύπωση, και θα τη θυμάμαι, και μερικοί ακόμα ηθοποιοί ενσαρκώνουν υποδειγματικά τους χαρακτήρες και ερμηνεύουν με σφιχτή δραματουργία τους στους απαιτητικότητους διαλόγους. 

Επεισόδια αναδρομής στις ζωές των πρωταγωνιστών μας δίνουν στοιχεία για την αλήθεια ή το ψέμα, για όλα αυτά που στοιχειώνουν την συνείδηση ή/και το παρόν του καθενός. Η σκηνοθεσία είναι φρέσκια και οι ρυθμοί εξαιρετικοί. Ομολογώ ότι δεν γνώριζα, ή τουλάχιστον δεν είχα προσέξει επαρκώς μέχρι σήμερα τον σκηνοθέτη Craig Viveiros: σήμερα κέρδισε την προσοχή  μου. 

Συνολικά η μίνι σειρά μου άρεσε διότι κρατά το καλύτερο μέρος από δύο κόσμους: από το θέατρο, με το οποίο πάντοτε τα έργα της Agatha Christie θα διατηρούν εκλεκτικές συγγένειες, και απο τον κινηματογράφο εκείνο που διέπεται από την εφαρμογή της καλής κουζίνας όπως την διατύπωνε η μητέρα μου: "επιτυχημένο πιάτο είναι αυτό του οποίο το σύνολο και το τελικό αποτέλεσμα σε εντυπωσιαζει και σε κρατά σε όλη την πορεία της κατανάλωσης του με αμείωτο ενδιαφέρον, ενώ τα υλικά που το απορελούν, εκτός από τα απολύτως εμφανή, παραμένουν ένα μυστήριο".


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου